Кіріспе
Чарльз Хитчен, басқа дереккөздерде Чарльз Хитчин деп те аталады (шамамен 1675 – 1727), 18 ғасырдың басында Лондон қаласының қылмыскерлерді ұстаушысы (жеке полицей) және маршалы болған. Ол сондай-ақ гомосексуалистік әрекеттер мен содомия жасағаны үшін сотталды. Бұрынғы көмекшісі, кейіннен басты қарсыласы Джонатан Уайлдқа қарсы, ол оған қарсы памфлет ("Регулятор") жариялап, оның өлім жазасына кесуіне себепкер болды. Хитчен беделіне қарамастан, күдікті немесе құрметті адамдарға шантаж жасап, пара берді. Өкіметін теріс пайдаланудың салдарынан туған қарапайым халықтың наразылығына қарамастан, ол билікте қалып, зорлық-зомбылық қылмыстарына қарсы күресін жалғастырды, әсіресе Испания мұрагерлік соғысы аяқталғаннан кейін және 1727 жылға дейін. Гейлік әрекеттерімен кеңінен танылған және "Мэдам" немесе "Сіздің Кәмелетіңіз" деген лақап атымен белгілі болған Хитчен бұл қылмысты ашық айыптады және тіпті "Молли үйлеріне" шабуыл жасады, сонымен қатар Жақсы Мінез-құлықты Жаңарту Қоғамдарының мүшесі болды. Алайда, оның шалаңдықтары мен адамдарды жек көруінің артуына байланысты, ол өзі әділет алдында жауап берді, айыппұл төледі, ұяттауға ұшырады және түрмеге қамалды, Ньюгейттен босатылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды.
Charles Hitchen, also mentioned as Charles Hitchin in other sources, (c. 1675 – 1727) was a "thief taker" (private policeman) and under marshal of the City of London in the early 18th century, also, famously tried for homosexual acts and sodomy offences. Alongside his former assistant and then a major rival Jonathan Wild, against whom he later published a pamphlet (The Regulator) and contributed to his sentencing to death, Hitchen blackmailed and bribed people and establishments irrespective of their reputation, suspicious or respectable. Despite the disgrace of the people he earned through his abusive exercising of his power, he remained in power and continued fighting against violent crime, especially after the ending of the war of the Spanish Succession and until 1727. Widely known for his homosexual activities and considerably nicknamed as Madam or Your Ladyship, Hitchen publicly condemned this crime and even raided so called Molly houses being a member of Societies for the Reformation of Manners. However, largely due to his inaccuracy and growing contempt of people he himself appeared the subject of the Justice and was fined, pilloried and imprisoned, dying very soon after leaving Newgate.
Ерте өмір
Чарльз Хитчен шамамен 1675 жылы Стаффордширдегі Вулвергемптон қаласында кедей отбасында дүниеге келген. 1703 жылы ол Гертфордширдің Кингс-Уолден қаласының Джон Уэллс дегеннің қызы Елизаветаға үйленер алдында жиһаз жасаушының шәкірті болған. Біраз уақыттан кейін ол ұста ретінде саудамен айналысты және жұбайлар Лондон қаласындағы Сент-Пол шіркеуінің солтүстік жағына көшіп орналасты. Олардың кем дегенде бір баласы болған болуы керек, себебі Хитчен өзінің "отбасы" туралы айтқан, бірақ олар туралы басқа ештеңе белгілі емес. 1711 жылы Джон Уэллс қайтыс болып, мүлкін екі қызына тең бөліп қалдырды. Ұзақ өтпей, Хитчен әйелін оның барлық мұрасын сатуға көндірді, оны өте пайдалы бизнеске инвестициялауға болатынын болжаған, және 1712 жылдың 8 қаңтарында әйелінен алған ақшаға қалалық маршалдың орынбасары лауазымын 700 фунт стерлингке сатып алды.
