Кіріспе

Giorgio Almirante (27 маусым 1914 – 22 мамыр 1988) – итальяндық саясаткер, неофашистік «Итальяндық әлеуметтік қозғалысын» құрған және 1987 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін оған жетекшілік еткен.

Ерте өмір

Альмиранте Эмилия-Романьядағы Салсомадьоре Терме қаласында дүниеге келген, бірақ оның ата-анасы Молизе облысынан шыққан, ақсүйек тегі бар адамдар еді. Оның тәтесі актриса Италия Альмиранте Манзини болған. Ол балалық шағын ата-анасымен бірге, олар театр саласында жұмыс істегендіктен Турин мен Римде өткізді. 1937 жылы әдебиет мамандығы бойынша диплом алды.

Соғысқа дейінгі фашизм және Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі рөлі

Альмиранте мектеп мұғалімі болып дайындалған, бірақ Римдегі фашистік «Il Tevere» газетінде жазумен айналысты. Оған журналист Телесио Интерландидің ықпалы болды, ол оның идеологиялық ұстазы еді. Кәсіби журналист Альмиранте Интерландидің «La Difesa della Razza» («Жасыны қорғау») журналына көп материалдар жазды.

Көшбасшылық

Фашизм жеңілгеннен кейін Альмиранте 1944 жылы партизандарды атуға бұйрық берді деген айыппен сотталды, бірақ жалпы кешірім осы айыптан құтылды. Соғыстан кейін ол Италиядан қашып кетті, бірақ 1946 жылы өз кішкентай фашистік тобын құру үшін қайта оралды. Ол сол жылы құрылған Итальяндық әлеуметтік қозғалысына (MSI) жылдам сіңіп кетті. Партия ішіндегі радикалды бағытты ұсынған Альмиранте тобы, партиядағы орташа бағытты ұстанатын топтардың күшейіп келуіне байланысты ықпалын жоғалтты; бұл тенденция көп ұзамай басымдыққа ие болды, нәтижесінде 1950 жылы Альмиранте басшылықты Аугусто Де Марсанишке беруге мәжбүр болды. Ол сол кезде кең таралған «Еуропа – бір ұлт» идеясын қолдайтынын айтты, бірақ партияны Де Марсанишке қарсы НАТО саясатын қабылдауға көндіре алмады.

Қарсылық

1950 жылдардың ортасында Альмиранте Де Марсанич пен оның ізбасары Артуро Мичелини билікке келгеннен кейін консерватизмге қарай бет бұруынан алаңдап, Ұлттық кеңестегі қызметінен кетіп, басшылықты сынады. Ол фашизмнің пролетариат тегін, жаңа консерватизмге қарсы қойып, үкіметте "сапаны" бағалап, "санға" емес, сарапшылар басқаратын элитаға басымдық берді, либералды демократияны қолдамады. Бірақ, ол партия ішінде қалып, басқа да белгілі диссидент Пино Раути таңдаған жолдан бас тартты. Ішкі оппозицияның жетекшісі ретінде Альмиранте қара көйлектердің тактикасын пайдалануға қарсы болған жоқ, тіпті 1968 жылы Рим университетінің Көркем өнер факультетінде студент-радикалдарға қарсы "жазалау экспедициясының" үш жетекшісінің бірі болды. Алайда Альмиранте мен оның 200-ге жуық жақтастары жеңіліске ұшырап, соңында полиция қорғауына алды.

