Пембина аймағы: АҚШ-қа 1818 ж. өткен тарихи аймақ. Миннесота, Солтүстік және Оңтүстік Дакота штаттарын, Хадсон Бэй бассейнін қамтиды. Тарих, география.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пембина аймағы (PEMbi nə), сондай-ақ Пембина округі және Пембина департаменті деп те аталады, 1818 жылы АҚШ-қа өткен ұйымдастырылмаған жердің тарихи атауы. Бұл аймаққа Гудзон шығанағының су алабында орналасқан Миннесота, Солтүстік және Оңтүстік Дакота штаттарының бөліктері кірді. Аймақ Пембина өзені маңындағы елді мекендерді қамтыды. Бұл аймақ бұрын британдық Руперт жерінің бөлігі болған, ол британдық патша жарлығымен Гудзон шығанағы компаниясына берілген. 1812 жылы Селкирк жеңілдігінен және Қызыл өзендегі ауылшаруашылық колониясы құрылғаннан кейін, аймақ Ассинибоя округі ретінде басқарылды. 1818 жылғы шарт бойынша 49-шы параллельдің оңтүстігіндегі аймақ британдықтардан АҚШ-қа берілді. Шекараның оңтүстігіндегі елді мекендер кем дегенде 1823 жылға дейін Ассинибояның бөлігі ретінде де-факто басқарыла берді. 1823 жылы АҚШ армиясының майоры Стивен Харриман Лонг Солтүстік Қызыл өзенге экспедиция жасағанда зерттеулер жүргізіп, Пембинадан солтүстікке қарай АҚШ пен Британдық Солтүстік Америка арасындағы шекараны нақты белгілейтін халықаралық шекара белгісін орнатқаннан кейін аймақ Пембина округі деп аталды. 1823 жылға дейін екі ел де Пембина қонысы Британдық Солтүстік Американың шекарасында деп есептеген. Конгресс ресми мойындауға және атау беруге бірнеше рет тырысты, бірақ бәрі сәтсіз аяқталды. 1849 жылы Жорж Антуан Белкур бұл аймақты Пембина округі немесе департаменті деп сипаттап, солтүстіктен оңтүстікке 400 миль, ал шығыстан батысқа бес жүзден астам мильге созылған ел деп атады. 1818 жылдан 1834 жылғы 28 маусымға дейін, Конгресс оны Мичиган территориясына қосқанға дейін, аймақ ұйымдастырылмаған территория болып саналды. Кейіннен аймақ Айова, Висконсин және Миннесота территорияларының құрамына кірді. 1858 жылғы 11 мамырда Миннесота штат болғанда және оның батыс шекарасы Қызыл өзенде белгіленгенде, Пембина аймағының батыс бөлігі қайтадан ұйымдастырылмаған территорияға айналды. 1861 жылғы 2 наурызда Дакота территориясын құру ұйымдастырылған территориялық үкіметтің соңғы құрылуын белгіледі. Тарихи Пембина аймағының Миннесота штатына қосылмаған бөлігі 1889 жылғы 2 қарашада Одаққа қабылданған Солтүстік және Оңтүстік Дакота штаттарына бөлінді.
The Pembina Region ('/p//ɛ//m//b//ɪ//n//ə/ PEMbi nə), also referred to as the Pembina District and Pembina Department, is the historic name of an unorganized territory of land that was ceded to the United States in 1818. The area included the portions of what became the States of Minnesota, North Dakota, and South Dakota lying within the Hudson Bay drainage basin. The area included settlements in the Pembina River area. The region was formerly part of British Rupert's Land, granted by British royal charter to the Hudson's Bay Company. After the Selkirk Concession and establishment of the agricultural Red River Colony in 1812, the area was governed as the District of Assiniboia. The Treaty of 1818 de jure transferred the region south of the 49th parallel to the United States from the British. Settlements south of the boundary continued to be de facto administered as part of Assiniboia until at least 1823. The area was referred to as the Pembina District after the U. S. Army Major Stephen Harriman Long made surveys during the 1823 expedition to the Red River of the North and placed an International boundary marker north of Pembina clearly defining the border between the United States and British North America. Prior to 1823, the Pembina settlement was believed by both countries to be within the boundary of British North America. Several attempts at formal recognition and naming failed to pass Congress. In 1849 Father Georges Antoine Belcourt described the area, referred to as Pembina district or department, as a country about 400 miles from north to south and more than five hundred miles from east to west. The region was considered unorganized territory from 1818 until June 28, 1834, when Congress assigned it to the Michigan Territory. Subsequently, the region was successively a part of Iowa Territory, Wisconsin Territory, and finally Minnesota Territory. When Minnesota became a state on May 11, 1858, and its western boundary was set at the Red River, the western part of the Pembina region again became unorganized territory. Organization of Dakota Territory on March 2, 1861 marked the final establishment of organized territorial government. The portion of the historic Pembina region not incorporated into the State of Minnesota was apportioned to the States of North and South Dakota on their admission to the Union of November 2, 1889.
