Фердинанд фон Гомпеш: Мальта орденінің соңғы ұлы магистрі (1744-1805). Францияға Мальтаны жойды, тәуелсіздіктің соңына белгі салды. Тарих, орден, Мальта.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мальта рыцарларының соңғы бас шебері (1744 – 1805)
Last Grand Master of the Knights of Malta (1744 1805)
Фердинанд фон Хомпеш цу Болгейм, О. С. И. (9 қараша 1744 – 12 мамыр 1805) – Госпитальдік рыцарлар орденінің 71-ші бас шебері, ресми түрде Иерусалимнің Иоанн ордені, сол кезде Мальта рыцарлары деп белгілі болған. Ол осы лауазымға сайланған алғашқы неміс болды. Оның басшылығымен орден 1530 жылдан бері билеген Мальта аралын Францияға жоғалтты. Бұл крест жорықтары кезінен бастап тәуелсіз мемлекетке билік етуінің соңына жеткенін көрсетті.
Ferdinand von Hompesch zu Bolheim, O. S. I. (9 November 1744 – 12 May 1805) was the 71st Grand Master of the Knights Hospitaller, formally the Order of St. John of Jerusalem, by then better known as the Knights of Malta. He was the first German elected to the office. It was under his rule that the Order lost the island of Malta to France, after ruling there since 1530. This effectively marked the end of their sovereignty over an independent state, dating from the time of the Crusades.
Ерте мансап
Хомпеш Эйфель аймағындағы Зюльпих қаласының құрамына кіретін Больхайм ауылында дүниеге келген. Ол Фердинанд Жозеф Антуан Герман Луи деген атпен крещениеден өтті. 1761 жылдың 10 шілдесінде 14 жасында Госпитальдік орденге қабылданды. Ол үшін, Киелі Тақтың рұқсатын алу қажет болды, және Ұлы Мастер Мануэль Пинто да Фонсеканың жанында паж ретінде қызмет етті. 1768 жылы кастелян шеніне көтерілді. 1770 жылы лейтенант шеніне жетіп, орденнің кемелері мен бекіністерін тексеруге жауапкер болды. 1774 жылы оған аралдың қару-жарақтарын басқару тапсырылды. 1775 жылдың соңында Хомпеш Венадағы Киелі Рим императоры сарайында орденнің елшісі болып тағайындалды, және келесі 25 жыл бойы осы лауазымды иеленді. 1776 жылы Ұлы крест иегері атағына ие болды, осымен орденнің тұрақты кеңесінің мүшесі атанды. Осы кезеңде, Бранденбургтің протестанттық баилигін орденмен қайта біріктіруге күш салды. Алайда, бұл әрекеттер неміс рыцарьларының қарсылығына байланысты сәтсіз аяқталды. 1796 жылы Бранденбургте орналасқан неміс тілінің бас баилигіне тағайындалды. 1798 жылдың 6 маусымында француз флотының алдыңғы эскадрильясы Мальтаға жетті. Бір кемеге жөндеу үшін портына кіруге рұқсат берілді. 9 маусымда негізгі флот келді. Француз қолбасшысы Наполеон Хомпештің 7000 әскеріне қарсы 29000 әскерге ие болды. Бонапарт флоттың барлығына портына еркін кіруді талап етті, себебі сумен қамтамасыз ету қажеттігі болды. Хомпеш бір уақытта тек екі кеме кіре алатынын мәлімдеді. Наполеон мұны қастық деп есептеп, Мальта аралдарын басып алуға бұйрық берді. 10 маусымда француз флоты десант түсіре бастады. Француз күштеріне жергілікті мальталықтардың көтерілісі де қолдау көрсетті, олардың көпшілігі рыцарьлардан құтылуды қалады. Орденнің ережелері өз діндестеріне қарсы күресуге тыйым салды, және орденнің көптеген француз мүшелері француз күштеріне қарсы күресуге құштар емес еді. Хомпеш 11 маусымда капитуляциялады. Келесі күні келісімге қол қойылды, осы арқылы Мальта аралдарының егемендігі француз директориясының үкіметіне берілді. Қарсылығында, Франция Республикасы "Раштатт конгресінде Ұлы Мастер бас тарқан княздығына тең княздық алу үшін барлық ықпалын жұмсауға" келісті. Хомпешке сонымен қатар жылдық зейнетақы да уәде етілді.
