Гарпер іскері: сайлауға төлем салу конституцияға қайшы деп танылды
Harper v. Virginia State Board of Elections
АҚШ Жоғарғы Сотының «Харпер против Вирджиния штаты сайлау комиссиясы» ісі сайлаушылар салымын конституцияға қайшы деп тапты. Бұл шешім сайлау құқығын қорғады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Харпер Вирджиния штатының сайлау жөніндегі кеңесіне қатысты 383 U.S. 663 (1966) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Вирджиния штатының сайлау салымын 14-ші түзетудегі тең қорғау ережесіне қайшы деп тапты. 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында оңтүстік штаттарының он біреуі афроамерикандықтар мен көптеген кедей ақтарды сайлау құқығынан айыру үшін сайлау салымын енгізді. АҚШ Конституциясының жиырма төртінші түзетуі (1964) федералдық сайлауларда сайлау салымын тыйымдады; бес штат (Алабама, Арканзас, Миссисипи, Техас және Вирджиния) штаттық сайлауларда дауыс берушілерден сайлау салымы талап етуді жалғастырды. Осы шешімімен Жоғарғы Сот штаттық сайлауларда сайлау салымын қолдануға тыйым салды.
Harper v. Virginia State Board of Elections, 383 U. S. 663 (1966), was a case in which the U. S. Supreme Court found that Virginia's poll tax was unconstitutional under the equal protection clause of the 14th Amendment. In the late 19th and early 20th centuries, eleven southern states established poll taxes as part of their disenfranchisement of most blacks and many poor whites. The Twenty fourth Amendment to the United States Constitution (1964) prohibited poll taxes in federal elections; five states (Alabama, Arkansas, Mississippi, Texas and Virginia) continued to require poll taxes for voters in state elections. By this ruling, the Supreme Court banned the use of poll taxes in state elections.
Өмірбаян
Бұл істі Вирджиния штатының тұрғыны Энни Э. Харпер бастады, ол сайлауға тіркелу үшін бас салығын төлеуге мәжбүр болғандықтан тіркеле алмады. Ол Вирджиния штатының сайлау комиссиясына өзінің және басқа кедей тұрғындардың атынан талап арыз берді. Харпер бұл мәселені 1964 жылғы 21 қазанда АҚШ-тың аудандық сотында көтерген болатын. Бұл іс Эвелин Томас Баттс Вирджиния губернаторы Харрисонға қарсы және Харпер Вирджиния штатының сайлау жөніндегі кеңесіне қарсы іспен біріктірілді. Бастапқы істе Харпер мен Баттстың адвокаттары бас салығының конституциялық еместігін дәлелдеді, бірақ 12 қарашада соттар АҚШ Жоғарғы Сотының 1930 жылдардағы шешімдеріне сүйене отырып, істің қаралмауын шешті. Харпер бұл шешімге Жоғарғы Сотқа шағымданып, Баттстен бөлек іс қозғады. Баттс кейіннен жеке шағым түсірді, бірақ екі іс 1966 жылғы қаңтар айының соңында бірге қарастырылды. Әділет министрі Хьюго Блэк жеке қарсылық білдірді. Блэк өзінің қарсылығын негізінен stare decisis қағидасына негіздеді. Текстке баса назар аударатын заңгер ретінде ол көпшілікті Конституцияның он төртінші түзетуінің мағынасын кеңейткені үшін, оның пікірінше, ескі "табиғи құқық бойынша әділ сот процесінің формуласын" қолданғаны үшін сынады. Ол Конституцияға жаңа мағыналар тек түзетулер арқылы қосылатынын баса айтты.
The case was filed by Virginia resident Annie E. Harper, who was unable to register without having to pay a poll tax. She brought the suit against the Virginia State Board of Elections on behalf of other poor residents and herself. Harper had previously argued the case before a U. S. district court on October 21, 1964, where it was consolidated with a similar case filed by Evelyn Thomas Butts, Butts v. Harrison, Governor of Virginia and argued under the name Harper v. Virginia State Board of Elections. In the initial case lawyers for Harper and Butts argued against the constitutionality of the poll tax, but on November 12 the courts dismissed the case, citing 1930s precedents established by the United States Supreme Court. Harper quickly appealed this decision to the Supreme Court, but in a separate case from Butts. Butts later appealed in a separate suit, but the two cases were argued together during late January 1966. Justice Hugo Black filed a separate dissent. Black based his dissent mainly on stare decisis basis. As a textualist, he also criticized the majority for expanding the meaning of the Fourteenth Amendment by using what he called the old "natural law due process formula". He emphasized that new meanings can be added to the Constitution only through amendments.