Басшылыққа қайта оралу

1969 жылы Микелини қайтыс болғаннан кейін Альмиранте партия басшылығын қайта иеленді. Осы кезде оның көзқарастары демократияға қарай ыңғайлырақ өзгерді, өйткені ол жақын арада демократияны қолдайтынын жариялады. Осы негізде ол МСИ-ге консервативті элементтерді тартуға тырысты, сонымен қатар партия хатшысының билігін күшейтетін реформаларды жүзеге асырды, бұл оның бұрынғы радикалды қанаттың қарсылығын болдырмау үшін жасалды. Ол фашизмді «тарихи тұрғыдан қарастыруға» ұмтылып, МСИ-нің насихаттары мен сөздеріндегі идеологияға тікелей сілтемелерді жойды, әсіресе қара көйлек пен римдік сәлемдесуді тоқтатты. Оның жаңа саясаты, «қос жол стратегиясы» (strategia del doppio binario) деп белгілі болды. Бұл саясаттың мақсаты – христиан-демократтар үшін МСИ-ді көбірек ұнату емес, керісінше, МСИ-ді сол партияның идеологиялық кеңістігіне жылжыту және оңшылдардың басшылығы үшін тікелей бәсекелесу еді. Альмиранте антикоммунизмді МСИ-нің негізгі ұстанымы етіп қою арқылы партияның қазіргі және жаңа консерваторлық қолдаушыларын тарта алатынына және уақыт өте келе оңшылдардың басты партиясы – христиан-демократтармен бәсекелесе алатынына сенді. Осы саясаттың аясында ол бірнеше түрлі оңшыл топтарды біріктірді, МСИ-ді Италияның Монархистік Бірлік демократиялық партиясымен қосты, «Ordine Nuovo» (Жаңа Тәртіп) қатал тобын қайта қабылдады және адмирал Джинно Биринделли мен генерал Джованни де Лоренцо сияқты белгілі тұлғаларды партияға мүше етті. Алайда, бұл саясат сәтсіз аяқталды, себебі МСИ христиан-демократтардың қолдауын аз ғана қамти алды, керісінше, оңшылдарды Италия Коммунистік партиясымен келісімге келуге итермеледі. Осының салдарынан 1977 жылы орталық фракциядан бөлініп, Ұлттық Демократия құрылды. 1975 жылы ол АҚШ-қа сапар шегіп, Эйзенхауэр атқарушы кеңсесіндегі Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің мүшелерімен кездесті. Саясаттың сайлауда сәттілікке жетпесе де, Альмиранте басшылығымен МСИ саяси оқшаулықтан белгілі бір дәрежеде шықты, бұл 1984 жылы Альмирантеге коммунистік партия штаб-пәтеріне кіріп, қайтыс болған олардың жетекшісі Энрико Берлингерге құрмет көрсетуге рұқсат беру арқылы көрсетілді, бұл МСИ жетекшісі үшін бұрынғыда мүмкін емес нәрсе еді. Алайда, оның жаңадан қалыптасқан орташа көзқарасы Раутимен қақтығысқа әкелді және екеуінің арасындағы жанжалдар партияның жылдық конференциясының тұрақты құрамына айналды. Альмиранте сондай-ақ МСИ-де парламент мүшесі ретінде жұмыс істеді, бірақ үш рет парламенттік иммунитетінен айырылды: 1979 жылы оған фашистік партияны қайта жаңғыртуға тырысқандығы айыпталды; 1981 және 1984 жылдары ол 1972 жылы Питанодағы үш полицейді өлтірген бомбалық шабуылдан кейін Италиядан қашқан Карло Чикуттиниге көмектескені үшін айыпталды. Алайда, Альмиранте 1987 жылғы заң бойынша рақымшылыққа ие болды.

Зейнеткерлік

Денсаулығы нашарлағандықтан Альмиранте 1987 жылғы Ұлттық құрылтайда көшбасшылық лауазымынан бас тарды және көшбасшылықты өзінің шәкірті Джанфранко Финиге тапсырды. Фини 1977 жылдан бері Альмирантеге жақын болды, сол кезде MSI көшбасшысы Финиді MSI жастар қозғалысының басшысы етіп тағайындады, тіпті мүшелердің дауыс беруінде ол жетінші орынды ғана иеленген болатын. Фини көбінесе Альмиранте салған жолмен Италияны парламенттік жүйеден толыққанды президенттік жүйеге көшіруге тырысты. Альмиранте 1988 жылдың 22 мамырында Римде қайтыс болды, ол күні оның бұрынғы әріптестері және итальяндық фашистік көшбасшылары Дино Гранди мен Пино Ромуальди де қайтыс болды. Гранди мен Ромуальди 1988 жылдың 21 мамырында, ал Альмиранте келесі күні дүние салды.