Африка құтысы: Оңтүстік Африканың ежелгі тұқымдық иті
Africanis
Африканис – Оңтүстік Африканың орташа өлшемді, қысқа жүнді ит тұқымы. Ерекше құйрық дабылымен, аймақтық айырмашылықтарымен сипатталады. Пария иті емес!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африканис – Оңтүстік Африкада кездесетін иттердің табиғи түрі. Орташа мөлшердегі, қысқа түкті ит, құйрығының сыртында ерекше қара дақпен ерекшеленеді.
The Africanis is a dog landrace found across southern Africa. It is a medium sized, short coated dog, with a distinctive black patch on the outside of the tail.
Сипаттама
Жерлік тұқымдарға тән, оқшаулаудың және шектеулі дәрежеде әдейі шаралардың нәтижесі деп есептелетін бірнеше аймақтық айырмашылықтар бар. Кейбір қазіргі авторлар африканис тұқымын "пария иті" деп сипаттайды. Бұл дұрыс емес жіктеу, себебі бұл термин әдетте иесі жоқ, бос жүретін итті білдіреді. Африканис – өсіруде адамның аз ғылым қолданған жерлік тұқым деп есептеледі, бірақ оны адамдар да күтіп бағып, өсірген. Африканис орташа денелі, жеңіл салмақты, ұзын, жұқа тұмсықты және көбінесе қысқа түкті болады. Ол грейхаунд, терьер және дингоның араласу нәтижесіне ұқсайды. Түсі кез келген болуы мүмкін, бірақ ақ дақтары бар күміс, қоңыр, қызыл және қара түстер жиі кездеседі. Ерекше, мүмкін, алғашқы белгісі – құйрығының сыртында, жоғары орналасқан қара дақ, онда жабайы қасқырдың құйрық безі орналасқан. Африканис әдетте белгілі бір өлшемде болады. Бірақ, жерлік тұқым болғандықтан, сыртқы түрінде шағын өзгерістер болуы мүмкін. Дегенмен, африканис тұқымы танылатын пішінге сәйкес көбейеді.
As is typical with landraces, there are several regional variations, believed to be the result of isolation and, to a limited degree, deliberate breeding. Some modern writers describe the Africanis as a pariah dog. This is considered an inappropriate classification, as the term typically denotes an ownerless, free ranging dog. Considered a landrace with limited human interference in their breeding, the Africanis has also been maintained by human owners. The Africanis is a medium sized, lightly built dog with a long slender muzzle and, usually, a short coat. It has been described as resembling a cross between a Greyhound, a terrier and a dingo. It can be found in almost any colour or combination of colours, although fawns, browns, brindles and blacks with various white markings are common. A distinctive, possibly primitive, feature is a black patch found high on the outside of the tail where the caudal gland is found in the wild wolf. The Africanis usually stands between Being a landrace, minor variations in appearance may be common. The Africanis is nonetheless known to breed true to a recognisable form.
Тарих
Африканың жергілікті итттері шамамен 5900 жыл бұрын Нил өзенінің дельтасында табылған ежелгі Мысыр итттерінің ұрпағы болуы мүмкін. Осы итттердің ұрпақтары тайпалық қозғалыстармен бірге Африкаға тарады деп саналады, алғаш Сахарада, содан кейін 6 ғасырда Оңтүстік Африкаға жетті. Африканис Оңтүстік Африкадағы адам қоныстарымен тығыз байланыста болған. Бұл итттер қой, ешкі және мал бағуға, жыртқыштардан қорғауға және аң ауруда адамдарға көмектесуге пайдаланылған болуы мүмкін. Африканис түрлі атаулармен белгілі. Оларға банту иті, каси иті, умбва ва ки тамадуни ("суахили тілінде дәстүрлі ит"), хоэхоэ иті, тсвана иті және зулу иті жатады. Басқа жергілікті атаулар: Сика, Исикха, Иксалага, Иксалага, Исигола, И Твина және Итивина. Еуропалық жазбагерлер импорттық ит тұқымдарын артық көргенімен, Африкадағы еуропалықтар Африканисті Үндістандағы пария итінен жоғары бағалаған. Соңғы кезде осы итттерді қорғау, сақтау және дамыту үшін, сондай-ақ оларды физикалық ерекшеліктеріне қарай бірнеше тұқымға бөлуден сақтау үшін күш-жігер жұмсалуда. Оңтүстік Африкада 1998 жылы Африканисті сақтау мақсатында Оңтүстік Африка Африканис қоғамы құрылды. Africanis атауы "Африка" және "canis" сөздерінің қосылуынан пайда болған.
Africa's indigenous dogs may be descended from ancient Egyptian dogs found throughout the Nile Delta around 5,900 years ago. It is believed the descendants of these dogs spread throughout Africa with tribal movements, first throughout the Sahara and finally reaching southern Africa around the 6th century AD. The Africanis has almost always been attached to human settlements in southern Africa. The dogs could have been used to help herd sheep, goats and cattle, guard against predators and help their human companions in the hunt. The Africanis has been known by a number of names. These include the Bantu dog, Kasi dog, umbwa wa ki tamaduni ("traditional dog" in Kiswahili), the Khoekhoe dog, the Tswana dog and the Zulu dog. Other local names include Sica, Isiqha, Ixhalaga, Ixalagha, Isigola, I Twina and Itiwina. While generally looked down upon by European settlers who preferred their imported dog breeds, the Africanis was held in higher esteem by Europeans in Africa than the Indian pariah dog was in India. In recent times efforts have been made to protect, preserve and promote these dogs, and prevent them from being split into a number of different breeds based upon different distinguishing physical features. In South Africa, a society was established in 1998 to preserve the Africanis, the Africanis Society of Southern Africa. The name Africanis is a portmanteau of the words "Africa" and "canis".