Кнорр пиррол синтезі: Химиялық реакция және қолданылуы

Кіріспе

Химиялық реакция

Кнорр пирролы синтезі – алмастырылған пирролдарды (3) синтездеуге қолданылатын кең таралған химиялық реакция. Бұл әдіс α-аминкетонды (1) және электрондарды тартып алу тобы бар (мысалы, көрсетілгендей эфир) қосылыстың α-карбонил тобымен (2) реакцияласуын қамтиды.

Әдіс

Бұл механизм үшін катализатор ретінде мырыш пен сірке қышқылы қажет. Ол бөлме температурасында жүргізіледі. α-Аминокетондар өте оңай конденсацияланады, сондықтан оларды орнында дайындау керек. Әдетте, бұл тиісті оксимнен Небердің қайта орналасуы арқылы жасалады. Бастапқы Knorr синтезінде этил ацетоацетатының екі эквиваленті қолданылды, оның бірі этил 2 оксиминоацетоацетатына мұздық сірке қышқылында ерітіп, сыртқы салқындату кезінде бір эквивалентті қаныққан сулы натрий нитритін ақырындап қосу арқылы айналдырылды. Содан кейін мырыш ұнтағын араластырып, оксим тобын аминге дейін тотықсыздандырды. Бұл тотықсыздандыру цинктің екі эквивалентін және сірке қышқылының төрт эквивалентін пайдаланады. Қазіргі тәжірибе бойынша, нитрозациялаудан алынған оксим ерітіндісі мен мырыш ұнтағын этил ацетоацетатының мұздық сірке қышқылындағы жақсы араластырылған ерітіндісіне біртіндеп қосу керек. Реакция экзотермиялық, егер сыртқы салқындату қолданылмаса, қоспа қайнау температурасына жете алады. Нәтижесінде алынған өнім – диэтил-3,5-диметилпиррол-2,4-дикарбоксилат, содан бері Knorr пирролы деп аталады. Жоғарыдағы схемада R2 = COOEt және R1 = R3 = Me осы бастапқы реакцияны көрсетеді. Knorr пирролын бірнеше пайдалы жолдармен өңдеуге болады. Натрий гидроксидінің бір эквиваленті 2-эстерді іріктеп гидролиздейді. Knorr пирролын концентрленген күкірт қышқылында еріту, содан кейін алынған ерітіндіні суға құю 4-эстерлік топты таңдамалы түрде гидролиздейді. 5-метил тобын стехиометриялық сульфурил хлоридімен мұздық сірке қышқылында хлорометил, альдегид немесе карбоксил қышқылы функционалдығына түрлендіруге болады. Сонымен қатар, азот атомын алкилдеуге болады. Екі эстерлік позицияларды тиісті ацетоацетат эстерлері арқылы бензил немесе трет-бутил топтарын қосу арқылы тегіс ажыратуға болады. Бензил топтарын көміртегідегі палладий катализдік гидрогенолизі арқылы, ал трет-бутил топтарын трифторацетат қышқылымен немесе қайнатылған сулы сірке қышқылымен өңдеу арқылы алып тастауға болады. R1 және R3 (сондай-ақ R2 және "Et") тиісті β-кетоэстерлерді қолдану арқылы өзгертілуі мүмкін, олар қышқыл хлоридтерінен, Мелдрум қышқылынан және қалаулы спирттен шығатын синтез арқылы тез дайындалады. Этил және бензил эстерлері оңай жасалады, және реакция ерекше, өйткені тіпті өте кедергі келтірілген трет-бутил спирті осы синтезде өте жоғары өнімді береді. Леви және Занетти 1894 жылы Knorr синтезін ацетилацетонды (2,4-пентандионды) этил 2 оксиминоацетоацетатпен реакция жасау арқылы кеңейтті. Нәтижесінде этил 4-ацетил-3,5-диметилпиррол-2-карбоксилат алынды, онда "OEt" = R1 = R3 = Me және R2 = COOEt. 4-ацетил тобын 4-этил тобына оңай түрлендіруге болады. Бензил немесе трет-бутил ацетоацетаттары да осы жүйеде жақсы жұмыс істейді, және температураны қатаң бақылаумен трет-бутил жүйесі өте жоғары өнімділік береді (80%-ға жуық). N,N-диалкил пиррол-2 және/немесе 4-карбоксамидтерін синтезде N,N-диалкил ацетоацетамидтерді қолдану арқылы дайындауға болады. Тіпті тиоэстерлер де осы әдіспен сәтті дайындалған. β-кетоэстерлерді нитрозациялау үшін, әдебиетте нитрозациялау температурасын қатаң бақылау туралы көптеген сипаттамаларға қарамастан, реакция титрлеуге ұқсас өтеді, және қоспаны соңғы өнімділікке елеулі әсер етпей 40 °C-қа дейін жеткізуге болады. Knorr пирролы синтезінің механизмі амин мен кетонның конденсациялануынан басталады. Содан кейін имин таутомеризацияланып энаминге айналады, одан кейін циклдену, судың шығарылуы және пирролға изомеризациялау жүреді.

