Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық график және суретші Леон Спиллиаерт (сондай-ақ Леон Спиллиаерт; 28 шілде 1881 – 23 қараша 1946) – бельгиялық символизм суретшісі және график.
Belgian graphic artist and painter
Léon Spilliaert (also Leon Spilliaert; 28 July 1881 – 23 November 1946) was a Belgian symbolist painter and graphic artist.
Өмірбаян
Шпильярт Остендеде, парфюмер Леонард Губерт Шпильярт пен оның әйелі Леони (туған есімі Джонкхер) отбасында жеті баланың ең үлкені болып дүниеге келді. Бала кезінен бастап өнерге және сурет салуға қызығушылық танытқан. Көп сурет салатын және өздігінен білім алған суретші болды. Денсаулығы нашар және жалғыздықты ұнататын ол, жастық шағының көп бөлігін қарапайым өмір мен бельгиялық ауылдың көріністерін суретке түсірумен өткізді. 21 жасында Спиллиаерт Брюссельде символист жазушылардың еңбектерін басып шығаратын Эдмонд Деманның жұмысына орналасты, оның суреттерін Спиллиаерт салуға тиіс болды. Ол әсіресе Эдгар Аллан Поның туындыларын жоғары бағалады. Акварель, гуашь, пастель және көмір – көбінесе оларды бірге қолдана отырып – ол көптеген үздік туындыларын жасады, соның ішінде ХХ ғасырдың басында салған бірнеше монохромды автопортреттері бар. Спиллиаерттің қара түсті көркемдік қолдануы Одилон Редонның жұмысындағы ұқсастықтарды табады, ол оған елеулі әсер еткен. Көбінесе арман тәрізді кеңістікте жалғыз адамды бейнелейтін Спиллиаерттің суреттері қайғы мен үнсіздік сезімін береді. Оның кейінгі жұмыстарында теңіз пейзаждары жиі кездеседі. Ол 1946 жылдың 23 қарашасында Брюссельде қайтыс болды.
Spilliaert was born in Ostend, the oldest of seven children of Léonard Hubert Spilliaert, a perfumer, and his wife Léonie (née Jonckheere). From childhood, he displayed an interest in art and drawing. A prolific doodler and autodidact, he was predominantly a self taught artist. Sickly and reclusive, he spent most of his youth sketching scenes of ordinary life and the Belgian countryside. When he was 21, Spilliaert went to work in Brussels for Edmond Deman, a publisher of the works of symbolist writers, which Spilliaert was to illustrate. He especially admired the work of Edgar Allan Poe. Watercolor, gouache, pastel, and charcoal—often in combination—were the means by which he produced many of his best works, among which are a number of monochrome self portraits executed in the early years of the twentieth century. Spilliaert's expressive use of black finds parallels in the work of Odilon Redon, who was a significant influence. Frequently depicting a lone figure in a dreamlike space, Spilliaert's paintings convey a sense of melancholy and silence. His later work shows a concentration on seascapes. He died on 23 November 1946 in Brussels.
Құрметтер
1922 ж. - Таж орденінің рыцары. РД 15 шілде 1922 ж.
1922 – Knight of the Order of the Crown. RD 15 July 1922
Жұмыс
Леон Шпильярттың ең белгілі туындыларының арасында Digue la nuit және Clair de Lune et Lumières суреттері бар. Екі туынды да Париждегі Орсе мұражайында сақталады. Clair de Lune et Lumières (шамамен 1909 ж.) картинасында Остендедегі теңіз жағасындағы Курсаль би үйінің фасадындағы колоннадасы мен аркадалары Шпильяртқа қалалық пейзаж композициясының негізі болды. Бұл пастель суретінде ол түнде архитектураның есімді өзгерісін және жасанды жарықтан туындайтын ерекшелікті бейнелейді. Ғарыштық, метафизикалық сипаттарымен Clair de Lune et Lumières Ван Гогтың ықпалын көрсетеді және «Жұлдызды түнге» ұқсас. 1902–1909 жылдар аралығында Шпильярт терең, күрделі және өзіне шолу жұмыстарын жасайтын автопортреттерге назар аударды. Оның 1903 жылғы автопортреті (Portrait de l'artiste par lui même) – бұл арқасында көріністер мен үштен бір бұрылыстағы әзілге толы жүзі бар, өзін-өзі драматикалық түрде таныстыру. Бұл суретті Шпильярт кейін салған үштен бір бұрылыстағы портреттердің прототипі деп айтуға болады.
Among the best known works of Léon Spilliaert are the images Digue la nuit and Clair de Lune et Lumières. Both works are in the Musée d'Orsay in Paris. In Clair de Lune et Lumières (c. 1909), the colonnade and arcades of the façade of the Kursaal ballroom on the seawall in Ostend served Spilliaert as a basis for the composition of an urban landscape. In this pastel painting, he catches the eerie transformation of the architecture at night and the strangeness that comes from artificial lighting. With its cosmic, metaphysical traits Clair de Lune et Lumières reveals the influence of Van Gogh, and is reminiscent of The Starry Night. In the period 1902–1909, Spilliaert concentrated on creating complex, profound self portraits of introspective nature. His 1903 self portrait (Portrait de l'artiste par lui même) is a dramatic self presentation with ghostly apparitions in the background and a wry face in three quarter pose. This image can be identified as a prototype for the three quarter portraits Spilliaert created later.
Мұра
Иан Уилсонның скрипка мен фортепианоға арналған "Spilliaert's Beach" шығармасы "Ай жарығындағы жағажай" картинасынан шабыттандырылып, оның атымен аталды.
Ian Wilson's Spilliaert's Beach, for violin and piano, was inspired by and named for the painting Moonlight Beach.