Қалалық маршалдар мен олардың адамдары
1570 жылдары қала әкімдері соты қаланың көптеген қаңғыбаздарын бақылауға келмей жатқан жарамсыз полиция күшіне байланысты "провост-маршалдарды" енгізді. 17 ғасырда олар тұрақты жалақы алатын лауазымға ие болды, олардың міндеттері констебльдер, билер және күзетшілердің міндеттерімен ұқсас болды, сондай-ақ кейін Англия мен Америкада тұтқындау ордерлерін орындады. Олардың ресми табысы жақсы болды – жоғары маршал жылына 100 фунт стерлинг, ал төменгі маршал 60 фунт стерлинг, екеуіне де киім мен жылқыға жәрдемақы, жақсы қызмет еткені үшін жылына 5 фунт, "Қаланың бостандығын" сатудан шамамен 30 фунт және әрбір тұтқынның түрмелерге және күзет үйлеріне кіру ақысынан үлес берілді. Маршалдарға сондай-ақ Бартоломей жәрмеңкесіндегі әр сатушыдан бір пенниден салық жинауға және өзінде қалдыруға рұқсат берілді.
Кеңседе
Бұрынғы шкаф жасаушы өзін Лондонның Лорд-мэрінен алатын табысымен шектемеді. Шындығында, оның атақты сөздері: "Мен үйімді не үшін сатып алдым, егер оны толыққанды пайдаланбасам?" – оның қылмыстарын ақтау үшін қолданылып, "міндеттерін" орындауға деген ынтақтылығын көрсетеді. Ол лауазымын заңды ұрлық құралы ретінде пайдаланған бірінші адам емес, алайда бұл тәжірибені қалыпқа келтірді. Ол өкіметін толығымен пайдаланып, ұрлық бизнесін құруға немесе кеңейтуге пайдаланды және осы істе делдал ретінде қалып қойды. Қағаз ақша аударымдарының, алғашқы ескертулердің және "қолхаттардың" (иесіне төлеу туралы келісімдер) көбеюімен, қалтакесерлер саудагерлер мен кәсіпкерлерге үлкен экономикалық зиян келтіре бастады.
Айыпталу және уақытша тоқтату
Хитчен бұл мәселелерді күнделікті жағдай деп есептеді, өзінің ресми иммунитетіне, қол сұғылмауына толық сенімді болғандықтан, ондаған ұрыны бақылап отырғаны туралы мақтана бастады. Дегенмен, шағымдардың ауырлығы және Хитченнің айыптаушылары зейнетке шыққан Лорд-мэр сэр Гилберт Хиткоттқа жіберген хатында 1706 жылғы заңнаманы және оны бұзудың қатаң жазаларын еске салғандықтан, зейнетке шыққан мэр басшылығымен істі қарау үшін комиссия құрылды. Ол қаланың батыс жағындағы Темпл Барға, астық серкесінің сүйемелдеуімен 30-40 жас қалтақшылар тобымен кездесуге апарылғанын айтты, оларды есімдерімен атады. Жәбірленушілердің мәлімдемесіне сәйкес, олар шығындары туралы жарнамалар жариялаған, «The Daily Courant» (басқа газеттермен қатар жарнамалар үшін ең көп қолданылатын газет) газетінде белгілі бір сома төлеуге уәде берген. Хитчен «ұрлар мен қалтақшылар туралы терең біліміне» сүйене отырып, Коберт ісінде болғандай, 5 гинеялық ұсынысты 50-60 гинеялық сыйақыға айналдырып, аса жоғары сыйақы талап етті. Қыркүйектің соңында Хитченнің жанындағы екі қалтақшы – Кристофер Пламмер мен Уильям Филд – Гильдия залына жеткізіліп, өз қожайындарына қарсы куәлік бергеннен кейін 8 немесе 9 қазан күні сэр Чарльз Питерс оларды босатты. Қорғасынды астық серкесі өкілеттігін сақтап қалуға тырысты. Екі ай бойы айыпталып жүргеннен кейін, ол 16 желтоқсанда жазбаша жауап берді. Бұл құжатта Хитчен ұрылармен кездесіп, олармен бірге қылмыстар ұйымдастырған барлық орындардың тізімі келтірілген. Сондай-ақ, әлеуметтік ерекшеліктердің мысалдары да бар, олардың бірі лорд Барнардтың вексельдері Хитченнің қолына қалай келгенін түсіндіреді. Бас пошта бөлімшесіндегі жүкті тасымалдаушыға сыйақы бермесе, ол хатты лақтырып жіберетін. Ұрылар, өздерінің мақсаттарымен түн ортасында кеңсеге келіп, есіктегі басқа біреудің вексельдерін көреді. Тавернаның бір жағында қағаздары бар жігіттерді, екінші жағында қайғыға батқан жәбірленушіні көріп, Хитчен оған көмектесуге кірісті. Әрине, бұл комикалық сипаттағы түсіндірмелер және қарақшылар тарапынан қастандықпен қуғын-сүргінге ұшырауының басты себебі Алдермендер сотын жаңылыстыруға бағытталмаған, өйткені олар жоғарыда талқыланған нақты себептерге байланысты оған қарсы шешім қабылдауға құлшынбады. Екінші жағынан, олар Лорд-мэрдің комиссияға берген ескертуін де назардан тыс қалдыра алмады, себебі маршалдың мінез-құлқы қаланың абыройын түсіріп, мэрдің басқа да қызметкерлерінің мінез-құлқына әсер етеді. Бірақ олардың іс-әрекеттері өте күмәнді болды. 16 желтоқсанда Хитченнің жазбаша қорғанысын күткеннен кейін, оны 16 қаңтар 1713 жылға дейін оқымады. Маршалдың қызметтен шеттетілуі туралы шешім бес ай кешіктіріліп, 1713 жылғы 24 маусымда қабылданды. Ол «Лорд-мэрге қатысуына тыйым салынды», бірақ қажет болған жағдайда ордер алу және ұстау үшін констебль ретіндегі өкілеттігін сақтап қалды.
