Голланд әкімшісі Густаф Виллем ван Имхофф және Оңтүстік-Шығыс Азия саясаты
Gustaaf Willem van Imhoff
Густаф Виллем ван Имхофф – Голландтық Ост-Индія компаниясының әкімшісі, Цейлон губернаторы (1736-1740) және Голланд Ост-Индиясының генерал-губернаторы (1743-1750). Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Густаф Виллем, Барон ван Имхофф (8 тамыз 1705 – 1 қараша 1750) – Голландияның Шығыс Үндістан компаниясының (VOC) голланд колониялық әкімшісі. Ол 1736 жылдан 1740 жылға дейін Цейлон губернаторы, ал 1743 жылдан 1750 жылы Истана Сипанаста қайтыс болғанға дейін Голландиялық Шығыс Үндістанның генерал-губернаторы қызметін атқарды.
Gustaaf Willem, Baron van Imhoff (8 August 1705 – 1 November 1750) was a Dutch colonial administrator for the Dutch East India Company (VOC). He served as Governor of Ceylon from 1736 to 1740 and as Governor General of the Dutch East Indies from 1743 until his death in 1750 at Istana Cipanas.
Алғашқы жылдар
Ван Имхофф Нюрнбергтегі Имхофф әулетінің Шығыс Фризия тармағында дүниеге келген. Оның әкесі, Вильгельм Генрих Фрайхер фон Имхофф, Голландия шекарасынан бірнеше шақырым қашықтықтағы Германияның солтүстік-батысында орналасқан Лир қаласынан шыққан. 1725 жылы Ван Имхофф Голландияның Шығыс Үндістан компаниясының Батавияда (қазіргі Джакарта) қызметіне қабылданды, ол кезде ол Голландияның Шығыс Индиясының отарлық астанасы болған. Ван Имхофф компания ішінде бірнеше рет жоғары лауазымға көтерілді, содан кейін 1736 жылдың 23 шілдесінде Цейлонның (қазіргі Шри-Ланка) колониялық губернаторы болып тағайындалды.
Van Imhoff was born into the East Frisian branch of the Imhoff family from Nuremberg. His father, Wilhelm Heinrich Freiherr von Imhoff came from the town of Leer in northwestern Germany, a few kilometers from the Dutch border. In 1725, Van Imhoff entered into the service of the Dutch East India Company in Batavia (modern day Jakarta), then colonial capital of the Dutch East Indies. Van Imhoff was promoted several times within the company before being appointed colonial governor in Ceylon (Modern day Sri Lanka) on 23 July 1736.
Сейлон
Ван Имхоффтың Цейлон губернаторы лауазымы бұрынғы әкімшілікке тән хаосты тоқтатты. Ол Канди патшасы Вира Нарендра Синхамен құрылысшыл қарым-қатынас орнатты. Король Нарендра Мадурайдың (Тамил Наду, Үндістан) тамил ханшайымына үйленген, ал ханшайымның күйеуінің інісі Шри Виджая Раджасинха 1739 жылғы 24 мамырда Нарендраның қайтысынан кейін оның орнына отырды. Шри Виджая Раджасинха сингальдарға қарағанда тамилге жақын болды (сингальдар – Цейлонның басым этникалық тобы). Ван Имхофф бұл патшалық мұрагерлікке алаңдады, себебі Цейлон тамилдары (патша Шри Виджая Раджасинха тұсында) мен Оңтүстік Үндістан тамилдары арасындағы жақын байланыс Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясының коммерциялық монополиясына қауіп келтіретіндей болды. Ван Имхофф өз хаттарында сингаль халқының үнді тамилдарына деген мақтанды көзқарасын ескере отырып, мұндай патшаны қабылдағанына таңғалатынын білдірді. Дегенмен, Ван Имхофф оқиғалардың бұл өрбуінен қызықты мүмкіндік көріп, Он жеті лордқа (VOC директорлары, Heeren XVII) Цейлон патшалығын екіге бөлуді ұсынды. Олар бұл ұсынысты қабылдамады, өйткені соғыс тым қымбат деп есептелді. Дәмдік өсімдіктердің табысты өндірісіне қарамастан, колония әрқашан тапшылықта болды, себебі оның табысы колонияның өзіне емес, жалпы VOC-қа бөлінді. Бұл тәжірибе губернаторлардың басқа колониялардағыдай, ысырапшылдыққа салынуына жол бермеді.
