Джеймс Мэдисонның «Федералист» еңбегі: Конституцияны өзгерту туралы пікірлер
Federalist No. 49
Джеймс Мэдисонның «Федералист» еңбегі №49: АҚШ Конституциясын өзгерту тәртібі, үкімет тармақтары арасындағы келісім және Томас Джефферсонның идеялары талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джеймс Мэдисонның «Федералист» еңбегі
Federalist Paper by James Madison
«Федералист» № 49 – Джеймс Мэдисон жазған «Федералист қағаздары» жинағының 49-шы мақаласы. Ол алғаш рет 1788 жылдың 2 ақпанында «Нью-Йорк пакеті» газетінде «Публиус» псевдонимімен жарияланды, осы атпен «Федералист» қағаздарының барлығы жарық көрді.
Federalist No. 49 is an essay by James Madison, the forty ninth of The Federalist Papers. It was first published by The New York Packet on February 2, 1788, under the pseudonym "Publius", the name under which all The Federalist papers were published.
Қорытынды
Бұл эсседе Мэдисон, Публиус ретінде жазған, Томас Джефферсонның «Вирджиния штаты туралы жазбаларында» көтерілген кейбір идеяларына тікелей қарсы шығады. Джефферсонның сұрақ тудырған ережесі былай деді: «Егер үкіметтің үш тармағының кез келген екеуі, әрқайсысы олардың жалпы санының үштен екісінің дауысымен, Конституцияны өзгерту немесе оның бұзылуын түзету үшін конвенция қажет деп шешсе, сол мақсат үшін конвенция шақырылуға тиіс». Мэдисон ұсынылған конвенцияларға рұқсат беру «халықтың құмарлықтарына» жол ашып, «қоғамдық тыныштықты» бұзады деп түсіндіреді. Ол мұның үкіметтің іс-әрекетіндегі «кемшілік» екенін, оның салдарынан үкімет толық құлдырауы мүмкін екенін көрсетеді. Содан кейін Мэдисон оқырмандарына, АҚШ-тың ұсынылған Конституциясын жазуға себеп болған – осы халықтың құштарлық шағы екенін еске салады және ол ратификацияланғаннан кейін үнемі өзгерістерге мүмкіндік берудің қиын екенін айтады. Ол ұсынылып отырған үкіметтің атқарушы және сот тармақтарының аз адамдардан тұратынын атап өтеді және аз адамдардың конвенция қажеттігін тудыруы мүмкін екенін көрсетеді. Осы себептерге сүйене отырып, Мэдисон «халыққа жүгіну дұрыс та, тиімді шара емес» деген қорытындыға келеді. Мэдисон сонымен қатар үкіметтің ашықтығын жақтады, «халықтың шешіміне жол көрсетілуі және ашық болуы керек» деп мәлімдеді.
In this essay, Madison, writing as Publius, confronts directly some of the ideas raised by Thomas Jefferson in his Notes on the State of Virginia. Jefferson's provision in question reads: "whenever any two of the three branches of government shall concur in opinion, each by the voices of two thirds of their whole number, that a convention is necessary for altering the Constitution, or correcting breaches of it, a convention shall be called for the purpose." Madison explains that allowing the proposed conventions would allow the "public passions" to disturb the "public tranquility." He explains that it would suggest a "defect" in the actions of the government, one that may erode the government completely. Madison then reminds his audience that it is a moment of public passion that has caused the drafters to write the proposed United States Constitution, and that it would be impractical to provide the opportunity for constant change once it is ratified. He notes that the Executive Branch and Judicial Branch of the proposed government are both made of a small number of people, and points out that a small number of people could prompt the need for a convention. Based on these reasons, Madison concludes that "appeals to the people would be neither a proper nor an effectual provision." Madison also contended for government transparency, claiming that "road to the decision of the people ought to be marked out and kept open."