Серіктестік, қайта құру және бәсекелестік
Қызметкерлерінің көмегінсіз қалған Хитчен өзінің «саудасын» жалғастыру үшін өз қаражатын іздеуге мәжбүр болды. Сол кезде Джонатан Уайлд, өзі қарыз үшін Вуд-стрит-Контерде тұтқын болған (1709 жылдан 1712 жылдың 16 желтоқсанына дейін, Хитченнің «Жауабы» комитетіне ұсынылған нақты күні), Кок-Аллеяда өз ісін жүргізіп, Хитченге ұқсас тұрғыда халыққа қызмет етті. Маршалдың мүгедегі осындай қарақшыны жақсы пайдаланатыны анық. Шын мәнінде, ол Уайлдты өнегесіздікпен және сот орындаушысының толыққанды ұрыны үшін көмекші ретінде өмір сүруден алып тастады. 1713–14 жылдары жазған есебінде, Хитченнің «Регуляторына» жауап ретінде жазған Уайлд, маршалдың оған қалай жақындағанын сипаттап берді: «Мен контрдің интригалары туралы, әсіресе қалта кітаптарын қамтамасыз етуге қатысты білімге ие болғаныңыз өте ақылды. Бірақ сіздің тәжірибеңіз менікіне қарағанда төмен. Мен сізге өзіңізге таныс емес әдісті ұсына аламын, бірақ алдымен сізге айтайын, сіз ұрылардың саудасын бұзасыз, қажетінен артық сыйақы алу. Мен кітапқа жарты тәңке ғана беремін. Ал ұрылар мен қалтақшылар біздің одақтас екенімізді көргенде, біздің шарттарымызға мойынсұнады». Осылайша олардың серіктестігі басталды, Хитчен мен оның көмекшісін алдымен Temple Bar-ға, оның юрисдикция аймағының батыс шегіне алып барды. Онда маршалға әр түрлі таверналарда әр түрлі «жақсы» сусындармен құрмет көрсетілді, оған ол тек ұрланған тауарлар туралы ақпарат сұраған қысқаша белгі берді. Алайда ол бұл мекемелерге келген әйелдерге «қорғау туралы уәде берді»: «Мен сізге сөз беремін, егер сіз кез-келген уақытта маған кез-келген уақытта кездесетін барлық кіші кітаптарды маған бермесеңіз, егер сіз болашақта маған немесе менің қызметшіме берілуден бас тартсаңыз, сіздердің барлығыңыздың Брайдуэллге жіберілетініне сенімді бола аласыз». Бірде ол Людгейт-Хилл көшеде бір сот орындаушысының әйелімен сөйлесіп, оны «адамгершіліксіз» деп айыптап тұрып алды. Ол оны Cheapside-қа алып барып, өзі тамақ ішіп, ақысын төлегенше күттірді. Хитчен оларды сүйіспеншілікпен «математиктер» деп атаған қалташылар осы кезеңде елеулі оқиғамен пайда болады. Киелі Пауылдың жанында түнгі серуенде Хитчен мен Уайлд жігіттердің қашып жүргенін көрді. Хитчен ұрланған кітаптан ақпарат алып, олардың жасырынуының себебін түсінді. Ол бірін ұстап, тұтқындады, оның есімі Джеймс Джонс, Лорд Барнардтың шоттарын ұрлаған жасөспірім. Бала келесі күні таңертең сот алдында достарының мекенжайын айтып, Хитчен Уайлдты түнде үйлеріне шабуыл жасау үшін Барбиканға алып барды. Шақырылмаған қонақтар достыққа жат «бұлай» деп қарсы алынды, содан кейін көмекші Уайлд компаниямен бірге қалды, ал маршал қоныс аударған. 12 жастағы балаларды ұстап алып, Кингстон сотында соттады, өйткені олардың ұрлығы Суррейде жасалған. Маршалдың үлкен көңілі қалды және ашуланды, сот балаларды олардың ата-аналарының шағымдары бойынша маршалдың балаларын қылмыс жасауға мәжбүрлеуіне байланысты босатты. Ол олардың тірі немесе өлі басы үшін әдеттегі 40 фунт талап ете алмады. Сонымен қатар, ол сот тарапынан базалық пайыз үшін сөгіс алды. Осы арада, 1713 жылдың қыркүйегінде Хитченнің өтініші және Испанияның мұрагерлік соғысының аяқталуына байланысты көтерілген қылмысқа қарсы күрес жөніндегі жоспар, 1713 жылдың желтоқсанында қайтадан ұсынылған, үйге көбірек жұмыс істемейтін сарбаздар мен теңізшілерді әкелу, алдермендер қайта қарады және 6 сәуірде ол «болашаққа арналған жақсы мінез-құлық» қамтамасыз етілген жағдайда қайтадан қабылданды. Бұл тандем бұрынғыдай жұмыс істемейтіндігі анық болды, өйткені Хитчен енді өз қызметкерлерін пайдалана алады, және одан басқа ол өзінің көмекшісінің жақсы дағдылары мен ынтасын ұнатпауы керек еді. Екінші жағынан, Уайлд қожайынының сұмдығы мен сұмдыққа қуана алады. Ол оны тастап, «Олд Бейли» кішкентай сотына қоныс аударды. Ол өзінің «Жоғалған заттар» жөніндегі агенттікке кіріп, оның ордагерлік және қарыз алушылық ісін жалғастырды. Ол Хитченнің өз топтарын қысқартуға кірісті және Хитчен мен оның арасындағы қағаз соғысына бастама берді.