Van Imhoff's tenure as governor of Ceylon put an end to the chaos that had pervaded the previous administration. He established constructive relations with Vira Narendra Sinha, King of Kandy. King Narendra was married to a Tamil princess of Madurai (Tamil Nadu, India), and princess's brother in law, Sri Vijaya Rajasinha who succeeded him after Narendra's death on 24 May 1739, was seen to be more of a Tamil than Sinhalese (the majority ethnic group in Ceylon). Van Imhoff was concerned about this royal succession as closer contacts between the Tamils of Ceylon (under King Sri Vijaya Rajasinha) and the Tamils of south India was seen as a threat to the Dutch East India Company's commercial monopoly. In his letters, Van Imhoff expressed his surprise that the Sinhalese people had accepted such a king, considering their haughty attitude towards the Tamils of India. However, Van Imhoff saw an interesting opportunity in this turn of events and proposed to the Lords Seventeen (Heeren XVII, the directors of the VOC) that the Kingdom of Ceylon be divided in two. They rejected the proposition as war was deemed as too costly. Despite the profitable production of spices, the colony was always in a state of deficit because its profits were allotted to the VOC in general, not to the colony itself. This practice prevented the Governors from becoming too extravagant in their habits, as was the case in other colonies.
Траванкор Голландия соғысы
1739 жылдың қаңтарында Имхофф Үндістанның оңтүстік-батыс жағалауындағы Кочин портына, Батавиядағы VOC губернаторларына Голландия Малабарының жағдайы туралы есеп дайындау мақсатымен сапарлады. Ол Траванкор махараджасы Мартханда Варманың кеңею саясаты аймақтағы VOC билігіне қатер төндіретінін анықтады және жергілікті Малабар билеушілері VOC-пен жасасқан сауда шартындағы міндеттемелерін орындауын қамтамасыз ету үшін күш қолдануға бейімділік танытты. Имхофф Мартханда Вармадан Қаямқұлам патшалығын бұрынғы билеушісіне қайтаруды талап етті, әйтпесе Траванкорға шабуыл жасайтынын ескертті. Мартханда Варма оның патшалығына жіберілген голланд әскерлерін жеңіске ұшырататынын мәлімдеді, тіпті Еуропаға шабуыл жасауды қарастырып жатқанын айтты. Малабар жағалауындағы ахуал Траванкор-Голландия соғысына алып келді, бұл Батавиядағы голланд үкіметінен рұқсатсыз туған қақтығыс еді. 1741 жылғы Колачел шайқасында голландтар жеңіліске ұшырады, осыдан кейін оқиғалар тізбегі 1753 жылғы Мавеликара шартына әкеп соқты, оған сәйкес екі тарап та бейбіт қатар өмір сүруге келісті.
In January 1739, Imhoff travelled to the port of Cochin on the south west coast of India with a view to authoring a report on the state of Dutch Malabar for the VOC's governors in Batavia. He found that the expansionist aims of Maharajah Marthanda Varma of Travancore threatened the VOC's power in the region and decided to use force to ensure that the local Malabar rulers fulfilled their trade contracts with the VOC. Imhoff demanded that Marthanda Varma restore the annexed kingdom of Kayamkulam to its former ruling princess, threatening to invade Travancore should the Maharajah refuse. Marthanda Varma countered that he would overcome any Dutch forces that were sent to his kingdom, going on to say that he was considering an invasion of Europe. The situation on the Malabar Coast triggered the Travancore–Dutch War, a conflict unauthorised by the Dutch government in Batavia. At the subsequent 1741 Battle of Colachel, the Dutch were routed, triggering a series of events that eventually led to the Treaty of Mavelikkara in 1753, under which both parties agreed to live in peace.
Батавия
1740 жылдың 12 наурызында Виллем Мориц Брюинник Ван Имхоффты Цейлонның губернаторы ретінде алмастырды, ал Имхофф Батавияға оралды, ол қиын жағдайда еді. Бұрынғы генерал-губернатор Адриаан Валькениер Батавия маңындағы қытай халқының тым көп өскенін санады. Оның жұмыссыз халқты Цейлонға және Оңтүстік Африкадағы Кап колониясына көшіру жоспары сәтсіз аяқталды, себебі голландтардың қытайларды теңізге тастауды жоспарлап отырғаны туралы қауесет VOC-ке қарсы көтеріліске әкелді, онда 50 голланд сарбазы қаза тапты. Валькениер 1740 жылдың 9 қазанында қарсы шабуыл жасап, көтерілісшілерді бақылауға алуға тырысты. Бірақ жағдай тез нашарлап, 11 қазанда жарияланған кешірімге қарамастан, 1740 жылғы Батавия қырғыны бірнеше күнге созылып, көбінесе қытай тұрғындарының 5000-ден 10000-ға дейін қаза табуына әкелді. Ван Имхофф осы қатыгез саясатқа қарсы болды, нәтижесінде ол тұтқындалды және Голландия Республикасына қайтарылып жіберілді. Бірақ ол келген соң, Он жеті лорд оны Голландтік Шығыс Үндістанның генерал-губернаторы етіп тағайындап, Батавияға қайтарды. Батавияға жолда Ван Имхофф Кап колониясындағы голландтық поселенісіне барды, онда голланд қоныс салушылардың ішкі аймаққа тереңірек еніп, VOC-пен байланысын үзіп жатқанын көрді. Ван Имхофф колониядағы білім беруді және протестанттық шіркеудің жұмысын жақсартуды ұсынды. 