Тарих
Бірнеше оқиға АҚШ-тағы Пембина аймағының қалыптасуына әсер етті. 1803 жылғы Луизиананы сатып алу қазіргі Оңтүстік Дакотаның дерлік барлық бөлігін, Миннесотаның оңтүстік жартысын және солтүстік-орталық бөлігінің бір бөлігін қамтыды, ол Луизиана округіне айналды. Бұл аймақта негізінен чиппева (ожибве) тайпасының өкілдері, тері аулаушылар және француз бен үндістердің араласуынан пайда болған метистер тұрды. Британдық жер иелігіне қол жеткізуге жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, себебі бұл жер Гудзон шығанағы компаниясының (HBC) монополиясында болды, Селкирктің 5-ші графы Томас Дуглас HBC-тің бақылау үлесін сатып алып, 1811 жылғы Селкирк концессиясы арқылы 116 000 шаршы миль жер алды. Концессия шегіндегі жер Ассинибоя аймағы деп аталды және 45-ші солтүстік параллельге жуық Қызыл өзеннің суайдырына дейін оңтүстікке қарай созылды. Қазіргі Пембина қауымы осы аймақтың ішінде орналасқан.
Several events shaped the area of the Pembina Region within the United States. The Louisiana Purchase (1803) included almost all of current South Dakota, the southern half and some of the north central part of Minnesota, that became the District of Louisiana. The area was populated mostly with Chippewa (Ojibwe), fur trappers, and Métis, that was a mixture of French and Indian. After trying unsuccessfully to get a British land grant, because the land was under a monopoly of the Hudson's Bay Company (HBC), Thomas Douglas, 5th Earl of Selkirk acquired controlling interest in the HBC and received 116,000 square miles of land in the Selkirk Concession of 1811. The area of land within the grant became known as the Assiniboia Territory, and extended south to the watershed of the Red River near the 45th parallel north. The current community of Pembina was within the area.
Шарттар
Париж келісімі (1783) АҚШ-тың солтүстік және Канаданың шекараларын нақты белгілемеді. Келісімге сәйкес, шекара сызығы Орман көлінің (қазіргі шекара) солтүстік-батыс нүктесінен "Миссисипи өзеніне тікелей батыс бағытында" өтуге тиіс еді, бұл өзен оңтүстікке қарай әлдеқайда қашықта жатыр. Джей келісімі (1796) бойынша шекара мәселелері 1801 жылға дейін шешілмеген қалды. Гент келісім-шарты (1814-1815). Руш-Багот келісімі (1818 жылғы 16 сәуір) – қарусыздану және бейбіт келіссөздер туралы келісім, демилитаризацияланған шекараны құрды. Одан кейін Вашингтон келісімі (1871) бейбіт халықаралық төрелік жүргізуді белгіледі. Үндістермен жасалған келісімдер жерді кеңейтуге жағдай жасады, бұл аумақтық мәртебеге қол жеткізуге жасалған алғашқы қадам болды. 1818 жылғы келісім (20 қазан 1818 ж.) – жер алмасу келісімі, онда британдық иеліктер, жаңа 49-шы параллель шекарасының оңтүстігінде орналасқан, АҚШ-тың шекарадан солтүстікке қарай созылған иеліктерімен алмастырылды. 1823 жылы шекараны зерттеуден кейін, Гудзон шығанағы компаниясы Пембинаның британдық жерде орналасқаны туралы болжамын жалғастыра алмады және Канаданың оңтүстігіне көшті.