I am very sensible that you are let into the knowledge of the intrigues of the compter, particularly with relation to the securing of pocket books. But your experience is inferior to mine I can put you in a far better method than you are acquainted with But I must first tell you that you'll spoil the trade of thief taking in advancing greater rewards than are necessary. I give but half a crown a book And when the thieves and pickpockets see us confederate they'll submit to our terms. Thus their partnership started, taking Hitchen and his assistant first to Temple Bar, westernmost limit of his area of jurisdiction. There, the marshal was revered with different "fine" drinks at different taverns, to which he only gave a brief sign asking for information on stolen goods. He was verbose, though, in his "promises of protection" to female visitors of those establishments: "I'll give you my word you shall be detected, unless you deliver all the pocket books you from time to time meet with to me If you at any time for the future, refuse to yield either to me or my servant, you may be assured of being all sent to Bridewell '' Wild gives an example of the marshal's treatment of well dressed women too. Once he seized a baillif's wife in the street in Ludgate Hill for talking to a man and accused her of being "lewd". He took her to Cheapside and made her wait till he dined and paid for his meal. Pickpockets, or "mathematicians" as Hitchen called them affectionately", appear with a noteworthy incident in this period. On their regular night walks near St Paul's, Hitchen and Wild saw the boys running away. Hitchen, having information on a stolen book, saw the reason of their hiding. He caught and arrested one, whose name was James Jones, the same juvenile who stole Lord Barnard's bills. The boy gave the address of his friends next morning before the justice and Hitchen took Wild to Barbican to attack their house during the night. The uninvited guests were welcomed with unfriendly 'damn ye', upon which the assistant Wild was left inside with the company while the marshal fled for bringing more constables. The gang of around 12 year olds was taken and tried at Kingston assizes as their robbery was committed in Surrey. To the great disappointment and fury of the marshal, the court acquitted the boys upon their parents' complaint of the marshal forcing their children to commit crime. He could not claim the usual 40 pounds for their dead or alive heads. Moreover, he was reprimanded by the court for the base interest. Meanwhile, Hitchen's petition in September 1713, and a proposed plan, to fight against the crime raised due to the ending of the War of the Spanish Succession, considerably bringing home more disfunctioned soldiers and sailors, resubmitted again in December 1713, were reconsidered by the Aldermen and on 6 April he was reinstated provided "better demeanour therein for the future". It was apparent the tandem would not be working as before for Hitchen would be able now to use his employees and other than that he should not have liked his assistant's better skills and keenness. On the other hand, Wild could be happy with his master's roughness and greediness. He left him and literally settled in the Little Old Bailey to employ his Intelligence Agency for Lost Goods to safely continue his business as a middleman and receiver. He began to cut down on Hitchen's own gangs and gave a start to a so called paper war between Hitchen and him.