1743 жылдың мамырында Ван Имхофф Батавиядағы өкілеттігін бастады, ол соғыс кезінде болды. Явандық княздар Валькениердің әрекеттерінен кейін туған хаосты пайдаланып, VOC-ке қарсы соғыс бастады. Ван Имхофф бейбітшілікті қайта орнатып, бірнеше реформалар жасады. Ол латын мектебін құрды, Голландтік Шығыс Үндістандағы алғашқы почта бөлімдерін ашты, аурухана салды және газет шығарды. Ол Буйтенцорг қаласын құрып, опиум саудасын тоқтатты. 1746 жылы Имхофф компанияның мүлкін тексеру үшін Яваға сапар шегіп, бірнеше институционалдық реформалар туралы шешім қабылдады. Ван Имхоффтың билік ету кезеңі де апаттармен белгіленді. "Хофвеген" кемесіне шартсыз нөсер жауып, Батавия портында алты тонна күміспен бірге жарылды, оның құны шамамен 600 000 голланд флориніне бағаланды. Нәтижесінде Ван Имхоффтың прогрессивті саясаты оған көптеген жауларды әкелді. Ван Имхоффтың дипломатиялық шеберлігінің жетіспеуі және жергілікті әдет-ғұрыптарға құрметсіздігі колонияның үшінші явандық мұрагерлік соғысына тартылуына себеп болды. Жаулары оны қиын жағдайға түсірді, Ван Имхофф лауазымынан кетуді қалады, бірақ VOC оған рұқсат бермеді. Ван Имхофф 1750 жылы қайтыс болғанға дейін қызметте болуға мәжбүр болды, өйткені көптеген жұмыстары бекер жасалғанына сенді. Батавияда болған кезінде Ван Имхофф тарихи губернатордың резиденциясында тұрды. Алғашқы 18 ғасыр ғимараты Токо Мерах ретінде қайта жаңартылды.
On 12 March 1740, Willem Maurits Bruyninck replaced Van Imhoff as governor of Ceylon and Imhoff returned to Batavia, which he found in a precarious situation. Former Governor General Adriaan Valckenier believed that the Chinese population in the area around Batavia had grown too large. His plan to relocate the unemployed population to Ceylon and the Cape Colony in South Africa failed when a rumour alleging that the Dutch were planning to throw Chinese people overboard on the high seas led to an insurrection against the VOC in which 50 Dutch soldiers were killed. Valckenier had then responded with a counter attack on 9 October 1740 that was meant to put insurgents under control. This quickly got out of hand, and – despite an amnesty proclaimed on 11 October – led to the 1740 Batavia massacre which went on for several days and which killed anywhere between 5,000 and 10,000 mostly Chinese inhabitants. Van Imhoff voiced opposition to this brutal policy, which led to his arrest and deportation back to the Dutch Republic. However, upon his arrival, the Lords Seventeen decided to name him Governor general of the Dutch East Indies and sent him back to Batavia. En route to Batavia, Van Imhoff visited the Dutch colony in Cape Town, in the Cape Colony, where he discovered that Dutch settlers were penetrating increasingly further into the interior, and were losing contact with the VOC. Van Imhoff proposed improving education efforts and the work of the Protestant Church in the colony. In May 1743, Van Imhoff began his tenure in Batavia, which was in the midst of a war. The Javanese princes took advantage of the chaotic situation following Valckenier's actions to begin a war against the VOC. Van Imhoff succeeded in reestablishing peace and began several reforms. He founded a Latin school, opened the first post offices in the Dutch East Indies, built a hospital and launched a newspaper. He also founded the city of Buitenzorg and suppressed opium trade. In 1746, Imhoff embarked on a tour of Java to inspect the company's holdings and decided on several institutional reforms. Van Imhoff's tenure was also marked by catastrophe. A ship, the Hofwegen, was struck by lightning and exploded in the port of Batavia along with six tons of silver, totalling around 600,000 Dutch florins. Ultimately, Van Imhoff's progressive policies made him many enemies. Van Imhoff's want of diplomacy and his lack of respect for local customs caused the colony to become embroiled in the third war of Javanese succession. Put in an untenable position by his enemies, Van Imhoff wanted to resign from his post, but the VOC would not allow it. Van Imhoff was forced to remain in office until his death in 1750, having come to believe that most of his work had been done in vain. During his stay in Batavia, Van Imhoff stayed in a historic governor's residence. The original 18th century building is restored as Toko Merah.