Кіріспе
Германиядан қуылғандар немесе Heimatvertriebene („туған жерінен қуылғандар”) – 12–16 миллион неміс азаматы (этносына қарамастан) және этникалық немістер (азаматтығына қарамастан), Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Польша мен Кеңес Одағының аннексиялаған территорияларынан және басқа елдерден (бір жақты қуу аумағы деп аталатын) қашқан немесе қуылған. Олар Батыс және Шығыс Германияда, сондай-ақ Австрияда пана тапты. Еркімен қашқан, бірақ кейін оралуға рұқсат алмаған босқындар, көбінесе күштеп жер аударылғандардан ажыратылмайды. 1953 жылдың 19 мамырында қабылданған Батыс Германияның Федералдық қуғын-сүргін заңы бойынша, туған жеріне оралуына рұқсат берілмеген неміс азаматтығы немесе неміс тегінің босқындары қуылғандар ретінде қарастырылды, сондықтан босқындар үшін де «қуылғандар» термині жиі қолданылады. Неміс азаматтығы немесе неміс тегі жоқ, бірақ 1951 жылға дейін Батыс Германияда немесе Батыс Берлинде қашқан немесе бұрынғы тұрақты жерлерінен қуылған босқындар мен қуылғандар да бар. Олар 1951 жылға дейін халықаралық босқындар ұйымдарымен қоныс аударушылардың құрамында қамқорлыққа алынды, содан кейін Батыс Германия билігі оларға басқа заңды шетелдіктерден немесе азаматтығы жоқ адамдардан ерекшеленетін «heimatloser Ausländer» (отаны жоқ шетелдік) артықшылықты натурализация ережелерімен қосымша мәртебе берді. Соғысқа байланысты Германияға аннексияланған немесе Германия басып алған шетелдік территорияларға көшіп келген кәсіби қызметкерлер мен басқа неміс эмигранттары, егер олар соғыс аяқталғаннан кейін де шетелде тұру ниетін көрсете алмаса (мысалы, аталған аймақтың тұрғынымен некелесу сияқты), заң бойынша қуылғандар деп есептелмейді. Heimatvertriebene үшін тар құқықтық анықтамадан басқа, Aussiedler сияқты Vertriebene (қуылғандар) ретінде қабылданған басқа топтар да болды. Бұларға жоғарыда аталған бір жақты жер аударудан немесе Албания, Болгария, Қытай, Румыния, Кеңес Одағы немесе Югославиядан келген, жалпы жер аудару аяқталғаннан кейін, бірақ 1992 жылдың 31 желтоқсанынан кешіктірмей келген, бастапқыда шетелдік азаматтығы болған, бірақ неміс тегіне жататын немесе өздері немесе ата-бабалары еріксіз неміс азаматтығын жоғалтқан босқындар мен эмигранттар кірді. 1950 жылы қол қойылған құжатта Heimatvertriebene ұйымдары қазіргі Польшада күштеп қоныстандырылған адамдардың түрлі топтарының қиын жағдайын мойындады. Heimatvertriebene – көптеген түрлі елдерден келген миллиондаған басқа адамдардың тобының бірі (бірақ ең ірісі), олардың барлығы бүгінгі Германияда пана тапты. Қуылғандардың кейбіреуі саясатта белсенді және саяси оңшылдарға жатады. Батыс Германияда 1950 жылы арнайы қуылғандар партиясы – Бүкіл неміс блогы/Құқықтарынан айырылғандар мен қуылғандар лигасы (GB/BHE) құрылды, ол 1950 жылдары белсенді болды. Басқалары ешқандай ұйымға мүше болмайды, бірақ олар өздерінің отандарына заңды құқы бар деп санайды. Көпшілігі соғыстан кейінгі Германия мен Еуропаны қайта құру кезінде осы мақсатқа бейбіт түрде жұмыс істеуге уәде берді. Қуылғандар әлі де неміс саясатында белсенді және шамамен 2 миллион мүшесі бар елдің маңызды әлеуметтік топтарының бірі болып табылады. Қуылғандар федерациясының президенті Бундестаг депутаты болды. Қуылғандар мен олардың ұрпақтары Батыс Германия саясатында белсенді болғанымен, Батыс Германиядағы басым саяси ахуал нацистік әрекеттерді өтеу болды. Дегенмен, ХДС үкіметтері қуылғандарға және неміс азаматтық құрбандарына айтарлықтай қолдау көрсетті.