Қағаз соғысы
1718 жылдың сәуір айында Хитчен «Лондон қаласы мен оның маңындағы қабылдаушылар мен ұрыларды ұстаушылардың қылықтарының шын ашылуы: ұрылардың, үй бұзушылардың және басқа да бос және тәртіпсіз адамдардың көбеюіне және ынталандыруына» атты памфлетін жариялады. Оны Лорд-мэр сэр Уильям Левенге, Лондонның альдермендері мен жалпы кеңесіне арнады. Трактатта Хитченнің әлеуметтік реформатор және моралист ретіндегі маскировкасы, барлық ұрыларды және қабылдаушыларды түрмеге жапқан, әділетсіздіктерді жою жөніндегі ұсынымдары көрсетілген. Хитчен өзінің алғашқы памфлетінде Уайлдтың атын тікелей атаған жоқ, бірақ «реттеуші» және «ұры ұстаушы» туралы сөйлескенде айқын сілтеме жасады. «Реттеуші» сөзі король Джеймс II-нің сайлау нәтижесін корольдің пайдасына өзгерту үшін тағайындалған «реттеушілер комитеттерінен» туындап, өте жағымсыз мағынаға ие болуы керек еді. Сол кезде бұл сөз пара алып, сыбайлас жемқорлықпен айналысатын «басшы» деген мағынаны білдіруі мүмкін. Маршалдың орынбасары екінші памфлеті үшін Уайлдтың жауабына қарсы шабуыл ретінде жазылған сөзді таңдап, оны «Реттеуші: немесе Лондон қаласы мен оның маңындағы ұрылар, ұры ұстаушылар және құлыптар, әйтпесе ұрланған заттарды қабылдаушылар» деп атады. Бұл трактат қылмыстың алдын алу жолдарын көрсетуде уәде еткендей тиімді болған жоқ. Ол Уайлдтың жұмысынан нашар жазылған және автордың сауатсыздығына байланысты көрермендер оны қабылдамады. Сондай-ақ, «Ньюгейттегі тұтқынның» жазғандығы туралы мәлімдеме ешкімді де алдамады. «Мұндай ақылсыздықтарды» құрастыруға тек Уайлд ғана қабілетті болған, «өз трактатында әлемге танылған ойсыз жазушы» деп аталып, қоғамның көзқарасын көрсетеді. «Реттеушінің» басында Хитчен «ұры ұстаушы атағын алғандар» жасаған «мұндай қорқынышты амалдарға» наразылығын білдіреді, «егер олар үндемесе, қаладағы тастар айқайлайды» дейді және содан кейін «осы мәселені қатаң тексеру үшін тиімді шаралар қабылданады» деп үміттенетінін айтады. Хитчен көптеген ұқсас жағдайлардың бірін келтіреді, онда Уайлд өзінің серіктестерін құтқарып, кем дегенде осы қылмыста кінәсіз адамды соттайды. Үш «көзге көрінетін ұры», Уильям Мэтьюс, Кристофер Мэтьюс және Обадия Леммон, Сент-Пол шіркеуінің маңындағы көліктегі әйелді тонаған. Осы табысты қылмыскерлерден айырылып қалудан қорқып, ол үш адаммен кездесіп, сотта біреуін куәгер ретінде көрсетуді ұйымдастырды, бұл оған «көптеген қылмыскерлердің» аттарын беруді және оларды айыптауды білдірді. Бірақ сонымен бірге ол оншақ қолжазғыштардың ұрлануын және Уайлдты тікелей қабылдаушы ретінде қамтитын басқа да тонауларды айтпауы керек еді, әйтпесе олар «өз мойнын арқанға салып, оны әрбір кішкентай ұрының билігіне енгізе отырып», «факторды» жоғалтады. Нәтижесінде үш қылмыскер әділдікке тап болмай, ұры ұстаушы «Шим-Шим ұрыларын» Хью Оукли мен Генри Чиклиді тұтқындап, асып тастағаны үшін 40 фунт стерлинг сыйақы алды. «Соттағы көңіл-күй мен әрекеттерді» жақсырақ түсіну үшін маршал Лонг-Лейндегі «Түйені» жел тегершігі ретінде суреттейді, оның жұмыс істеуі төрт желкендегі жел тегершігі сияқты ойын үйлеріне, жезөкшелерге, қабылдаушыларға және ұрыларды ұстауға байланысты дейді. Төртеуін де ұрыларды ұстап алушы реттейді. Сонымен қатар, оны монета жасаушылар мен жезөкшелердің қорғаушысы деп айыптайды. Хитчен Уайлд үшін ұры жасаушының атын