Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қысым саясаты көбінесе бұқаралық ақпарат құралдары мен бұқаралық коммуникацияны пайдаланып, саясаткерлерді халықтың белгілі бір шараны қалауына немесе талап етуіне көндіруге бағытталған саяси әрекеттерді білдіреді. Дегенмен, ол қорқыту, қауіп төндіру және басқа да жасырын тәсілдерді де қамтуы мүмкін.
Pressure politics generally refers to political action which relies heavily on the use of mass media and mass communications to persuade politicians that the public wants or demands a particular action. However, it can also refer to intimidation, threats, and other covert techniques as well.
Тынығу қозғалысы
Қысым, қорқыту және манипуляциялау мыңжылдықтар бойы қолданылып келеді. Алайда, оның бастауы көбінесе 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың алғашқы екі онжылдығындағы тыйым салу қозғалысымен байланысты. Бұқаралық ақпарат құралдарын пайдаланып саясаткерлерге қысым жасау мүмкіндігін ашқандығын көбінесе Анти-Салон Лигасының іс жүзіндегі жетекшісі Уэйн Уилерге жатқызады. Оның жетекшілігімен лигада қысым саясатын тиімді жүзеге асыратын бірнеше білікті мамандар қалыптасты (Одегард, 1928). Олардың ең табыстыларының бірі – Уильям Э. Джонсон, көбінесе «Пуссифут» Джонсон деп танылған. Лиганың бір жетекшісі Конгресте қабылдануына дейін тыйым салуды қолдаған 13 000 кәсіпкердің тізімін жасағанын айтты. Оларға шешуші сәтте нұсқау берілді:
The use of pressure, intimidation and manipulation has existed for millennia. However, its origins are most commonly associated with the temperance movement in the late 19th century and first two decades of the 20th century. Discovering the power of utilizing the mass media to exert pressure on politicians is usually attributed to Wayne Wheeler, the de facto leader of the Anti Saloon League. Under his mentorship, a number of skilled practitioners of pressure politics emerged within the league (Odegard, 1928). One of the most accomplished of these was William E. Johnson, better known as "Pussyfoot" Johnson. One leader of the league testified that prior to its passage in Congress, he had compiled a list of 13,000 business people who supported prohibition. They were then given their instructions at the crucial time:
«Біз үш күн бойы Конгрестегі телеграф желілерін тоқтаттық. Біздің бір досымыз 75 жеделхат жіберді, әрқайсысына өзінің бір қызметкерінің аты-жөні қойылған. Науқан сәтті аяқталды. Конгресс мойынсұнды. Ақ туды алғаш көтерген Огайо штатының сенаторы Уоррен Хардинг болды. Ол бізге түзетуге қарсы екенін ашық айтты, бірақ телеграммалардан бизнес ортасы оны талап етіп отырғаны анық болғандықтан, ол жеке пікірін жасырып, мақұлдау үшін дауыс береді» (Поллард, 1932, 107-бет). Лига соншалықты күшті болды, тіпті ұлттық саясаткерлер де оның күшінен сескенді. Тыйым салуды орнатушы Конституцияның он сегізінші түзетуі, егер құпия дауыс беру лиганың келесі сайлауда «мойынсұнбағандарды» жазалау мүмкіндігін жойса, қабылданбауы мүмкін еді (Синклер, 1962, 110-бет). Анти-Салон Лигасы өз әрекеттерін әдепсіз деп санамады. Керісінше, тыйым салуға қол жеткізуге бағытталған оның қызметі моральдық және дұрыс деп есептелді, өйткені ол Құдайдың еркін орындауға тырысып жатыр деп сенді (Асбери, 1968, 101–102-беттер).
We blocked the telegraph wires in Congress for three days. One of our friends sent seventy five telegrams, each signed differently with the name of one his subordinates. The campaign was successful. Congress surrendered. The first to bear the white flag was Senator Warren Harding of Ohio. He told us frankly he was opposed to the amendment, but since it was apparent from the telegrams that the business world was demanding it, he would submerge his own opinion and vote for submission. (Pollard, 1932, p. 107). The league was so powerful that even national politicians feared its strength. The Eighteenth Amendment creating Prohibition might well not have passed if a secret ballot had made it impossible for the league to have punished the "disobedient" at the next election (Sinclair, 1962, p. 110). The Anti Saloon League did not believe its actions to be immoral. To the contrary, its activities to bring about Prohibition were viewed as moral and justified because it believed it was working to bring about God's will (Asbury, 1968, pp. 101–102).
