Брунсвик-Люнебург герцогі Otto I: Өмірбаяны мен мұрагерлік күресі

Кіріспе

Неміс герцогы Отто I Брансвик-Люнебург (шамамен 1204 – 9 маусым 1252), Велф әулетінің мүшесі, 1235 жылдан қайтыс болғанға дейін Брансвик-Люнебург герцогы болды. Ол император IV Оттоннан ерекшелену үшін Бала Отто деп аталды.

Алғашқы жылдар

Отто 1204 жылы Уильям Винчестер мен оның Дания королі Вальдемар I-нің қызы Еленаның жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Генрих Арыстанның кіші ұлы, 1180 жылы Гогенштауфен императоры Фридрих Барбаросса билігінен құлатылған Саксонияның бұрынғы герцогы еді. 1202 жылы ағалары граф Паллатин Генрих V және король Отто IV-пен келісімге сәйкес, Вильгельмге Саксониядағы Лүнбург маңындағы Вельфтердің аллодиялық меншігі берілді. Отто 1213 жылы әкесінің мұрасын алғанда әлі кәмелетке толмаған еді. 1212 жылы оның ағасы Генрих V Рейн графлығы Паллатиннен жалғыз еркек мұрагері Генрих VI Жас патшаның пайдасына бас тартты, оның 1214 жылы ерте қайтыс болуы оның туысы Оттоға атасының өте шектеулі мұрасына тиесілі болғаннан гөрі әлдеқайда маңызды мұрагерлік мүмкіндіктер ашты деуге болады. Алайда, оның ағасы Генрих V өзінің балаларын (қыздарын) мақұлдау және оның есімі мен отбасының еркек өкіліне тиесілі нәрсені сақтау ниеттері арасында қысылып, Отто алдымен осы кеңейтілген перспективалардан көп пайда көре алмады. Соңында, 1223 жылы Генрих V немере інісін Саксония мен Бавария герцогтіктерінің қалған барлық иеліктеріне, сондай-ақ империяның басқа бөліктерінде жеке тұлға ретінде ұстаған жеке феодальдық иеліктерге мұрагер етіп тағайындады. Бұл мемлекеттер, алайда, оның даңқты үйінің бұрынғы байлығының өте шағын бөлігін құрады, сондықтан оның жауының көкірегінде қызғану немесе алаңдауға себеп болатын ешқандай себеп болмауы керек еді. Бірақ император Фридрих II граф Паллатиннің ниеттерімен танысқаннан кейін, оның қыздарымен сөз байластырып, интригалар жасады. Оттоны ағасының өлімінен кейін мұрадан айыру үшін, ол маркграфиня Ирмард Баденнен және герцогиня Агнес Бавариядан Саксония герцогының жалғыз балалары ретінде олардың талаптарын сатып алды. Генрихтің өлімі туралы хабарланғаннан кейін, Рим патшасы императорлық әскермен Брауншвейг қаласы мен аймағын басып алуға жіберілді. Бірақ Отто мемлекеттер тарапынан заңды билеуші ретінде мойындалған және қала мен князьдық оны осылай қабылдаған еді. Сондықтан олар оған осы шабуылды тойтаруға шын жүректен қосылып, патша мен оның әскерін императордың мақсатына жете алмай зейнетке кетуге мәжбүр етті.

