Александр Беркманның «Анархист жазбалары» түрмедегі өмірін, саяси күресін, анархизм теориясын баяндайды. Гомстед көтерілісі, Генри Клей Фрикке жасалған қастандық туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Анархисттің түрмедегі естеліктері – Александр Беркманның 1892 жылдан 1906 жылға дейін Питтсбургтегі Пенсильвания штатының Батыс жазалау орындасында өткен өмірі туралы естеліктері. Алғаш рет 1912 жылы Эмма Голдманның «Ана Жер» баспасында жарық көрген бұл кітап, автобиографиялық әдебиеттегі классикалық туындыға айналды. Кітапта саяси зорлық-зомбылық және түрмеге қамау тақырыптары қамтылған, сонымен қатар Беркманның анархистік саясат туралы теориясы дамытылады.
Prison Memoirs of an Anarchist is Alexander Berkman's account of his experience in prison in Western Penitentiary of Pennsylvania, in Pittsburgh, from 1892 to 1906. First published in 1912 by Emma Goldman's Mother Earth press, it has become a classic in autobiographical literature. The book touches on themes of political violence and incarceration, as well as develops Berkman's theory of anarchist politics.
Әңгіме
Кітап Беркманның түрмеге қамалуының мән-жайларымен басталады: анархист белсенді ретінде ол Пенсильваниядағы Карнеги болат зауытының директоры, бай өнеркәсіпші Генри Клей Фрикті өлтіруге талпынды. Фрик Гомстед ереуілі кезінде тоғыз кәсіподақ жұмысшысы мен жеті күзетшінің қаза болуына себеп болған Темір және болат жұмысшыларының біріккен қауымдастығын жаншуға жауапты болды. Алайда, Беркман Фрикке екі рет оқ атқанмен, үшінші оқты атқанда басылып, улы пышақпен аяғына бірнеше рет пышақталды, бірақ Фрик аман қалды, ал Беркман 22 жылға бас бостандығынан айырылды. Беркман қысымға ұшыраған американ халқының санасын оятуды үміттенеді, бірақ кітапта оның әрекеттерін түсінуге қабілетті саяси мәдениеттің жетіспеушілігі туралы айтылады. Тіпті ол қорғаған одақтас тұтқындар да оның саяси ниетін түсінбеді. Кітаптың негізгі бөлігі Беркманның түрмеде өткен жылдарына арналған. Бірінші тұлғада, қазіргі уақыттағы ағылшын тілінде (Беркман үшін жаңа тіл) жазылған, ол күнделік сияқты оқылады, бірақ шындығында Беркман босатылғаннан кейін жазылған. Бұл Беркманның жастық шағындағы сезімтал идеалдарын жоғалту туралы келелі оқиға, түрмедегі өмірдің физикалық және психологиялық жағдайларымен күресіп, кейде оны өзіне-өзі қол жұмсауға жеткізеді. Басқа тұтқындармен танысқанда, ол оларды адамдар ретінде жек көреді және олардан жиренеді, бірақ оларды әділетсіз жүйенің құрбандары деп санайды. "Олар менің әлемімнен емес", - деп жазады ол. "Мен оларға көмектесер едім, әлеуметтік әділетсіздіктің құрбандарына көмектесу – менің борышым. Бірақ мен олармен дос бола алмаймын, олар менің жүрегімді қозғамайды". Бірақ Беркманның өзін-өзі қашықтықта ұстауы мен жоғары моральдық ұстанымдары біртіндеп құлдырай бастайды, өйткені ол әркімнің, оның ішінде өзінің де кемшіліктерін көреді. "Түрме естеліктері" сонымен қатар оның анархист Эмма Голдманмен қарым-қатынасына құрмет көрсетеді, оны ол кітапта бірнеше рет "Қыз" деп атайды. Ол түрмеде Беркманмен хат алысып отыратын жалғыз адам және оны сырттан сынға алудан қорғайды, босатылғаннан кейін оған көмектеседі. Кітап Беркманның саяси зорлық-зомбылық туралы ойларының дамуын көрсетеді, оның ойлары көбінесе ол жақын танысқан Голдманмен диалог сияқты оқылады. "Түрме мемуарларының" ерекшелігі түрмедегі гомосексуализмге қатысты көзқарасы. Кэрол Дуглас, "біздің артқы жағымыздан" кітапты жазып, Беркман "түрмедегі гомосексуализмге деген алғашқы үрейі басқа еркекке деген махаббатқа қалай жол бергенін сипаттады" дейді. 2008 жылғы "Азаттық жолдастар: Анархизм және гомосексуализм АҚШ-та, 1895–1917" зерттеуінде Теренс Киссак "Түрме естеліктерін" "1950 жылдарға дейін америкалықтар жазған гомосексуализм туралы ең маңызды саяси мәтіндердің бірі" деп сипаттайды.
The book begins with the details of how Berkman came to be imprisoned: as an anarchist activist, he had attempted to assassinate wealthy industrialist Henry Clay Frick, manager of the Carnegie steel works in Pennsylvania. Frick had been responsible for crushing the Amalgamated Association of Iron and Steel Workers during the Homestead Strike, in which nine union workers and seven guards were killed. However, although Berkman shot Frick two times Berkman was subdued before the third shot and stabbed him several times in the leg with a poisoned knife, Frick survived, and Berkman was sentenced to 22 years in prison. Berkman had hoped to awaken the consciousness of the oppressed American people—an attentat—but, as the book goes on to detail, America lacked the political culture to interpret his actions. Even fellow prisoners from the union he was defending failed to see his political intent. The bulk of the book is set during Berkman's years in prison. Written in first person, present tense English (a language that was new to Berkman), it reads like a diary, though it was in fact written after Berkman's release. It is a coming of age story that tracks Berkman's difficult loss of his youthful sentimental idealism as he struggles with the physical and psychological conditions of prison life, at times bringing him to the verge of suicide. As he gets to know the other prisoners, he has nothing but disdain and disgust for them as people, though he sees them as victims of an unjust system. "They are not of my world," he writes. "I would aid them", he says, being "duty bound to the victims of social injustice. But I cannot be friends with them they touch no chord in my heart." Gradually, though, Berkman's self imposed distance and moral high ground begins to crumble as he comes to see the flawed humanity in everyone, including himself. The Prison Memoirs is also, in part, a tribute to his relationship with fellow anarchist Emma Goldman, to whom he refers repeatedly throughout the book as "the Girl". She is the only person to maintain correspondence with Berkman in prison, and defends him from criticism on the outside, helping him upon his release. The book tracks the development of Berkman's ideas on political violence, and his ruminations often read like a dialog with Goldman, whom he knows intimately. One of the notable features of the Prison Memoirs is its treatment of homosexuality in prison. Carol Douglas, writing of the book in off our backs, says that Berkman "described how his initial horror at homosexuality in the prison where he was confined gave way to love for another man." In his 2008 study, Free Comrades: Anarchism and Homosexuality in the United States, 1895–1917, Terence Kissack describes Prison Memoirs as "one of the most important political texts dealing with homosexuality to have been written by an American before the 1950s".