Кіріспе
Неміс ұйымы, этникалық немістерді күшпен шығарып жіберуден қорғайтын ұйым. Шет елден шығарылғандар федерациясы (link=no; BdV) – 1957 жылғы 27 қазанда Батыс Германияда құрылған коммерциялық емес ұйым. Ол Германияның барлық ұлттарының, сондай-ақ шетелдік этникалық немістердің және олардың отбасыларының мүдделерін қорғайды (әдетте 1949 жылдан кейін Германия азаматтығын алған). Бұл адамдар Орта және Шығыс Еуропаның бір бөлігіндегі үйлерінен қашқан немесе Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін күшпен шығарылған. 2014 жылдан бері Федерация президенті – Бернд Фабрициус, ол 1984 жылы Румыния Социалистік Республикасының Агнита қаласынан Трансильваниялық саксон босқыны ретінде Батыс Германияға келді және содан бері Бавариядағы Христиандық-әлеуметтік одақтың Бундестаг депутаты болып сайланды.
The Federation of Expellees (link=no; BdV) is a non profit organization formed in West Germany on 27 October 1957 to represent the interests of German nationals of all ethnicities and foreign ethnic Germans and their families (usually naturalised as German nationals after 1949) who either fled their homes in parts of Central and Eastern Europe, or were forcibly expelled following World War II. Since 2014 the president of the Federation has been Bernd Fabritius, who arrived in West Germany in 1984 as a Transylvanian Saxon refugee from Agnita, Socialist Republic of Romania, and who has since been elected as a Christian Social Union in Bavaria Member of the Bundestag.
Тарих
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 13-16 миллион этникалық неміс Орталық және Шығыс Еуропаның бір бөлігінен, соның ішінде Германияның бұрынғы шығыс территорияларынан (қазіргі Польшаның бір бөлігі), Чехия, Словакия, Словения, Венгрия, Хорватия, Сербия (көбінесе Воеводина аймағынан), (қазіргі) Ресейдің Калининград облысы, бұрынғы КСРО (Екінші дүниежүзілік соғыстың бірден кейін) және осыған дейін, Шығыс Пруссияның солтүстік бөлігі, Литва, Румыния және басқа да Шығыс Еуропа елдерінен қашқан немесе қуылған.
Неміс жер аударылғандарының жарғысы
1950 жылы 5 тамыздағы неміс қуғын-сүргінге ұшырағандардың жарғысында "Отанға деген құқық Құдай берген адамзат құқықтарының бірі ретінде танылып, іске асырылуын" талап етуге деген сенімі жарияланды. Ал өткен он жылдықтың "шексіз қайғысына" (unendliche Leid) кек алудан және жазалаудан бас тартып, Германия мен Еуропаны қайта құруға біріккен күш-жігерді қолдады. Бұл жарғы Екінші дүниежүзілік соғыстағы нацистік қылмыстарды және нацистік репрессияларға байланысты эмиграцияға мәжбүр болған немістерді атаудан жалтарғаны үшін сынға ұшырады. Сыншылардың пікірінше, жарғыда неміс халқының тарихы қуғын-сүргіннен басталады, ал Холокост сияқты оқиғалар назардан тыс қалған. Профессор Миха Брумлик жарғыға қол қойғандардың үштен бірі бұрынғы жақтас нацистер екенін, ал көптегендері Гитлердің мақсаттарын іске асыруға белсенді қатысқандарын көрсетті. Ральф Джордано "Гамбургер Абендблатт" газетінде "Жарғыда Гитлер, Аушвиц және Бухенвальд туралы ештеңе айтылмаған. Қайтыс болғандардың азаптары үшін өтініш немесе кешірім сұрау туралы тіпті сөз жоқ", "қуғын-сүргін себептерін атаудан жалтарған" және бұл құжатты "ақиқатты жасырудағы неміс шеберлігінің үлгісі" деп атады. Жарғының қуғын-сүргін себептерін толығымен елемеуі оның маңыздылығын жоққа шығарады.
Германияның қуылғандарға қатысты заңдары
1953 жылдан, Федералдық қуғын-сүргін заңы қабылданғаннан бастап, 1991 жылға дейін Батыс Германия үкіметі неміс қуғындарының мәселесін реттейтін бірнеше заңдар қабылдады. Олардың ең маңыздысы – "Қайта оралу заңы", ол кез келген этникалық неміске неміс азаматтығын беруге мүмкіндік берді. Бұл заңдарға кейіннен бірнеше түзетулер енгізілді. Германияның Қайта оралу заңы бойынша босқын статусы мұрагерлікпен беріледі. Федералдық қуғын-сүргін заңына сәйкес, қуғын-сүргінге ұшыраған адамның "жұбайы мен балалары", олардың өзі жеке қуғын-сүргінге ұшырамаған жағдайда да, қуғын-сүргін болған адамдармен тең қарастырылады. Қуғын-сүргінге ұшырағандардың федерациясы мұрагерлік ережені сақтап қалу үшін үздіксіз түрде лоббилік жұмыс жүргізіп келеді.