Hompesch was born in the village of Bolheim, now part of the town of Zülpich in the Eifel region. He received the baptismal names of Ferdinand Joseph Antoine Herman Louis. He was admitted to the Knights Hospitaller on 10 July 1761, at the age of 14. For this, he needed to obtain a dispensation from the Holy See, serving as a page to the Grand Master Manuel Pinto da Fonseca. By 1768, he had been promoted to the rank of castellan. In 1770, he advanced to the rank of lieutenant, responsible for the inspection of ships and fortifications of the Order. In 1774 he was given responsibility for the island's munitions. In late 1775, Hompesch was appointed as the Order's ambassador at the court of the Holy Roman Emperor in Vienna, a post he held for the next 25 years. In 1776, he was raised to the rank of Knight Grand Cross, making him a member of the Standing Council of the Order. During this period, he made efforts to re unite the Protestant Bailiwick of Brandenburg with the Order. These efforts were unsuccessful, largely due to the opposition of the German knights. He was appointed Grand Bailiff of the German langue, based in Brandenburg, in 1796. On 6 June 1798, the advance squadron of the French fleet reached Malta. One ship was permitted to enter the harbour for repairs. On 9 June the main fleet arrived. The French commander Napoleon had a force of 29,000 men against Hompesch's 7,000. Bonaparte demanded free entrance to the harbour for the entire fleet with the rationale being to gain water provisions. Hompesch replied that only two ships at a time could do so. Napoleon saw it as a provocation and ordered the invasion of the Maltese Islands. On 10 June, the French fleet began disembarking. The French forces were supported by a local insurrection of Maltese, many of whom wished to get rid of the Knights. The rules of the Order prohibited fighting against fellow Christians and many of the French members of the Order did not want to fight against the French forces. Hompesch capitulated on 11 June. The following day a treaty was signed by which the Order handed over sovereignty of the island of Malta to the government of the French Directory. In return, the French Republic agreed to "employ all its credit at the Congress of Rastatt to procure a principality for the Grand Master, equivalent to the one he gives up". Hompesch was also promised an annual pension.
Соңғы жылдар
1798 жылғы 18 маусымда Хомпеш Мальтадан Триестке кетті, онда Орденнің жаңа бас штабын құрды. 12 қазанда ол шетел үкіметтеріне хат жолдады, онда Мальтаны француздардың басып алуына қарсылық білдірді. Ол 23 қазанда Триесттен екінші манифест жариялады. 1799 жылғы 6 шілдеде ол екі хат жіберді, біреуі Киелі Рим императоры Франциск II-ге, екіншісі Ресей императоры Павел I-ге, онда ол Ұлы магистр лауазымынан бас тартты. Ол канондық құқық талап еткендей, Папаға бас тарту туралы хат жібермеді, сондай-ақ Папа оның бас тартуын қабылдамады. Ол Люблянаға қоныстанды. 1801 жылғы 7 мамырда және 1801 жылғы 20 қыркүйекте Хомпеш өзінің 1799 жылғы бас тарту хаттарын Киелі Рим императорының үкіметі оған жазғанын, оған қол қоюға мәжбүр болғанын және демек, оның бас тартуы жарамсыз екенін мәлімдеді. 1804 жылы ол Францияның Монпелье қаласына көшті, бір жылдан кейін тыныс алу ауруынан мүсіркеусіз қайтыс болды. Ол Монпельедегі Сент-Эулали шіркеуіне жерленген.
On 18 June 1798, Hompesch left Malta for Trieste, where he established a new headquarters for the Order. On 12 October he addressed a letter to foreign governments in which he protested against the taking of Malta by the French. He published a second manifesto from Trieste on 23 October. On 6 July 1799 he sent two letters, one to the Holy Roman Emperor Francis II, the other to Emperor Paul I of Russia, in which he abdicated as Grand Master. He sent no letter of abdication to the pope as required by canon law, nor did the pope accept his abdication. He settled in Ljubljana. On 7 May 1801 and again on 20 September 1801, Hompesch declared that his 1799 letters of abdication had been written for him by the government of the Holy Roman Emperor, that he had been forced to sign them, and that therefore his abdication was invalid. In 1804, he moved to Montpellier in France, where he died penniless one year later of asthma. He is buried in the Church of Saint Eulalie in Montpellier.