Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макс Брухтың скрипкалық концерті
Violin concerto by Max Bruch
Макс Брухтың г минор тонындағы, Op. 26 нөміріндегі скрипкалық концерті – соло скрипка репертуарындағы ең көп танымал скрипкалық концерттердің бірі және композитордың «Шотланд фантазиясымен» бірге ең әйгілі туындысы. Ол көп рет жазылған.
Max Bruch's Violin Concerto No. 1 in G minor, Op. 26, is one of the most popular violin concertos in solo violin repertoire and, along with the Scottish Fantasy, the composer's most famous work. It has been recorded often.
Тарих
Концерт алғаш рет 1866 жылы аяқталды және алғашқы орындалуы 1866 жылғы 24 сәуірде Отто фон Кенигслоумен, Брух дирижерлік еткенде болды. Концерт содан кейін белгілі скрипкашы Жозеф Иоахимнің көмегімен маңызды өзгерістерге ұшырап, 1867 жылы қазіргі түрінде аяқталды. Өңделген концерттің тұңғыш қойылымын Иоахим 1868 жылғы 7 қаңтарда Бременде, Карл Мартин Райнталер дирижерлік еткенде орындады.
The concerto was first completed in 1866 and the first performance was given on 24 April 1866 by Otto von Königslow, with Bruch conducting. The concerto was then considerably revised with help from celebrated violinist Joseph Joachim and completed in its present form in 1867. The premiere of the revised concerto was given by Joachim in Bremen on 7 January 1868, with Karl Martin Rheinthaler conducting.
Скриншоттың тағдыры
Брух ноталарын баспагер Н. Симрокқа бір реттік шағын төлемге сатты, бірақ өзінің бір данасын сақтап қалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанда, ол өте кедей қалды, өйткені хаостық жаһандық экономикалық жағдайларға байланысты өзінің басқа туындылары үшін авторлық гонорарларын алуға мүмкіндік болмады. Ол өзінің қолтаңбасын дуэт пианистер Роза мен Оттилия Сутроға (олар үшін ол 1912 жылы екі фортепиано мен оркестрге арналған Ля-бемоль минорындағы концертін жазған еді, Op. 88a) жіберді, осылайша олар оны Америка Құрама Штаттарында сатып, оған ақша жіберуі мүмкін болды. Брух 1920 жылдың қазанында қайтыс болды, бірақ ешқашан ақша алмады. Сутро қарындастары ноталарды өздерінде қалдыруды шешті, бірақ оларды сатқандарын мәлімдеді және Брухтың отбасына сатудан түскен кіріс ретінде құнды емес неміс қағаз ақшасын жіберді. Олар сатып алушы туралы ешқандай мәлімет беруден бас тартты. 1949 жылы олар қолтаңбаны Мэри Флаглер Кэриге сатты, оның жинағы, Брухтың концертімен бірге, қазір Нью-Йорктегі Пирпонт Морган мемлекеттік кітапханасында сақталады.
Bruch sold the score to the publisher N. Simrock outright for a small lump sum — but he kept a copy of his own. At the end of World War I, he was destitute, having been unable to enforce the payment of royalties for his other works because of chaotic world wide economic conditions. He sent his autograph to the duo pianists Rose and Ottilie Sutro (for whom he had written his Concerto in A flat minor for Two Pianos and Orchestra, Op. 88a, in 1912), so that they could sell it in the United States and send him the money. Bruch died in October 1920, without ever receiving any money. The Sutro sisters decided to keep the score themselves, but they claimed to have sold it, and sent Bruch's family some worthless German paper money as the alleged proceeds of the alleged sale. They always refused to divulge any details of the supposed purchaser. In 1949, they sold the autograph to Mary Flagler Cary, whose collection, including the Bruch concerto, now resides at the Pierpont Morgan Public Library in New York City.
Аспаптар
Бұл шығарма жеке скрипка мен стандартты классикалық оркестр үшін жазылған, оған екі флейта, екі гобой, екі кларнет, екі фагот, төрт валторна, екі труба, литавралар және скрипкалар тобы кіреді.
The work is scored for solo violin and a standard classical orchestra consisting of two flutes, two oboes, two clarinets, two bassoons, four horns, two trumpets, timpani, and strings.
Ұзаққа созылған танымалдылық
Брух тағы екі скрипкалық концерт жазды, бірақ ешқайсысы да оның біріншісі сияқты танымал болған жоқ, ол репертуарда да, тыңдарман арасында да әлі де өте сүйікті. Бұл Брух үшін үлкен ашу-ыза тудырды, ол Симрокқа былай деп жазды: «Неміс скрипкашыларының жалқаулығы, еңкіштігі мен көңілсіздігіне тең келер ештеңе жоқ. Екі апта сайын бірінші концертті ойнағысы келетін скрипкашы келіп тұрады. Қазір мен тіл тиекші болып кеттім, оларға: «Мен осы концертті тыңдай бермеймін, мен осыны ғана жазған шығармын? Барып, қалған концерттерді ойнаңдар, олар да кемінде бұдан жақсы» дедім. Classic FM Брух туралы жазған мақаласында скрипкалық концертті «Романтикалық дәуірдің ең ұлы туындыларының бірі» деп сипаттады. 2019 жылдың қазан айында Джошуа Белл BBC Radio 4-тің «Tales from the Stave» бағдарламасында концерттің түпнұсқа қолжазбасын алғаш рет көрді.
Bruch also composed two more violin concertos, but neither has gained as much fame as his first, which continues to be very popular in both repertoire and audience terms. This was a source of great frustration for Bruch, who wrote to Simrock: <blockquote>“Nothing compares to the laziness, stupidity and dullness of many German violinists. Every fortnight another one comes to me wanting to play the first concerto. I have now become rude; and have told them: ‘I cannot listen to this concerto any more – did I perhaps write just this one? Go away and once and for all play the other concertos, which are just as good, if not better.” In its profile of Bruch, Classic FM described the violin concerto as "one of the best works of the Romantic period". In October 2019, the concerto was the subject of BBC Radio 4's Tales from the Stave with Joshua Bell seeing the original manuscript for the first time.