АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Petrel" зымыран жүйесі
AUM-N-2 Petrel
AUM N 2 Petrel зымыран жүйесі: АҚШ Әскер-теңіз күштері үшін жасалған, қарсы кеме және су асты қайыққа қарсы қолданылған. Тарихы, мақсаты мен AQM 41A ретіндегі соңғы қызметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
AUM N 2 Petrel, сондай-ақ Kingfisher C және AUM 2 деп те аталады, АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін Kingfisher жобасы аясында жасалған әуеден-жерге зымыран болды. Жаудың су үстіндегі кемелері мен су бетіне шыққан суасты қайықтарына қарсы қолдануға арналған, бұл әуе кемелеріне қорғаныс қаруларының қабылдауынан тыс қашықтықтан әуе торпедаларын жеткізуге мүмкіндік берді. Ол 1950 жылдардың соңында қысқа мерзімге операциялық қызметте болды. Алайда, жоба теңіз күштері үшін жоғары басымдыққа ие болған емес, себебі ол ең үлкен қауіп деп саналатын су астындағы суасты қайықтарына қарсы тиімсіз болды. Оперативтік қолданыстан алынғаннан кейін Petrel мақсатты ұшқышсыз аппарат ретінде пайдаланылды және қызметтен толығымен алынар алдында AQM 41A белгісін алды.
The AUM N 2 Petrel, also known as Kingfisher C and AUM 2, was an air to surface missile produced as part of Project Kingfisher for the United States Navy. Intended to use against enemy surface ships and surfaced submarines giving aircraft the ability to deliver aerial torpedoes from outside the range of defensive armament, it saw brief operational service in the late 1950s. The project was never considered a high priority by the Navy however, as it was useless against submerged submarines, which were considered the greatest potential threat. Following its withdrawal from operational usage, the Petrel was used as a target drone, receiving the designation AQM 41A shortly before being retired from service altogether.
Жобалау және әзірлеу
Петрелдің дамуы 1944 жылдың тамызында басталды, сол кезде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қару-жарақ бюросы (BuOrd) "Кингфишер" жобасын бастады, мақсаты – қашықтықтан ұшырылатын торпедалық қарулар жасау болатын. "Kingfisher C", кейіннен AUM 2 және содан кейін AUM N 2 ("Ауадан суға зымыран") деп аталды, торпедамен жабдықталған реактивтік зымыран ретінде жобаланды. Бұл зымыранның әртүрлі конструкциялық нұсқалары қарастырылды; соңғы таңдау – диаметрі бар Mark 21 Mod 2 торпедасы болды, ал Fairchild J44 турбореактивтік қозғалтқышы жылдамдық қамтамасыз етті, ағаштан жасалған қанаттары мен қанаттарының ені 13 фут (4 метр), ал мұрындық бөлігінде басқару жабдықтары орналасқан. 24 фут (7 метр) ұзындығындағы зымыран ұшырылған кезде 200 фут (61 метр) биіктіктен суға түсіп, жартылай активті радарлық навигацияны пайдалана отырып, 0,5 Мах жылдамдығымен нысанаға қарай ұшты. Зымыран нысанаға жуық, шамамен қашықтыққа жеткенде, қозғалтқыш тоқтатылып, барлық қанаттары мен қанаттары түсірілді. Торпеда суға еркін траекториямен түсіп, нысананы іздеуге кірісті. Бұл қару тек су бетіндегі нысаналарға – негізінен кемелер мен су асты қайықтарына – қарсы қолдануға жарамды болды, сонымен қатар Әскери-теңіз күштері қаруды жылдамдығымен қозғалатын нысаналарға қарсы тиімді деп есептеді. AUM 2 көбінесе Lockheed P2V Neptune ұшағында тасымалданды, бірақ Grumman S2F Tracker да потенциалды тасымалдаушы ұшақ ретінде қарастырылды.
The development of the Petrel began in August 1944, when the U. S. Navy Bureau of Ordnance (BuOrd) began Project Kingfisher, intending to develop a series of standoff torpedo weapons. The "Kingfisher C", later designated AUM 2 and then as AUM N 2 (for 'Air to Underwater Missile'), was designed as an air launched jet powered missile which carried a torpedo as its payload. Various different design options were considered for this missile; the final choice was a Mark 21 Mod 2 torpedo, in diameter, with a Fairchild J44 turbojet engine providing thrust, wooden fins and wings 13 feet (4 m) in span, and a nose fairing housing guidance equipment. On launch the , 24 feet (7 m) missile dropped to 200 feet (61 m) above the water and cruised at Mach 0.5 towards the target, using semi active radar homing. Once the missile had reached a range of just under from its target, the engine would be shut down and all wings and fins jettisoned. The torpedo dropped on a free trajectory into the water and began to home in on the target. The weapon was suitable for use against surface targets only—primarily ships and surfaced submarines, with the Navy considering the weapon effective against targets traveling at up to The AUM 2 was usually carried by the Lockheed P2V Neptune, although the Grumman S2F Tracker was also considered as a potential carrier aircraft.