шығарды, кейінірек оны басқалар атады. Хитчен ойдан шығарылған кейіпкердің, яғни қандай да бір ауылдастың көзімен «Түйе» туралы панорамалық көрініс беруге тырысады. Бұл сурет салу «жарияламаны», Уайлдтың жарнамаларының пародиясын енгізумен қатар қарастырылады. Мұнда Уайлд «Оның шайқалып, бабояндық патшалығы» деп жарияланады, ол ұрыларды әділдікті бұзатын жақсырақ жабдықталған деп сендіреді және олардың ескі «қақпалары, қоршаулары және флеш-депозиторларымен» салыстырғанда заңдық қорғанысын және жоғары қаржылық шарттарды ұсынады. Хитчен өзінің трактатын «жарық оқиғалар» және Уайлдтың «апталық зейнеткерлер» тізімімен аяқтайды. «Көлікпен тасымалдау туралы заң» бойынша асығып өлтірудің баламалы жазасы ретінде енгізілген сотталғандардың тізімі кітапшаның маусым мен тамыз айлары аралығында пайда болуына мүмкіндік береді. Баспагерлер болса, олар Уорнер мен Б. Борехам болды, олар Май айында Уайлдтың жауап беру памфлетін жариялады. (102-104 беттер, Хаусон) Уайлдтың жауабы анонимді түрде жазылған, ол негізінен 1713-1714 жылдарға сілтеме жасайды, өйткені ол маршалдың оқиғаларын жеке бастан білген және оларды сипаттауға қарсы тұра алмады, соның ішінде «Содомия академиясындағы» көрініс. Олардың серіктестігін қарастырғанда басқа да мәмілелер айтылған, бірақ маршалдың көмекшісін, Уайлд өзінің памфлетінде «тұйық жасаушы» деп атаған адамды бір түні Олд-Бейлиге жақын үйге алып барған оқиғаны сипаттау қызықтырақ. Тұйық жасаушы маршал кездесетін адамдарды ешқашан көрмегендіктен, оны көруге тым құштар болды, содан кейін оның үлкен қызығушылығына орай, еркектердің әйелше сөйлеп, мінез-құлқымен әңгімелесіп отырғанын көрді. Маршалдың «Сіздің кісілігіңіз» немесе «Ханшайым» деп аталуы да одан да таң қалдырды, тіпті ол «жас жігіттермен қызығушылықпен әңгімелесті». Бірақ олар оның «жігіттерді өзіне сақтап қалу қабілетін» аша алатын адамдарды көргеннен кейін, ол ашуға беріліп, «олардың көңілін қалдыруға» уәде берді. Кейінірек сол түні маршал Флит-стриттегі, Холборндағы Ана Клэп үйінің жанында бірнеше констебльдермен тығырықтап, әдеттегідей маскарад өтетінін білді, содан кейін ол әйелдер киімінде киінген бірнеше содомиттерді ұстай алады, осылай да жасады. Ертесіне тұтқындар Лорд-мэрдің алдына келді және жұмыс үйіне жіберілді, бірақ жол бойы олардың ерекше киімдерімен жүруге бұйрық берілді: «кейбіреулері толық көйлек, юбка, бас киім, әдемі тігілген аяқ киім, жиектелген шарфтар және маска киген. Кейбіреулерінде атқа мінуге арналған бас киімдер болды, ал кейбіреулері шепал қыздары сияқты, жасыл бас киімдерімен киінген». Біраз уақыттан кейін Хитченнің бұрынғы оқиғалары үшін олармен шарттық қатынаста болғандары үшін Лорд-мэрге шағымданғаннан кейін олар босатылды. Осы тәжірибе біреуі үшін тым ұятты болды және босатылғаннан бірнеше күн өткен соң қайтыс болды. Уайлд маршалдың және оның тәжірибесінің «Содомия академиясына» қызығушылық танытқандарға ұсынылуын аяқтайды. Уайлдтың зорлықпен түрмеден қашып, Гартер орденінің орнату рәсімінен зергерлік бұйымдар ұрлағаннан кейін ұсталғаны туралы миф бар, бірақ ол негізінен Хитченнің бұрынғы көмекшісі және Уайлдпен де жұмыс істеген Уильям Филдтің куәлігіне сүйене отырып, қабылдау үшін айыпталып, өлім жазасына кесілді. Көңілді болғандай, Уайлд Хитченнің құлауына оның жоғарыда сипатталған ашылуларымен үлкен үлес қосты.
