Харольд Трускотт: Британдық композитор және музыка зерттеушісі
Harold Truscott
Гарольд Трускотт (1914-1992) – британдық композитор, пианист, жазушы. Төңкерілген музыканы насипаттаған, британдық фортепиано репертуарына үлкен үлес қосып, психиатриялық ауруханадан шыққан тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық композитор, пианист, радиохабаршы және жазушы (1914–1992)
British composer, pianist, broadcaster and writer (1914 1992)
Гарольд Трускотт (23 тамыз 1914 – 7 қазан 1992) – британдық композитор, пианист, радиохабаршы және музыка туралы жазушы. Өмірінде композитор ретінде көп назардан тыс қалған ол британдық фортепиано репертуарына маңызды үлес қосты және көбінесе қазіргі заманға сай емес музыканы кеңінен танытуға ықпал етті.
Harold Truscott (23 August 1914 – 7 October 1992) was a British composer, pianist, broadcaster and writer on music. Largely neglected as a composer in his lifetime, he made an important contribution to the British piano repertoire and was influential in spreading knowledge of a wide range of mainly unfashionable music.
Өмір
Лондонның шығысындағы Севен Кингсте жұмысшы отбасында дүниеге келген Трускотт көбінесе өздігінен білім алды. 15 жасында оның шығарма жазуға деген күшті құштарлығын әкесі психикалық аурудың белгісі деп қабылдады, осы пікірді қолдайтын психиатр тауып, ұлын Ромфордтағы психиатриялық емханаға жатқызды. 20 аптадан кейін Трускотт бұл шешімінен мойын бұрмады. Кейін ол 1934 жылы Гильдхолл музыка мектебінде Орландо Морганнан фортепиано, ал 1943-1945 жылдары Лондондағы Корольдік музыка колледжінде жартылай штатпен оқыды; соңғысында Ангус Моррисоннан фортепиано, Франк Пробинден валторна, ал Герберт Хауэллден композиция сабақтарын алды. Трускотт мансабының көп бөлігін музыка оқытумен өткізді және ақырында Хаддерсфилд политехникалық колледжінің Музыка кафедрасының бас оқытушысы болды. Ол композитор және радиоведуші Роберт Симпсонмен жақын қарым-қатынаста болды, 1950 жылдары BBC үшін көптеген концерттер орындады, ал оның кейбір шығармаларын Джон Огдон сияқты танымал орындаушылар эфирге шығарды.
Born into a working class family in Seven Kings, east London, Truscott was largely self taught. By the age of 15 his strong native urge to compose was interpreted by his father as a sign of mental illness and, finding a psychiatrist to endorse this view, he had his son committed to an asylum in Romford. Truscott emerged after 20 weeks with his resolve undimmed. Later he did attend the Guildhall School of Music (1934), where he studied piano with Orlando Morgan, and the Royal College of Music (1943–45) in London on a part time basis; at the latter he studied piano with Angus Morrison, horn with Frank Probin and received instruction in composition from Herbert Howells. Truscott spent much of his subsequent career teaching music, and eventually became principal lecturer in Music at Huddersfield Polytechnic College. He benefited from his friendship with the composer and broadcaster Robert Simpson, and during the 1950s he performed many broadcast recitals for the BBC, and some of his own compositions were broadcast by notable artists such as John Ogdon.
Жазбалар
1950 жылдардың соңында сэр Уильям Глок бастаған BBC музыка саясатының өзгеруінен кейін Трускоттың музыкасына назар аударылмады, бірақ ол радио сөздерін көптеп берумен және түрлі тақырыптар бойынша журналдарға материалдар жазумен белсенді айналысып жүрді. Ол классикалық дәстүрдегі негізгі композиторлардан бастап, сол кезде сәннен шығып кеткен 19- және 20-ғасырлардағы маргиналды тұлғаларға дейін, зор білім мен құштарлыққа ие болды. Гранвилл Банток, Хавергал Брайан, Дюсек, Медтнер, Ханс Пфицнер, Макс Регер, Франц Шмидт, Роберт Волкман және тағы басқаларын қолдауы, Шуберттің фортепианолық сонаталары немесе Хайднның скрипкалық квартеттері туралы пікірталастары сияқты, шынайы және музыканы жақсы білуге негізделген болды. Оның маңызды жазбаларына Бетховеннің «Соңғы скрипкалық квартеттері» (Добсон, 1968) және Франц Шмидттің «Оркестрлік музыкасы» (Toccata Press, 1984) кітаптары, сондай-ақ Роберт Симпсон редакциялаған «Симфония» (Penguin Books, 1966) еңбегі кіреді. Өмірінің соңында ол Шмидттің камералық музыкасы туралы том, Корнгольдтың музыкасын зерттеу, Бетховеннің Тоғызыншы симфониясы туралы тағы бір еңбек және Шуберт пен фортепиано туралы жартылай дайын кітап қалдырды. Сондай-ақ ол «Қараңғыдағы күлкі» атты аяқталмаған автобиографиясын да қалдырды.
