Итальяндық математик және астроном: Джованни Антонио Маджини өмірі мен еңбектері
Giovanni Antonio Magini
Джованни Антонио Маджини – италияндық математик, астроном, картограф (1555-1617). Болонья университетінде оқытушы, ғылыми еңбектер авторы. Астрология, математика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық математик және астроном Джованни Антонио Магини (латынша, Maginus) (13 маусым 1555 – 11 ақпан 1617) – итальяндық астроном, астролог, картограф және математик болған.
Italian mathematician and astronomer
Giovanni Antonio Magini (in Latin, Maginus) (13 June 1555 – 11 February 1617) was an Italian astronomer, astrologer, cartographer, and mathematician.
Өмір жолы
Ол Падуада дүниеге келді және 1579 жылы Болоньяда философиялық білімін аяқтады. Оның әкесі Падуа азаматы Паскуале Магни болды. 1582 жылы астрономияға өмірін арнап, келесі жылы итальян тіліне аударған «Ephemerides coelestium motuum» атты еңбегін жазды. 1588 жылы Эгнатио Дантидің қайтысынан кейін Болонья университетінің математика кафедрасына Галилео Галилейден бәсекелес ретінде таңдалды. Ол 1617 жылдың 11 ақпанында Болоньяда қайтыс болды.
He was born in Padua, and completed studies in philosophy in Bologna in 1579. His father was Pasquale Magini, a citizen of Padua. Dedicating himself to astronomy, in 1582 he wrote Ephemerides coelestium motuum, translated into Italian the following year. In 1588 he was chosen over Galileo Galilei to occupy the chair of mathematics at the University of Bologna after the death of Egnatio Danti. He died in Bologna on 11 February 1617.
Оның еңбегі
Магни Коперниктің гелиоцентрлік жүйесіне қарағанда әлемнің геоцентрлік жүйесін қолдады. Маджини басқа планеталардың теориясына қарағанда өз теориясын жасады. Магиниан жүйесі он бір айналмалы сферадан тұрады, ол өзінің *Novæ cœlestium orbium theoricæ congruentes cum observationibus N. Copernici* (Венеция, 1589) еңбегінде сипаттаған. *De Planis Triangulis* (1592) еңбегінде ол геодезия және астрономияда квадранттардың қолданылуын сипаттады. 1592 жылы Маджини *Tabula tetragonica* еңбегін жариялады, ал 1606 жылы өте дәл тригонометриялық кестелерді жасады. Сонымен қатар, ол сфераның геометриясы және тригонометрияның қолданылуы бойынша жұмыс істеді, осы мақсатта есептеу құралдарын ойлап тапты. Ол сондай-ақ айналар мәселесін зерттеді және дөңгелек айналар теориясын жариялады. Птолемейдің *Географиясы* (Венеция, 1596) еңбегіне түсіндірме жариялады. Картограф ретінде оның өмірлік жұмысы – *Italia* немесе *Atlante geografico d'Italia* (Италияның географиялық атласы) дайындау болды, оны Маджинидің ұлы 1620 жылы, оның өлімінен кейін басып шығарды. Бұл атласқа Италияның әр айманының карталары, нақты номенклатурасы және тарихи жазбалары енуі тиіс болды. Масштабты жобаның өндірісі (1594 жылы басталды) қымбатқа түсті, сондықтан Маджини оны қаржыландыру үшін түрлі қосымша лауазымдарға ие болды, соның ішінде өнер мен ғылымның көрнекті меценаты Гонзага әулетінің Винченцо I ұлдарына математикадан сабақ берді. Ол сондай-ақ сарай астрологы қызметін атқарды. Мантуя герцогы, атласқа арналған, Италияның түрлі мемлекеттерінің карталарын Маджиниге жеткізуге көмектесті. Мессина және Генуя үкіметтері де осы жобаға Маджиниге қаржылай көмек көрсетті. Маджини өзі карта жасаған жоқ. Ол сонымен қатар бүгінде псевдонауқа жатқызылатын салалармен де айналысты. Астрологияның жақтасы болған ол, *De astrologica ratione* (1607) еңбегінде медицинада оның қолданылуын қорғады. Маджини Валентин Найбодпен тығыз байланыста болды және осы кітапта Найбодтың аяқталмаған қолжазбасы *Claudii Ptolemaei Quadripartitae Constructionis Apotelesmata Commentarius novus et Eiusdem Conversio nova*-дан *De annui temporis mensura in Directionibus* және *De Directionibus* жариялады. Ол сондай-ақ метопоскопияға қызығушылық танытты. Тихо Браге, Клавий, Абрахам Ортелиус және Иоганн Кеплермен хат алмасып жүрді. Оның хаттарын 1886 жылы Антонио Фаваро редакциялады. Айдағы Магинус кратері оның құрметіне аталған. Ұлыбританиялық бағдарламалық қамтамасыз ету компаниясы өз атауын оның құрметіне аталған Магинус кратерінен алған.
Magini supported a geocentric system of the world, in preference to Copernicus's heliocentric system. Magini devised his own planetary theory, in preference to other existing ones. The Maginian System consisted of eleven rotating spheres, which he described in his Novæ cœlestium orbium theoricæ congruentes cum observationibus N. Copernici (Venice, 1589). In his De Planis Triangulis (1592), he described the use of quadrants in surveying and astronomy. In 1592 Magini published Tabula tetragonica, and in 1606 devised extremely accurate trigonometric tables. He also worked on the geometry of the sphere and applications of trigonometry, for which he invented calculating devices. He also worked on the problem of mirrors and published on the theory of concave spherical mirrors. He also published a commentary on Ptolemy’s Geographia (Venice, 1596). As a cartographer, his life's work was the preparation of Italia or the Atlante geografico d'Italia (Geographic Atlas of Italy), printed posthumously by Magini's son in 1620. This was intended to include maps of every Italian region with exact nomenclature and historical notes. A major project, its production (begun in 1594) proved expensive and Magini assumed various additional posts in order to fund it, including becoming tutor in mathematics to the sons of Vincenzo I of Gonzaga, Duke of Mantua, a major patron of the arts and sciences. He also served as court astrologer. The Duke of Mantua, to whom the atlas is dedicated, assisted him with this project and allowed for maps of the various states of Italy to be brought to Magini. The governments of Messina and Genoa also assisted Magini financially in this project. Magini did not do any of the mapping himself. He was also interested in pursuits which today would be considered pseudoscientific. A strong supporter of astrology, he defended its use in medicine in his De astrologica ratione (Venice, 1607). Magini collaborated closely with Valentine Naibod, and in this book he published De annui temporis mensura in Directionibus and De Directionibus from Naibod's unfinished manuscript Claudii Ptolemaei Quadripartitae Constructionis Apotelesmata Commentarius novus et Eiusdem Conversio nova. He was also interested in metoposcopy. He corresponded with Tycho Brahe, Clavius, Abraham Ortelius, and Johann Kepler. His correspondence was edited in 1886 by Antonio Favaro. The lunar crater Maginus is named after him. A UK Software company takes their name from the Maginus crater named in his honour.