Otto was born around 1204 as the only son of William of Winchester and his wife Helena, a daughter of King Valdemar I of Denmark. His father was the youngest son of Henry the Lion, the former duke of Saxony who had been deposed by the Hohenstaufen emperor Frederick Barbarossa in 1180. By a 1202 agreement with his brothers Count Palatine Henry V and King Otto IV, William had received the Welfs' allodial properties in Saxony around Lüneburg. Otto was still a minor when he inherited his father's estates in 1213. As in 1212 his uncle Henry V had renounced the County Palatine of the Rhine in favour of his sole male heir Henry VI the Younger, whose early death in 1214 may be said to have opened to his cousin Otto a more splendid succession than what belonged to the very circumscribed patrimony of his father. However, his uncle Henry V hesitated between a desire to aggrandize his own children (daughters) and a sense of what was due to the male representative of his name and family, and Otto at first reaped little advantage from these enlarged prospects. At last, in 1223, Henry V executed a deed by which he appointed his nephew his successor in all that remained of the allodial domains of the duchies of Saxony and Bavaria, and also in the private fiefs which he held as an individual in other parts of the empire. These states, however, constituted so small a portion of the former wealth of his illustrious house, that it should have been thought there was scarcely a pretext for either envy or alarm in the breast of his enemy, yet when the Emperor, Frederick II, was made acquainted with the intentions of the Count Palatine, he began to intrigue with his daughters. That he might have a pretense for depriving Otto of the succession at his uncle's death, he purchased from Margravine Irmgard of Baden and Duchess Agnes of Bavaria their claims as the only issue of the duke of Saxony; and no sooner was the death of Henry announced, than the King of the Romans was dispatched with an imperial force to take possession of the city and territory of Brunswick. But Otto had been regularly acknowledged by the states as their legitimate sovereign and had been received as such by the city and principality. They therefore joined him heartily in repelling this invasion, and the king and his array were compelled to retire, without being able to effect the object which the emperor had in view.

Даниямен одақ

Болашақта осындай әрекетке дайын болу үшін Отто өзінің анасының туысы, Дания королі Вальдемар II-мен келісім жасауды жөн көрді, осы келісім бойынша олар өзара барлық жауларға қарсы қолдау көрсетуге міндеттенді. Бұл келісім Брансвик мемлекеттеріне зиян келтірді. Вальдемар королі Оттоны Гардинг және Тетесбюль графы етіп тағайындады, ол 1225 жылғы Мелльн шайқасы мен 1227 жылғы Борнхевед шайқасына Дания тарапынан қатысты. Соңғы шайқастан кейін Отто Швериннің астанасы Росток қаласында тұтқынға алынды, онда ол бекіністе қамалды. Император Фридрих II Оттоның тұтқынға алынғанын естіген соң, Брансвикке шабуыл жасауға қайта дайындық жасады. Оның ұлы, Генрих патша, қалаға ие болу үшін үлкен әскермен жіберілді, ал экспедицияға салмақ қосу үшін Бавария герцогі де онымен бірге жүруге көндірілді. Бірақ келгенде қақпалар жабық екенін және азаматтар өз бостандықтарын қорғауға дайын екенін көрді. Сонымен қатар, Дания королі олардың артына қарай жылжып келе жатқанын білді. Сондықтан олар кері шегінуге мәжбүр болды. Ал, бақытымызға орай, тұтқынға алынған ханзада үшін император маңызды мәселелерге тартылып, Брансвикке шабуыл жасаудан бас тартуға мәжбүр болды. 1228 жылы Шверин графы қайтыс болды, және ол өлім төсегінде өзін босатуды бұйырды. Саксония герцогі, оның тұтқындалуына бірлескен құқығы бар екенін мәлімдеді, алдымен досының өлім алдындағы өтінішін орындаудан бас тартты, бірақ Hardsacre қамалы мен басқа да иеліктерді, оның құнының кепілі ретінде алғаннан кейін, түрмеден шығуына рұқсат берілді. Отто 1228 жылдың қыркүйегінде Брансвикке жетті, және оның вассалдары оны құрмет пен сүйіспеншілікпен қарсы алды. Ол ата-бабалары қалаға берген барлық харталарды жаңартты және бекітті, сондай-ақ оның құқықтарын кеңейтті. Ал оның туысы, Дания королі, азаматтарға өзінің иеліктерінде кедендік алымсыз сауда жасау еркіндігін сыйлады. Ростоктан жолда келе жатқанда Отто Бранденбург маркграфының сарайында бірнеше күн болды, онда ол маркграфтың қызы Матильданы көріп, оған ғашық болды. Жеке істері шешілгеннен кейін, ол Матильданың қолын сұрап жіберді. Бұл Бранденбург үйі үшін қабылдамауға болмайтын одақ болды. Мәселе тез шешілді, және неке рәсімі Люнебургте үлкен салтанатпен өтті. 1227 жылға дейін оның әкесінің екі бауыры, Рейн Палатин графы Генрих V және Киелі Рим императоры Отто IV, балалары болмай қайтыс болды, және Отто атасы Генрих Арыстанның мүлігінің жалғыз мұрагері болды. Бірақ Отто Хогенштауфендер әулеті мен жергілікті ақсүйектерге қарсы мүлігі үшін күресуге мәжбүр болды, ол Матильдаға үйлену арқылы өзінің жағдайын нығайта алды.