After the change in BBC music policy initiated by Sir William Glock in the late 1950s, Truscott's music ceased to receive attention, but he remained active as a copious giver of broadcast talks and contributor to journals on a wide range of subjects. He had an encyclopaedic range of knowledge and enthusiasms, ranging from the central composers of the Classical tradition to marginalised figures of the 19th and 20th centuries who were then deeply unfashionable. His advocacy of Granville Bantock, Havergal Brian, Dussek, Medtner, Hans Pfitzner, Max Reger, Franz Schmidt, Robert Volkmann and others was as sincere, and informed by an acquaintance with the music as close, as his discussions of Schubert's piano sonatas or Haydn's string quartets. His principal writings include books on Beethoven's Late String Quartets (Dobson, 1968) and Franz Schmidt's Orchestral Music (Toccata Press, 1984), as well as important contributions to The Symphony edited by Robert Simpson (Penguin Books, 1966). Unfinished at his death were a volume on Schmidt's chamber music, a study of the music of Korngold, another of Beethoven's Ninth Symphony and a near complete book on Schubert and the piano. He also left an unfinished autobiography entitled Laughter in the Dark.
Музыка
Композитор ретінде Трускотт контрапунктілік күрделілік пен кейде тікелей, әдемі әсер қалдыратын кеңейтілген тоналды стильді жетілдірді, бірақ оның шығармаларында мистикалық ағым да кездеседі, мысалы, жалғыз аяқталған симфониясының финалында. 1944 жылы жазылған, бірақ өмірінде ешқашан орындалмаған скрипкалық оркестрге арналған Элегиясы – таңғажайып романтикалық сезімділікпен айтылған сөз. Бетховен, Шуберт, Медтнер және Нильсен – оның жеке музыкалық тіліне сіңген айқын ықпал етушілердің қатарында. Ол вокалдық және оркестрлік музыканы салыстырмалы түрде аз жазды, алайда Е мажордағы симфониядан басқа бірнеше симфония жоғалып кетті немесе аяқталмай қалды. Ол сонымен қатар едәуір танымал камералық музыка туындыларын жазды, олардың ішінде кларнет пен фортепианоға, виолончель мен фортепианоға арналған сонаталар, сондай-ақ жеке скрипкаға арналған сонаталар жинағы бар. Бірақ оның шығармаларының көп бөлігі – оның өзі ойнаған аспабына, яғни фортепианоға арналған, және олардың арасында 22 соната бар, олардың кейбіреулері эпикалық көлемде, ал қалғандары – қысқа да нәрлі. Ол Шуберттің аяқталмаған фортепиано сонаталарының бірнешеуін аяқтауға да үлес қосты.
As a composer, Truscott perfected an expanded tonal idiom of contrapuntal intricacy and sometimes terse, no nonsense expression, but a mystical streak sometimes emerges, as in the finale to his only completed Symphony, and his Elegy for string orchestra, composed in 1944 and never performed in his lifetime, is an utterance of astonishing romantic intensity. Beethoven, Schubert, Medtner and Nielsen are among obvious influences which were subsumed into an individual musical language. He wrote a fairly small amount of vocal and orchestral music, though apart from the Symphony in E major several other symphonies were either lost or remained unfinished. He also composed some notable chamber music, including sonatas for clarinet and piano, cello and piano, and a set of sonatas for solo violin. But the bulk of his output was for his own instrument, the piano, and this includes no less than 22 sonatas, some of epic length and others of pithy concision. He also made completions of several of Schubert's unfinished piano sonatas.