answer and named it "The Regulator: or a Discovery of the Thieves, Thief takers, and Locks, alias Receivers of Stolen Goods in and about the City of London." This treatise did not appear as effective as promised in presenting the ways to prevent crime. It was written worse than Wild's and due to the author's illiteracy could not be seriously taken by its audience. Neither could anyone be deceived by the statement on the title page, that it was written "By a Prisoner in Newgate". Probably called an "unthinking scribbler expos'd to the world in his own treatise" by Wild, only whom "such a bundle of nonsense" could be composed, reflects on the society's view. At the beginning of "the Regulator" Hitchen expresses his grievance for "such abominable practices" carried out by "such as have assumed the title of thief takers" that "if these should hold their peace, the stones in the city would cry out" and thereupon adds that he hopes "effectual care will be taken to have the same strictly examined into." Hitchen gives one example out of many similar cases, where Wild saves his accomplices and prosecutes an innocent one, at least in that particular crime. Three "notorious rogues", William Mathews, Christopher Matthews and Obadiah Lemmon robbed a lady in a coach near St. Paul's Churchyard. Wild for fear of losing these profitable criminals, met the three and arranged for one of them to be an evidence in the court, which meant him giving the names of "a numerous train of offenders" and convicting them. but at the same time he should not have mentioned the stealing of a dozen of handkerchiefs and other robberies involving Wild directly as a receiver, otherwise they would lose their "factor" by "bringing his own neck into the noose and put it into power of every little prig". As a result, the three offenders escaped the justice and the thief taker received a reward of £40 for arresting and hanging "shim sham thieves", Hugh Oakley and Henry Chickley. In order to give a better insight in "the humours and actions in a case" marshal draws the image of the "Goat" in Long Lane as a windmill, saying that its functioning depends on gaming houses, bawdy houses, receivers and thief takers the same way as windmill's on four sails. All four of them are regulated by the thief taker of course. Besides denouncing him as a protector of coiners, prostitutes, etc. Hitchen coins the name of the thief maker for Wild, used to refer to him by others later. Through a fictional character's eyes, that is some countryman, Hitchen tries to give a panoramic view of the "Goat" with old thieves, spies, suspicious women, Lemon himself sitting in the corner filling remorse for betrayal. This portrayal is considered somewhat clumsy alongside the insertion of "proclamation", a parody of Wild's advertisements, in the middle of the pamphlet. Here, Wild proclaimed as "His Skittish and Baboonish Majesty", assures the thieves of himself to be better equipped for subverting the course of justice and offers his legal protection and higher financial terms compared to those of their older "locks, fences and flash pawnbrokers". Hitchen finishes his treatise with the list of "flash cases" and Wild's "weekly pensioners". The list of convicts awaiting transportation under the "Transportation Act"(introduced as an alternative punishment to hanging) enables dating of the pamphlet between June and August. As for the publishers, they were Warner and B. Boreham, publishing Wild's responding pamphlet in May.