The Treaty of Paris (1783) did not clearly set northern United States/Canadian boundaries. According to the treaty the boundary line was to leave the Northwesternmost point of the Lake of the Woods (the current boundary) "on a due West Course to the river Mississippi" which is much farther south. Jay Treaty (1796) boundaries issues were still unresolved in 1801. The Treaty of Ghent (1814 1815). The Rush–Bagot Treaty (April 16, 1818) was a treaty of disarmament and peaceful negotiations creating a demilitarized boundary. The following Treaty of Washington (1871) set up peaceful international arbitration. Indian treaties further open land to expansion and this was the beginning of the seeking of territorial status. The Treaty of 1818 (October 20, 1818) was a land swap, exchanging British possessions south of the new 49th parallel boundary for US possessions that extended north of the border. After a border survey in 1823, the Hudson's Bay Company could not continue to assume that Pembina stood on British soil and moved into southern Canada.
Аумақтық мәртебесі
1834 жылы Пембина округі Мичиган территориясының бір бөлігіне айналды, содан кейін Висконсин және Айова территорияларына бекітілді. Айова штатының (1846 жылдың 28 желтоқсаны) және Висконсин штатының (1848 жылдың 29 мамыры) құрылуынан кейін қысқа мерзімге аймақтың бір бөлігі немесе толығымен ұйымдастырылмаған мәртебеге қайта оралды. 1849 жылдың 3 наурызында Миннесота территориясы құрылды, одан кейін тарихи Пембина елді мекенін қамтитын Пембина округі құрылды. Пембинаны Миннесота территориялық заң шығарушы органында Джо Ролетт өкілдік етті. Ролетт Миннесота территориясын шығыстан батысқа қарай бөлуді ұсынған заң жобасын қабылдамауымен белгілі болды, бұл штат астанасын Сент-Питерге көшіріп, Пембинаны тағы да ұйымдастырылмаған аумаққа қалдырар еді. 1858 жылы Миннесота штат болғаннан кейін, бұл аймақ қайтадан ұйымдастырылмады. Территория мәртебесін алу үшін лоббилік жұмыс жүргізген уақытша үкімет құрылды. Аймақты ұйымдастырудың басты себебі – жергілікті басқарумен қоныстануға ынталандыру болды. Дакота территориясы құрылғаннан кейін де, территория астанасына дейінгі қашықтықтан туындаған жергілікті басқаруды күшейтуге бағытталған қозғалыс болды. Мұндай әрекеттер территорияның әртүрлі аймақтарында жасалды. Оңтүстік Дакота Батыс және Шығыс өзендері территорияларын құру үшін, Аумақтар жөніндегі комитеттің қолдауымен заңнама ұсынды. 1868 жылы, Блэк Хиллсте алтынның табылуынан кейін (1876), батыс жартысын «Линкольн территориясы» деп, ал шығыс жартысын Дакота территориясы ретінде бөлу туралы ұсыныс жасалды. 1872 жылдың ақпанында Сенаттың Аумақтар жөніндегі комитеті, бас қаласы Бисмарк болатын Пембина территориясын және Дакотаны (қазіргі Оңтүстік Дакота), бас қаласы Янктон болатын территорияны құру туралы заң жобасын қарады. Соңғы шешім 1889 жылдың 2 қарашасында қабылданды, сол күні Солтүстік және Оңтүстік Дакота екі жеке штат ретінде құрылды.
In 1834, the Pembina District became part of the Michigan Territory, and was subsequently assigned to Wisconsin and Iowa Territories. For a brief period after the admission of the States of Iowa (December 28, 1846) and Wisconsin (May 29, 1848), some or all of the region reverted to unorganized status. Establishment of Minnesota Territory on March 3, 1849 was followed by organization of Pembina County, encompassing the historic Pembina settlement. Pembina was represented by Joe Rolette in the Minnesota Territorial legislature. Rolette is renowned for subverting passage of a bill proposing to divide Minnesota Territory along an east west line, which would have moved the State capital to St. Peter, and left Pembina once again in unorganized territory. When Minnesota became a state in 1858 the area became unorganized again. A provisional government was set up that lobbied for territory status. The main reason to organize the area was to induce settlement with a more localized government. After the Dakota Territory was organized there was still a move for more local territorial control because of the distance to the territorial capital. Factions were attempting this in different areas of the territory. South Dakota introduced legislation, with the support of the Committee on Territories, for the creation of the West and East River Territories. In 1868, after the discovery of gold in the Black Hills (1876), there was a proposal to separate the western half into the "Territory of Lincoln" and the eastern half as the Dakota Territory. In February 1872 the Senate Committee on Territories reviewed a bill to create the Pembina Territory with the capital at Bismarck, and Dakota (present day South Dakota) with Yankton as the capital. A final solution was found on November 2, 1889, when both North and South Dakota became separate states.