1986 жылғы Филиппиндегі Халық билігі төңкерісі
Филиппинде 1983 жылғы тамызда Манила әуежайында (қазіргі Ниной Акино Халықаралық әуежайы) Бениньо "Ниной" Акиноның кісі өлтірілуінен кейін, Фердинанд Маркос диктатурасына қарсы оппозицияның жетекшісі Хосе В. Диокно, 1983 жылғы наурызда құрылған өзінің «Kilusan sa Kapangyarihan at Karapatan ng Bayan» (Халықтың билігі мен құқығы үшін қозғалыс) ұйымы немесе KAAKBAY арқылы саяси қысымды қолданып, Маркос диктатурасына қарсы күресті жүргізді. KAAKBAY «The Plaridel Papers» деп аталатын басылымды пайдаланып, бейбіт қарсылықтың бір түрі ретінде саяси қысымды немесе жаппай наразылықты идеологиялық тұрғыдан ілгерілетуге тырысты. «The Plaridel Papers» журналының 1984 жылғы тамыз саны саяси қысым концепциясын кеңінен таныстырып, «көше парламенті» арқылы «халықтық демократияны» құруға қатысатын саяси жүйені ұсынды. Либералды демократтардан құралған KAAKBAY ұйымы ақырында басқа орталық-сол және солшыл ұйымдармен және коалициялармен бірігіп, 1983 жылы «Акино үшін әділдік, баршаға әділдік» немесе JAJA деп аталған оппозицияның алғашқы ірі коалициясын құрды. JAJA кейіннен 1984 жылғы қаңтарда «Компиль» деп аталған оппозицияның алғашқы құрылтай съезінің өтуіне жол ашты. Съезді JAJA мүшелері болған бірнеше социал-демократтар ұйымдастырды. Съезді ұйымдастырушылар аралық сайлауды бойкоттау немесе қатысу мәселесін талқылады, бұл мәселе «Мағыналы сайлауға шақыру» (CAMEL) деп аталды. JAJA негізінен сайлауды бойкоттау арқылы Маркостың билігін заңсыз етуге бағытталғанмен, осы коалициялар мен конференциялар арқылы Кори Акино 1986 жылғы кезектен тыс сайлауда жалғыз кандидат ретінде таңдалды және Халық билігі революциясы орын алды. Бойкотқа қатысқандардың көпшілігі осы бейбіт революцияға қатысып, тіпті Маркос отбасы тікұшақпен Гавайиге жер аударылғаннан кейін, оларды Малакананг сарайына дейін жетеледі.
In the Philippines, after the assassination of Benigno "Ninoy" Aquino Jr. in August 1983 at Manila Airport (now called Ninoy Aquino International Airport), Jose W. Diokno, the leader of the opposition against the Ferdinand Marcos dictatorship, through his umbrella organization the Kilusan sa Kapangyarihan at Karapatan ng Bayan (Movement for People's Sovereignty and Democracy) Organization or KAAKBAY that was formed in March 1983, used pressure politics to sway and battle the Marcos dictatorship. KAAKBAY used a publication called, "The Plaridel Papers" to pursue their ideology of pressure politics or mass protests as a peaceful form of resistance. The August 1984 edition of The Plaridel Papers popularized the concept of pressure politics and introduced a political system that would involve the "parliament of the streets" in building a "popular democracy". KAAKBAY, an organization composed of liberal democrats, eventually joined with other center left and leftist organizations and coalitions to form the first major coalition for the opposition called, "Justice for Aquino, Justice for All" or JAJA, in 1983. JAJA eventually paved the way for the very first congress of the opposition called KOMPIL in January 1984. The congress was organized by some social democrats who were part of JAJA. The congress leaders argued on boycotting or joining the midterm elections, an issue which was labeled the "Call for Meaningful Elections" (CAMEL). Although JAJA mainly served to boycott the elections as a means to delegitimize Marcos's rule, it was through these coalitions and conferences that Cory Aquino was selected as the sole candidate in the eventual snap election in 1986, and the People Power Revolution occurred. Many of those who boycotted were participants in this peaceful revolution and even led the people to Malacañang Palace, after the Marcos family escaped in exile via helicopter to Hawaii.