To be prepared against any future attempt of the same kind, Otto judged it prudent at this time to enter into a treaty with his maternal uncle King Valdemar II of Denmark, by which they respectively bound themselves to support each other against all enemies whatsoever. This treaty was in the end most injurious to the states of Brunswick. Otto was made count of Garding and Thetesbüll by King Valdemar, and participated in the Battle of Mölln of 1225 and the Battle of Bornhöved of 1227 on the side of Denmark. After the last battle Otto was imprisoned in Rostock, the capital of Schwerin, where he was shut up in a fortress. Emperor Frederick II no sooner heard of Otto's confinement, than he again prepared to attack Brunswick. His son, King Henry, was detached with a considerable force to seize upon the city; and that more weight might he given to the expedition, the duke of Bavaria was prevailed upon to accompany him. But on their approach, they found the gates shut, and the citizens prepared to defend their liberties, while they learnt, at the same time, that the king of Denmark was advancing upon their rear. They were therefore compelled to sound a retreat; and luckily for the captive prince, the emperor had become involved in matters of higher importance, and was under the necessity of withdrawing his attention from the conquest of Brunswick. It happened for the duke of Brunswick, that the count of Schwerin died in 1228, and that on his death bed he had directed that he should be set at liberty. The duke of Saxony, who claimed a joint right in his detention, refused at first to comply with the dying request of his friend, but when allowed to take possession of the Castle of Hardsacre and other states, as a security for the payment of his ransom, he was permitted to leave his prison. Otto reached Brunswick in September 1228, and was received by his vassals with every mark of respect and attachment. He renewed and confirmed the various charters granted by his ancestors to the city, and greatly enlarged its privileges; while his uncle, the king of Denmark, bestowed as a boon upon the citizens the liberty of trading in his dominions, without paying customs or any other dues. On his way from Rostock, Otho had spent some days at the court of the margrave of Brandenburg, where he had seen and admired the margrave's daughter Matilda, and no sooner were his private affairs arranged, than he sent to demand the hand of Matilda in marriage. It was an alliance too flattering for the House of Brandenburg to be rejected. Matters were speedily settled, and the marriage ceremony was performed with great splendor at Lüneburg. By 1227, his father's two brothers, Henry V, Count Palatine of the Rhine, and Otto IV, Holy Roman Emperor, had died without surviving children, and Otto was the only heir of the properties of his grandfather Henry the Lion. But Otto had to battle for his properties against the ruling Hohenstaufen family and against local nobles; he managed to strengthen his position through his marriage to Matilda.

Кейінгі өмір және өлім

Вильгельм патша Германия князьдеріне 1252 жылы Жақсылық күніне қарсы Франкфуртта жалпы мәжілісте кездесуге ниетті екенін жеткізді; ол осы жиынға қатысу үшін әкесінің әйелімен бірге Брансвик қаласынан жолға шығуға дайындалып жатқанда, Отто күрт ауырып, 9 маусымда дүниеден өтті. Отто Брансвик соборында жерленген. Ол – Велф әулетінің кейінгі барлық ұрпақтарының еркек желісінен шыққан атасы.