Пайдалану тарихы
Ұлттық стандарттар бюросының басқаруымен 1951 жылы AUM 2 зымырандарының сынақтары басталды. Осы кезде Mark 41 торпедасы Mark 21 Mod 2 торпедасын ығыстырып, оның қару жүгіне айналды. 1954 жылы әзірлеме Fairchild Aircraft компаниясының басқарылатын зымырандар бөліміне берілді, ал зымыран 1956 жылы қолданысқа енгізілді деп жарияланды; Petrel жобасы сол жылғы Fairchild компаниясының жылдық есебінде жарияланды. Қарулар Вайанданч, Лонг-Айленд, Нью-Йорк штатындағы Fairchild Guided Missiles Division зауытында өндірілді; өндіріс 1957 жылы аяқталды. Petrel зымыраны АҚШ Әскери-теңіз күштері жоғары басымдық деп санамады, себебі олар су асты кемелерінен гөрі, беткі кемелерден туындайтын қауіп туралы көбірек алаңдады. 1950 жылдардың ортасында ядролық реакторлармен жабдықталған және шексіз уақытқа су астында қала алатын жаңа су асты кемелері пайда бола бастады. Сондықтан, жаудың су асты кемесін су бетінде ұстап алу мүмкіндігі төмендеді, ал су асты шайқастарына көбірек мән берілді, бірақ Petrel-дің радарлық навигациясы мұндай жағдайларда тиімсіз болды. Жартылай белсенді радарлық навигацияны қолдану үшін зымыранның ұшу барысында ұшатын ұшақ нысанаға жақындауын жалғастыру қажет болды, бұл оны жаудың қорғанысынан үлкен қауіпке ұшыратуда. 1956 жылдың ақпан айында қару-жарақтарды сынау кемесі «Миссисипи» Petrel зымыранының сынақтарына қатысты. Кейін 1956 жылы Атлант мұхитының жағалауындағы VP(HM) 13 және Тынық мұхитының жағалауындағы VP(HM) 10 патрульдік эскадрильялары P2V 6M Neptune тасымалдаушы ұшақтарымен жұмыс істей бастады; алайда 1957 жылы Petrel зымыранына жауапкершілік АҚШ Әскери-теңіз резервтік күштеріне берілді, ал VP 834 USNR-де Petrel зымыранының операциялық эскадрильясы болып тағайындалды. 1959 жылдың басында Petrel зымыранының қолданыстан шығарылуы басталды, ал 1959 жылдың 29 қаңтарында Petrel бағдарламасы толығымен тоқтатылды, өйткені өзгеретін стратегиялық жағдайда ол қажеттілік деп есептелмеді. Зымыранды тасымалдауға бейімделген Neptune ұшақтары бастапқы конфигурациясына келтіріліп, қайта тағайындалды, ал қалған Petrel зымырандары әуеден ұшырылатын нысаналық дрондар ретінде пайдалану үшін қайта жабдықталды. 1962 жылы қалған Petrel дрондары жаңа Tri Service жүйесі бойынша AQM 41A деп қайта аталды; олар көп ұзамай қызметтен шығарылды.
Under the authority of the National Bureau of Standards, tests of the AUM 2 began in 1951; by this time, the Mark 41 torpedo had replaced the Mark 21 Mod 2 as its payload. Development was transferred to the Guided Missiles Division of Fairchild Aircraft in 1954, with the missile being declared operational in 1956; the Petrel project was publicly revealed by Fairchild in the company's annual report for that year. The weapons were produced at the Fairchild Guided Missiles Division factory at Wyandanch, Long Island, New York; production was completed by 1957. The Petrel was never considered a very high priority by the U. S. Navy, which was far more concerned about the threat from submarines than surface ships. New submarine designs powered by nuclear reactors, which could remain submerged indefinitely, were beginning to appear in the mid 1950s. The prospects of catching an enemy submarine on the surface were therefore receding, and more emphasis was being placed on underwater engagements, for which Petrel's radar homing was useless; the use of semi active radar guidance also required the launching aircraft to continue closing on the target throughout the missile's flight, exposing it to a far greater danger from enemy defenses. In February 1956, the weapons test ship Mississippi participated in tests of the Petrel. Later in 1956 patrol squadrons VP(HM) 13 on the Atlantic coast and VP(HM) 10 on the Pacific coast began working up with P2V 6M Neptune carrier aircraft; however in 1957 responsibility for the Petrel was transferred to the United States Navy Reserve units, with VP 834 being assigned as the Petrel's operational squadron in the USNR. By the start of 1959 the phaseout of the Petrel had begun, and on 29 January 1959 the Petrel program was cancelled entirely, no longer being considered necessary in the changing strategic environment. The Neptunes that had been converted for carrying the missile were restored to their normal configuration and reassigned, with the remaining Petrels were converted to serve as air launched target drones. In 1962, the remaining Petrel drones were redesignated AQM 41A under the new Tri Service designation system; they were finally retired from service shortly afterwards.