Федерацияның құрылуы
Қашқындар федерациясы 1957 жылғы 27 қазанда Батыс Германияда құрылды. Оған дейін, 1950 жылы құрылған Bund der Heimatvertriebenen (Қуғынға ұшырағандар мен құқықтарынан айырылғандар лигасы) жер аударылған неміс қуғын-сүргіншілерінің мүдделерін өкілдік етіп келді. Қызығы, лига алғашқы жылдары Шығыс Германияға қарағанда Батыс Германияда жақсы нәтижелер көрсетті.
Германияның қайта бірігуі
Бұрынғы Батыс Германия үкіметтері, әсіресе Христиан-демократиялық одақ жетекшілігіндегі үкіметтер, неміс босқындары мен күшпен қоныс аударғандардың атынан жасалған аумақтық талаптарға көбірек сөздік қолдау көрсетті. Социал-демократтар, әсіресе Курт Шумахер мен Эрих Оленгауэр басшылығымен, күшпен қоныс аударғандарға күшті қолдау көрсеткенімен, соңғы онжылдықтарда социал-демократтар көбінесе аз қолдау көрсетті – және Вилли Брандттың саясатымен, Остполитикасымен Батыс Германия Одер-Найс сызығын Польшамен шығыс Германия шекарасы ретінде мойындады. Шындығында, халықаралық жағынан мойындалған шекараны қабылдау шығыс немістерге жоғалған отандарына баруға мүмкіндік берді. 1989–1990 жылдары Батыс Германия үкіметі Германия Федеративтік Республикасын және Кеңес Одағы құрған Германия Демократиялық Республикасын қайта біріктіруге мүмкіндік пайда болғанын түсінді. Бірақ олар осы мақсатқа жету үшін оны жылдам істеу керек деп ойлады. Мүмкін болатын қиындықтардың бірі – Германияның тарихи шығыс территорияларына талап қою; егер одан бас тартпаса, кейбір шетелдік үкіметтер Германияның қайта бірігуіне келіспеуі мүмкін. ХДС-ның батыс Германия үкіметі 1990 жылғы Германияға қатысты соңғы шешім туралы шартты (Екі плюс Төрт келісімі) қабылдады, ол екі Германия мемлекетінің егемендігін ресми түрде қалпына келтірді. Осы келісімнің шарты Германияның Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі шекараларын қабылдауы болды. 1990 жылы қайта біріккеннен кейін конституцияға түзетулер енгізіліп, Германияның территориясы толыққанды деңгейге жеткені айтылды. 146-бапқа түзету енгізілді, соның арқасында қолданыстағы конституцияның 23-бабын қайта біріктіру үшін пайдалануға болады. Шығыс пен батыстағы бес «қайта құрылған федералды штат» біріккеннен кейін, Негізгі заңға тағы түзетулер енгізіліп, Германияның біріктірілген территориясының сыртында қалған басқа бөліктерінің жоқ екені көрсетілді.
2000 жылдар
2000 жылы Қуылудан зардап шеккендер федерациясы Қуылуға қарсы орталық құруға бастамашылық жасады (link=no). Осы орталықтың төрағасы Эрика Штайнбах, ол бұрынғы СДПК саясаткері, профессор доктор Питер Глоцпен (2005 жылы қайтыс болды) бірге басқарды. Соңғы кезде Қуылудан зардап шеккендер федерациясының төрағасы Эрика Штайнбах кез келген өтемақы талаптарын жобады. Федерация вице-президенті Руди Павелька Пруссиялық трастың қадағалау кеңесінің төрағасы болып табылады. Еуропалық қуғын-сүргіншілер ұйымы құрылды: EUFV. Штаб-пәтері Италияның Триест қаласында орналасқан.
Ұйым
Шеттелгендер 21 аймақтық бірлестікке (Landsmannschaften) – мүшелерінің тегін жеріне сәйкес, 16 мемлекеттік ұйымға (Landesverbände) – қазіргі тұрғылықты жеріне сәйкес, және 5 серіктес мүше ұйымға біріккен. Бұл, Германия Федеративтік Республикасында паналаған, қашқан, қуылған, эвакуацияланған немесе эмиграциялаған шамамен 15 миллион немістің жалғыз өкілдік федерациясы болып табылады. Федерация 1,3 миллион мүшесі бар екенін (жер аударылмағандарды қоса алғанда) және Германиядағы белгілі бір саяси күшке ие екенін мәлімдейді. 2010 жылдың қаңтар айында неміс ақпарат агенттігі DDP бұл санды жоққа шығарды, нақты мүше саны 550 000 екенін хабарлады. Эрика Штайнбахтың сөзіне сүйенсек, мүшелердің тек 100 000-ы ғана қаржылық жағынан қолдау көрсетеді. Федерация өз мүшелеріне неміс қоғамына енуге көмектеседі. Көптеген мүшелері туған жерлерінің қоғамдарын қолдайды.