Гудмундюр Финнбогасон: Исланд философ, психолог және кітапханашы
Guðmundur Finnbogason
Гудмундюр Финнбогасон: Исландиялық психолог, философ, кітапханашы. «Иемденуші түсіну» еңбегі Пиаже даму сатыларын қалыптастыруға әсер етті. Психология тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гудмундр Финнбогасон (Gudmundur Finnbogason; 6 маусым 1873 – 17 шілде 1944) – исландиялық психолог, философ және кітапханашы, Гудрун Йонсдотир мен Финнбоги Финнбогасонның ұлы. Ол Исландияның алғашқы психологтарының бірі болды. Оның "Симпатиялық түсіну" еңбегі Жан Пиажедің даму сатыларының моделіне әсер етті.
Icelandic psychologist, philosopher, librarian
Guðmundur Finnbogason (June 6, 1873 – July 17, 1944) was an Icelandic philosopher, the son of Guðrún Jónsdóttir and Finnbogi Finnbogason. He was one of the first Icelandic psychologists. His work "Sympathetic Understanding" inspired Jean Piaget's development stages model.
Мансап
Гудмундр 1896 жылдың көктемінде Лерди Сколинн мектебіндегі оқуын аяқтады. Сол жылы ол Копенгаген университетінде философияны оқыды және 1901 жылы психология мамандығы бойынша магистратураны бітірді. Оның ұстаздарының арасында Харальд Хёффдинг және Альфред Леман болды. Леман Германияда Вильгельм Вундттың басшылығымен оқып, 1886 жылы Копенгагенде зертхана құрды. 1901 және 1902 жылдары Гудмундр Скандинавия елдеріне саяхаттап, осы елдердегі білім беру жүйесі туралы ақпарат жинады. Исландияның ұлттық парламенті, Альтинги, оны қолдады. Осы зерттеулер негізінде оның алғашқы кітабы – «Лыдменнтун» (Халыққа білім беру) 1903 жылы жарық көрді. Онда және сол жылы парламентке ұсынған баяндамасында Гудмундр Исландиядағы балалардың білім алуына қатысты ұсыныстарын жариялады. 1903 және 1904 жылдары ол Исландияға саяхаттап, елдегі білім беру туралы ақпарат жинады, содан кейін парламентке тағы бір есеп ұсынды. 1907 жылы Гудмундрдың есептеріне негізделген білім беру саясаты бекітілді. 1905 және 1906 жылдары Гудмундр «Скирнир» журналының редакторы болды және аудармалар жасады. Ол Уильям Джеймстің адамның өлместігі туралы лекциясын және Анри Бергсонның мақаласын аударды. Ол 1913 жылдан 1920 жылға дейін және 1933 жылдан 1943 жылға дейін «Скирнир» журналының редакторы қызметін атқарды. 1908-1910 жылдары Гудмундр Копенгаген университеті үшін «Самударскиллингингин» (Ынтымақтастық түсінігі) тақырыбында докторлық диссертациясын жазды. Ол 1911 жылы диссертациясын қорғады. 1918 жылы ол университетте профессор болып тағайындалды және 1924 жылға дейін осы қызметте болды, қолданбалы психологияны оқытып, студенттермен тәжірибелік жұмыстар жүргізді.
Guðmundur finished his studies at Lærði Skólinn in the spring of 1896. The same year, he began studying philosophy at the University of Copenhagen; he graduated with a master's degree in psychology in 1901. Among his mentors were Harald Høffding and Alfred Lehmann. Lehmann had studied under Wilhelm Wundt in Germany and established a laboratory in Copenhagen in 1886. During 1901 and 1902 Guðmundur traveled in Scandinavia and gathered information on teaching in these countries. The Icelandic national parliament, the Alþingi, supported him. Based on this research, his first book, Lýðmenntun (People's education), was published in 1903. In it and a report to the parliament the same year, Guðmundur put forward his proposals for the education of children in Iceland. During 1903 and 1904, he traveled in Iceland to gather information on teaching in the country and then wrote another report to parliament. In 1907, a policy for teaching was agreed upon, largely based on Guðmundur's reports. In 1905 and 1906, Guðmundur was the editor of Skírnir and also did some translation. Among others, he translated William James' lecture about human immortality and an article by Henri Bergson. He again served as editor of Skírnir from 1913 to 1920 and from 1933 to 1943. In 1908 to 1910 Guðmundur worked on his PhD thesis for the University of Copenhagen, titled Samúðarskilningurinn (Sympathetic understanding). His thesis defence took place in 1911, In 1918 he was appointed professor at the University, and served in that position until 1924, teaching applied psychology and performing experiments with students.