The German Expellees or Heimatvertriebene (, "homeland expellees") are 12–16 million German citizens (regardless of ethnicity) and ethnic Germans (regardless of citizenship) who fled or were expelled after World War II from parts of Germany annexed by Poland and the Soviet Union and from other countries (the so called einheitliches Vertreibungsgebiet, i. e. uniform territory of expulsion), who found refuge in both West and East Germany, and Austria. Refugees who had fled voluntarily but were later refused permission to return are often not distinguished from those who were forcibly deported. By the definition of the West German Federal Expellee Law, enacted on 19 May 1953, refugees of German citizenship or German ethnicity, whose return to their home places was denied, were treated like expellees, thus the frequent general usage of the term expellees for refugees alike. Distinguished are refugees and expellees who had neither German citizenship nor German ethnicity but as a matter of fact had fled or been expelled from their former domiciles and stranded in West Germany or West Berlin before 1951. They were taken care of – as part of the displaced persons – by international refugee organisations until 1951 and then by West German authorities granting them the extra status of "heimatloser Ausländer" with preferential naturalisation rules, distinct from other legal aliens or stateless people. Occupational functionaries and other German expatriates, who had moved to German annexed or German occupied foreign territory only due to the war were not considered expellees by law unless they showed circumstances (such as marrying a resident of the respective area) providing for the intention to settle abroad also for the time after the war. Besides the narrow legal definition for the Heimatvertriebene, there were also other groups accepted as Vertriebene (expellees) such as the Aussiedler. These comprised refugees and emigrants either originally of foreign citizenship but of German ethnicity, or who themselves or whose ancestors had involuntarily lost German citizenship, coming from the above mentioned uniform territory of expulsion or from Albania, Bulgaria, China, Romania, the Soviet Union, or Yugoslavia, and arriving only after the end of general expulsions but not later as 31 December 1992. In a document signed in 1950 the Heimatvertriebene organisations recognised the plight of the different groups of people living in today's Poland who were resettled there by force. The Heimatvertriebene are just one (but by far the largest) of the groups of millions of other people, from many different countries, who all found refuge in today's Germany. Some of the expellees are active in politics and belong to the political right wing. In West Germany in 1950, a special expellee party All German Bloc/League of Expellees and Deprived of Rights (GB/BHE) was founded, that was active in the 1950s. Many others do not belong to any organizations, but they continue to maintain what they call a lawful right to their homeland. The vast majority pledged to work peacefully towards that goal while rebuilding post war Germany and Europe. The expellees are still highly active in German politics, and are one of the major social groups of the nation, with around 2 million members. A president of the Federation of Expellees was a member of the Bundestag. Although expellees and their descendants were active in West German politics, the prevailing political climate within West Germany was that of atonement for Nazi actions. However, the CDU governments have shown considerable support for the expellees and German civilian victims.
Шөгілген қалалар
Шеттен шығарылғандардың көптеп келуінің нәтижесінде Мекленбург сияқты кейбір аймақтарда халық саны күрт өсті (халық саны екі есеге артты), ал кейбір жерлерде халықтың бұрынғы біртектілігі, протестанттардың бұрынғысымен қатар католик аймақтарына көшуі немесе керісінше, бұзылды. Батыс Германиядағы бірқатар шағын елді мекендердің халқы, олардың аумағында немесе жақын жердегі босқындар лагерінің болуына байланысты, тұрақты түрде өсті. Бұл құбылысқа мысал ретінде Бавариядағы Кауфбюрен қаласының төрттен бірін құрайтын, қуылғандар құрған және Габлонц (Жаблонец-над-Нису) қаласының атымен аталатын Нейгаблонцты келтіруге болады. Бүгінде Нейгаблонц қала халқының үштен бір бөлігін құрайды. Халық санының күрт өсуінің тағы бір мысалы – Нейтраублинг (Баварияда да орналасқан), 1947 жылы 53 тұрғыны, 1951 жылы 1300, ал 1960 жылы 3800 тұрғыны болған. Босқындар лагерлері көбінесе бұрынғы жасырын қару-жарақ фабрикаларының орналасқан жерлерінде салынғандықтан, осы Vertriebenenstädte-дің көпшілігі (бұрынғы) орман ішінде орналасқан. Espelkamp туралы да қараңыз.