Ежелгі рим поэзиясы: Fescennina әндерінің тарихы мен мәнісі
Fescennine Verses
Ежелгі рим поэзиясы: Fescennine өлеңдері – сатира мен комедияның бастауы. Ауылдық тойларда туып, діни мерекелерде дамыған. Маска киіп, әжуалай сөздер айтылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Fescennine Verses (Fescennina carmina) – итальян поэзиясының ең ерте түрлерінің бірі, кейін сатира мен римдік комедиялық драмаға дамыды.
Fescennine Verses (Fescennina carmina), one of the earliest kinds of Italian poetry, subsequently developed into satire and Roman comic drama.
Тарих
Бастапқыда ауылдық егін жинау тойларында орындалған осы әндер қалаларға таралып, діни мерекелер мен жеке жиналыстарда, әсіресе үйлену тойларында кең таралды, кейіннен олар осы шаралармен шектелді. Олар көбінесе Сатурн метрімен жазылып, импровизациялық қалжыңдардан тұратын диалог түрінде болды. Осы әндерге қатысушылар ағаш қабығынан жасалған маска киген. Алғашқыда зиянсыз және көңілді, бірақ кейбір жерлерінде дөрекі болған бұл әндер уақыт өте келе әдеп шегінен асып түсті; құдайлар мен адамдарға қастандықпен шабуылдар жасалды, жағдай осыншалықты ушықты, сондықтан заң қолданылып, Он Екі Тақтада (Цицерон, De re publica, 4.10; сондай-ақ Горацийдің хаттарын қараңыз, 2.1.139) қаралаған тұлғаларды айыптауға тыйым салынды.
Originally sung at village harvest home rejoicing, they made their way into the towns, and became the fashion at religious festivals and private gatherings, especially weddings, to which in later times they were practically restricted. They were usually in the Saturnine metre and took the form of a dialogue consisting of an interchange of extemporaneous raillery. Those who took part in them wore masks made of the bark of trees. At first harmless and good humored, if somewhat coarse, these songs gradually outstripped the bounds of decency; malicious attacks were made upon both gods and men, and the matter became so serious that the law intervened and scurrilous personalities were forbidden by the Twelve Tables (Cicero, De re publica, 4.10; see also Horace epist. 2.1.139).
Мысалдар
Тойларда қолданылатын Фессеннин өлеңдерінің үлгілері – Манлийдің Эпиталами (Катулл 61) және Клавдианның Хонорий мен Марияның үйленуіне арналған төрт өлеңі; бірақ, біріншісі соңғыларында жоқ шектен шығушылықпен ерекшеленеді. Аузоний өзінің Cento nuptialis еңбегінде Адриан заманында өмір сүрген Анниан Фалисктің Фессеннин өлеңдерін еске алады.
Specimens of the Fescennines used at weddings are the Epithalamium of Manlius (Catullus 61) and the four poems of Claudian in honor of the marriage of Honorius and Maria; the first, however, is distinguished by a licentiousness which is absent in the latter. Ausonius in his Cento nuptialis mentions the Fescennines of Annianus Faliscus, who lived in the time of Hadrian.
Этимология
"Фессеннин" сөзінің әртүрлі шығу тегі туралы ұсыныстар жасалған. Фесттің сөзіне қарағанда, олар Этруриядағы Фессенниядан келген, бірақ ешқандай қала мұндай әндерді қолдануға арналған деп есептеуге негіз жоқ. Балама ретінде Фестус оны "fascinus" латын сөзімен байланыстырады, бұл сөз жаман көзден сақтану үшін қолданылатын фаллус пішіндес амулетті білдіреді, себебі "Фесценнина" жаман ықпалдардан қорғау ретінде қарастырылған (Мунро, Катуллға сын және түсініктемелер, 76 б.), немесе фаллус, құнарлылықтың символы ретінде, ерте заманнан бастап егін жинау тойларымен табиғи түрде байланысты болған. Х. Неттелшип "Ең ерте итальян әдебиеті" мақаласында (Филология журналы, xi. 1882), Мунроның пікірін қолдап, "бақсылар қолданатын өлеңдер" дегенді "fas fari" сөзімен байланысты "fescennus" есімі арқылы аударады.
Various derivations have been proposed for the word "Fescennine." According to Festus, they were introduced from Fescennia in Etruria, but there is no reason to assume that any particular town was specially devoted to the use of such songs. As an alternative Festus suggests a connection with fascinus, the Latin word referring to a phallus shaped amulet used to ward off the evil eye, either because the Fescennina were regarded as a protection against evil influences (see Munro, Criticisms and Elucidations of Catullus, p. 76) or because the phallus, as the symbol of fertility, would from early times have been naturally associated with harvest festivals. H. Nettleship, in an article on The Earliest Italian Literature (Journal of Philology, xi. 1882), in support of Munro's view, translates the expression "verses used by charmers", assuming a noun fescennus, connected with fas fari.