(p. 102 104, Howson)Wild's Answer was written anonymously, he refers mostly to the years 1713 1714 for he had personal experience of marshals adventures and could not resist the temptation to describe them, including the scene "in a Sodomitish Academy". As other dealings are mentioned while reviewing their partnership, it is more interesting to describe the event when the under marshal took his assistant, a buckle maker as Wild refers to himself in his pamphlet, to a house near Old Bailey one night. The buckle maker, having never met the types marshal was too willing to see, followed him and to his great surprise discovered men talking and behaving in effeminate way. No less surprising appeared marshal's reaction on being referred to as "your Ladyship" or "Madam", even more, he "dallied with the young sparks with a great deal of pleasure". However, no sooner had he seen those who might have exposed his "power of securing the lads to himself", he flew into a rage and threatened to "spoil their diversion". Later that night, marshal lurked with several constables near Mother Clap's House in Fleet street, Holborn, knowing that a masquerade would be held as usual and he would be able to catch several sodomites dressed in woman's apparel, which he did. Next morning detainees stood before the Lord Mayor and were committed to workhouse, but before were ordered to walk through the streets on the way in their bizarre look:"Some were completely rigg'd in gowns, petticoats, head cloths, fine lac'd shoes, furbelow scarves, and masks. Some had riding hoods; some were dressed like shepherdesses, others like milkmaids with fine green hats " etc. Some time later they were released after Hitchen's application to the Lord Mayor having been threatened by one of them for his previous adventures with them. The experience appeared too humiliating for one of them and in few days he died after the release. Wild completes the narrating with recommending the under marshal and his expertise to anyone interested in "Sodomitish Academy". There is a mythologised approached as if Wild was caught after performing a violent jail break and stealing jewels from the installation ceremony for the Knights of the Garter, however, he was arrested and sentenced to death for receiving largely on the basis of William Field's evidence, who was Hitchen's former assistant and worked with Wild as well. Unsurprisingly, Wild had contributed to Hitchen's downfall mostly with his above described revelations of him.
Төмендеу және содомиялық тұтқындау
XVIII ғасырдағы газеттердегі хабарлар немесе сол кезеңдегі сатиралар Лондон қаласындағы гей субмәдениетінің дамығандығы туралы мол ақпарат береді. "Молли базарлары" деп аталатын, "табыс табу" үшін арналған орындардың ішінде Мурфилдс пен Сент-Джеймс паркі ең танымал болды, оларды табу қиын емес еді. Ашық алаңдарда "моллилер" – латын тіліндегі "жұмсақ" деген сөзден немесе Ирландиядан келген көптеген әйел иммигранттардың нақты есімдерін еске түсіретін атаумен – ғана емес, сонымен қатар көптеген сыраханалар мен кофеханаларда бұрыннан келісілген гей ерлер үшін жеке бөлмелер болды, онда олар іздеген тыныштық таба алды. Осылайша, Молли үйлері әр түнде 30-40 адам, көбінесе жұмысшы табынан шыққандар, кездесу үшін пайдаланылды. Алайда, мұндай жиналыстар қоғамға ұнамады. XVIII ғасырдың сот жүйесі де гомосексуалды қатынастарды шабуыл деп есептеді және айыппұл, қамау, ұят тұғынына қою немесе асып өлтіру арқылы жазалады. XVIII ғасырға тән Олд Бейли жазбаларында содомиялық қылмыстар үшін 85 сот ісі және шантаж үшін 50 сот ісі тіркелген.
Газеттер оның қылмысы мен сот процесі туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді жариялады, сондай-ақ оны ұят тұғынына қоюдың нақты уақыты мен орнын хабарлады. Ол 1727 жылдың 26 сәуірінде (немесе 2 мамырында) ұят тұғынына қойылды. Полиция қызметкерлері мен газеттерде "достар мен бауырластар" деп аталған басқалар вагондар мен арбалардан баррикада жасады. Бірақ, көбінесе Дрюри-Лейннің жезөкшелерінен құралған халық, қатарды бұзып, маршалды қатты ұрды. Тас-кесектер мен лақтырылған заттар ұят тұғынына қойылған адамның киімдерін жыртып тастады, ал сот орынбасары Хитченді сағат біткенше өмірін сақтап қалу үшін ұят тұғынынан алып тастады. Бірнеше аптадан кейін Хитчен үш адамды шабуыл жасады деп айыптауға жеткілікті күш жинады. Содан кейін ол алты ай түрмеде отырды. Оны қызметінен босатуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. Қараша айында ол лауазымын 700 фунт стерлингке сатты және босатылғанға дейін жақсы мінез-құлқы үшін кепілдік беруге ақшаны жұмсады. Ол бір айдан кейін, ұят тұғынында алған жарақаттарының салдарынан қайтыс болды. Оның әйелі сотқа көмек сұрап, 20 фунт стерлинг көлемінде жылдық зейнетақы алды.