The mechanism requires zinc and acetic acid as catalysts. It will proceed at room temperature. Because α aminoketones self condense very easily, they must be prepared in situ. The usual way of doing this is from the relevant oxime, via the Neber rearrangement. The original Knorr synthesis employed two equivalents of ethyl acetoacetate, one of which was converted to ethyl 2 oximinoacetoacetate by dissolving it in glacial acetic acid, and slowly adding one equivalent of saturated aqueous sodium nitrite, under external cooling. Zinc dust was then stirred in, reducing the oxime group to the amine. This reduction consumes two equivalents of zinc and four equivalents of acetic acid. Modern practice is to add the oxime solution resulting from the nitrosation and the zinc dust gradually to a well stirred solution of ethyl acetoacetate in glacial acetic acid. The reaction is exothermic, and the mixture can reach the boiling point, if external cooling is not applied. The resulting product, diethyl 3,5 dimethylpyrrole 2,4 dicarboxylate, has been called Knorr's Pyrrole ever since. In the Scheme above, R2 = COOEt, and R1 = R3 = Me represent this original reaction. Knorr's pyrrole can be derivatized in a number of useful manners. One equivalent of sodium hydroxide will saponify the 2 ester selectively. Dissolving Knorr's pyrrole in concentrated sulfuric acid, and then pouring the resulting solution into water will hydrolyze the 4 ester group selectively. The 5 methyl group can be variously oxidized to chloromethyl, aldehyde, or carboxylic acid functionality by the use of stoichiometric sulfuryl chloride in glacial acetic acid. Alternatively, the nitrogen atom can be alkylated. The two ester positions can be more smoothly differentiated by incorporating benzyl or tert butyl groups via the corresponding acetoacetate esters. Benzyl groups can be removed by catalytic hydrogenolysis over palladium on carbon, and tertiary butyl groups can be removed by treatment with trifluoroacetic acid, or boiling aqueous acetic acid. R1 and R3 (as well as R2 and "Et") can be varied by the application of appropriate β ketoesters readily made by a synthesis emanating from acid chlorides, Meldrum's acid, and the alcohol of one's choice. Ethyl and benzyl esters are easily made thereby, and the reaction is noteworthy in that even the highly hindered tert butyl alcohol gives very high yields in this synthesis. Levi and Zanetti extended the Knorr synthesis in 1894 to the use of acetylacetone (2,4 pentanedione) in reaction with ethyl 2 oximinoacetoacetate. The result was ethyl 4 acetyl 3,5 dimethylpyrrole 2 carboxylate, where "OEt" = R1 = R3 = Me, and R2 = COOEt. The 4 acetyl group could easily be converted to a 4 ethyl group by Wolff Kishner reduction (hydrazine and alkali, heated); hydrogenolysis, or the use of diborane. Benzyl or tert butyl acetoacetates also work well in this system, and with close temperature control, the tert butyl system gives a very high yield (close to 80%). N,N dialkyl pyrrole 2 and/or 4 carboxamides may be prepared by the use of N,N dialkyl acetoacetamides in the synthesis. Even thioesters have been successfully prepared, using the method. As for the nitrosation of β ketoesters, despite the numerous literature specifications of tight temperature control on the nitrosation, the reaction behaves almost like a titration, and the mixture can be allowed to reach even 40 °C without significantly impacting the final yield. The mechanism of the Knorr pyrrole synthesis begins with condensation of the amine and ketone to give an imine. The imine then tautomerizes to an enamine, followed by cyclization, elimination of water, and isomerization to the pyrrole.

Байланысты синтез

Бастапқы материалдар мен пиррол өнімі арасындағы байланыс механизмдері өте әртүрлі болғанына қарамастан, Кнорр синтезі сияқты жұмыс істейтін пирролдің бірнеше маңызды синтездері бар. Ханс Фишер мен Эмми Финк Занеттидің 2,4 пентандион мен этил 2 оксиминоацетоацетатынан жасалған синтезінде этил 3,5 диметилпиррол-2-карбоксилатының ізіне келген мөлшерде түзілгенін анықтады. Сол сияқты, 3-кетобутиральдегид диэтил ацеталы этил 5-метилпиррол-2-карбоксилатының түзілуіне әкелді. Бұл екі өнім де этил 2-аминоацетоацетат аралық қосылысынан ацетил тобының жоғалтылуынан пайда болды. Фишер-Финк синтезінің маңызды өнімі – этил 4,5-диметилпиррол-2-карбоксилат, ол этил 2 оксиминоацетоацетат пен 2-метил-3-оксобутанальдан жасалған, ал соңғысы 2-бутанонның этил форматымен Клайзен конденсациясы арқылы алынған. Джордж Клейнспейн, диэтил оксиминомалонатты 2,4-пентандионмен немесе оның 3-алкил алмастырылған туындыларымен қолдану арқылы Фишер-Финк байланысын эксклюзивті түрде жүзеге асыруға болатынын хабарлады. Өнімділік жоғары болды, шамамен 60% құрады, және бұл синтез ақырында репертуардағы ең маңыздыларының біріне айналды. Алдын ала дайындалған диэтил аминомалонатты (этил оксиминомалонаттың Pd/C катализаторындағы этанолда гидрогенолизі арқылы алынған) қолдану және диэтил аминомалонат пен β-дикетон қоспасын белсенді қайнаған мұздық сірке қышқылына қосу арқылы өнімділік айтарлықтай жақсарды. Осы уақытта Джонсон 2 оксиминоацетоацетат эфирлерін (этил, бензил немесе трет-бутил) 3-алкил алмастырылған 2,4-пентандиондармен реакцияға түсіру арқылы Фишер-Финк синтезін кеңейтті. Клейнспейн синтезі Дэвид Долфин басқаруымен асимметриялық β-дикетондарды (мысалы, 3-алкил алмастырылған 2,4-гександиондар) қолдану арқылы кеңейтілді, олар бастапқыда кедергісіз ацетил тобына қатысты және тиісті 5-метилпиррол-2-карбоксилат эфирлерін берді. N,N-диалкил-2-оксиминоацетоацетамидтер де Кнорр жағдайында 3-алмастырылған 2,4-пентандиондармен реакцияға түскенде пирролдарды берді, бұл тиісті эфирлермен салыстырылатын өнімділікпен (шамамен 45%) анықталды. Алайда, асимметриялық дикетондар қолданылғанда, ацетоацетамидтен ацетил тобы өнімде сақталған және дикетоннан ацил тобының бірі жоғалған. Бұл механизм ацетоацетат эфир жүйелерінде де аз дәрежеде жүреді және бұрын Харбак пен Рапопорт радиохимиялық жолмен анықтаған. Жоғарыда сипатталған синтездердің көпшілігі порфириндер, өт пигменттері және дипирриндер синтезінде қолданылады.

There are a number of important syntheses of pyrroles that are operated in the manner of the Knorr Synthesis, despite having mechanisms of very different connectivity between the starting materials and the pyrrolic product. Hans Fischer and Emmy Fink found that Zanetti's synthesis from 2,4 pentanedione and ethyl 2 oximinoacetoacetate gave ethyl 3,5 dimethylpyrrole 2 carboxylate as a trace byproduct. Similarly, 3 ketobutyraldehyde diethyl acetal led to the formation of ethyl 5 methylpyrrole 2 carboxylate. Both of these products resulted from the loss of the acetyl group from the inferred ethyl 2 aminoacetoacetate intermediate. An important product of the Fischer Fink synthesis was ethyl 4,5 dimethylpyrrole 2 carboxylate, made from ethyl 2 oximinoacetoacetate and 2 methyl 3 oxobutanal, in turn made by the Claisen condensation of 2 butanone with ethyl formate. George Kleinspehn reported that the Fischer–Fink connectivity could be forced to occur exclusively, by the use of diethyl oximinomalonate in the synthesis, with 2,4 pentanedione, or its 3 alkyl substituted derivatives. Yields were high, around 60%, and this synthesis eventually came to be one of the most important in the repertory. Yields were significantly improved, by the use of preformed diethyl aminomalonate (prepared by the hydrogenolysis of diethyl oximinomalonate in ethanol, over Pd/C), and adding a mixture of diethyl aminomalonate and the β diketone to actively boiling glacial acetic acid. Meanwhile, Johnson had extended the Fischer Fink synthesis by reacting 2 oximinoacetoacetate esters (ethyl, benzyl, or tertiary butyl), with 3 alkyl substituted 2,4 pentanediones. The Kleinspehn synthesis was extended under David Dolphin by the use of unsymmetrical β diketones (such as 3 alkyl substituted 2,4 hexanediones), which preferentially reacted initially at the less hindered acetyl group and afforded the corresponding 5 methylpyrrole 2 carboxylate esters. N,N Dialkyl 2 oximinoacetoacetamides also were found to give pyrroles when reacted under Knorr conditions with 3 substituted 2,4 pentanediones, in yields comparable to the corresponding esters (around 45%). However, when unsymmetrical diketones were used, it was found that the acetyl group from the acetoacetamide was retained in the product, and one of the acyl groups from the diketone had been lost. This same mechanism occurs to a minor extent in the acetoacetate ester systems, and had previously been detected radiochemically by Harbuck and Rapoport. Most of the above described syntheses have application in the synthesis of porphyrins, bile pigments, and dipyrrins.