Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Инду философы және діни қайраткер
Hindu philosopher and religious leader
Варанадриша, көбінесе Пиллай Локачарья (1205–1311 ж.с.) деп аталатын, Вишиштадвайта философиясы үшін маңызды бірнеше еңбек жазған көрнекті Шри Вайшнава басшысы және философы болды.
Vāraṇādrīśa, more commonly referred to as Pillai Lokacharya (1205–1311 CE), was a prominent Sri Vaishnava leader and philosopher who authored several works important to Vishishtadvaita philosophy.
Ерте өмір
Локачарья Калиджиттің және оның әкесі Кришнападаның шәкірті ретінде сипатталады. 14-шы ғасырдың басында, оның туған қаласы Тируварангам солтүстіктен келген Мәлік Кафурдың шапқынынан ауыр зардап шеккен кезде, ол Намиллиді, Аранганатха ғибадатханасының Утсаварасын, шетелдіктерден қорғау үшін Утсаварамен бірге Тируварангамды тастап кетті және 1311-ші жылы Мадурайға жақын Янималай ауылының жанындағы Джотишкакудиде 106 жасында таққа отырды.
Lokacharya is described to be a pupil of Kalijit, and Krishnapada, his father. At the beginning of the 14th century CE, when Tiruvarangam, his hometown, was greatly affected by the invasion of Malik Kafur from the north, he left Tiruvarangam with Utsavara to protect Nampillai, the Utsavara of Aranganatha temple, from foreigners, and was enthroned in 1311 CE at Jyotishkudi near Yanimalai village, near Madurai, in his 106th year.
Философия
Шривачана Бхушана мәтінінде ачарья адамның іс-әрекеттерінің еңселі тазаруына, тіпті олардың физикалық және рухани жазықтарында да сенімін білдіреді. Қашқан ұры тұтқыннан босап, ғибадатхананың немесе рухани ортаның айналасын кезіп өтуі мүмкін. Кез келген күнәкар, мүмкін, өзі де күнәкар болған досын шақыруы мүмкін, бірақ бұл елде олардың бәрі әдетте Құдайдың есімімен аталады. Пиллай, Құдай осы жанның жазбасын жазуда, оның қасиетті ортада болғаны үшін және Иемізге Өзінің есімімен – «En uraicconnay, en peraicconnay» деп үн қатып шақырғаны үшін мақтау айтады деп жазады. Локачарья Құдайдың инаят-шапағаты өздігінен (нирету, 'себепсіз') туады деп сенді, оны тек бхакти немесе белсенді құлшылық арқылы ғана емес, сонымен қатар прапатти – Құдайдың шапағатын пассивті қабылдау арқылы іздеу керек, ол ерікті түрде беріледі деп есептеді. Бхактиге Десика мектебінің жабысқан маймыл сияқты емес, марджара (мысық) сияқты болуы керек делінген. Осымен ол, адам тек жүктерін тастап, анасының аузындағы қозыша сияқты Құдайға толық бойын беріп, өзін толығымен Құдайға ұсынуы керек екенін білдірді. Құдайға адалдың ешқандай күш салуы қажет емес, оған толық және таза бағыну рухы ғана керек. Бұл Альварлардың көзқарасын көрсетеді. Локачарья «Аштадаса Рахасянгал» (Он сегіз құпия) деп аталатын бірнеше еңбектердің авторы, оларды оның шәкірттері толықтырып, үлкен, тіпті ерсілі-қарсылы жақтастарға әсер етті. Оның ілімдеріне байланысты Тенкалай мектебі Тамил Прабандхамды канондық деп санайды және санскрит дәстүріне бейжай қарады. Бұл мектеп дошабхогияның ерекше доктринасын қабылдады, ол Құдай күнәдан, дене қуаныштарынан және моральдық бұзушылықтардан ләззат алады және оларды тіпті ынталандырады, себебі олар илаһи инаят-шапағат, кешірім және махаббаттың іске асуына мүмкіндік береді.
In his text of the Srivachana Bhushana, the acharya expresses his belief in the unconscious purification of human acts even in their physical and mental planes. A robber escaping from custody may go round a temple or any spiritual environment. Any sinner may call his friend, perhaps as a brother sinner but who in this country is as usual named after God. Pillai writes that God in writing the account of this soul gives credit for his having been in a holy environment and for his addressing the Lord by His name—“En uraicconnay, en peraicconnay”. Lokacharya believed that God's grace is spontaneous (nirhetu, 'without cause'), and should be sought not only through bhakti or active devotion, but met by prapatti, a passive acceptance of God's grace that is supposed to be freely given. Bhakti was instructed to be of the marjara (cat) type, as opposed to the clinging monkey type of the school of Desika. By this, he meant that man has merely to lay down his burdens and give himself up completely to God, like a kitten held in its mother's mouth. No exertion was regarded to be needed on the part of the devotee, and all he requires was supposed to be the spirit of complete and utter surrender. This reflects the views of the Alvars. Lokacharya is the author of several works called Ashtadasa Rahasyangal (Eighteen Secrets) which were added to by his disciples and influenced a large, if licentious, following. Due to his teachings, the Tenkalai school regards the Tamil Prabandham as canonical, and is indifferent to the Sanskrit tradition. This school adopted the unique doctrine of doshabhogya, ‘sin enjoyment', which holds that God enjoys, and indeed encourages, sin, the pleasures of the flesh, and moral transgression, since these provide a vehicle for the operation of divine grace, forgiveness, and love.
Таттва-трая
Таттва трая – Шри Вайшнава ой мектебінің маңызды еңбегі, онда жансыздың (ачиттың), жандардың, Құдайдың мәнісі және олардың бір-бірімен байланысы кеңінен қарастырылады.
The Tattva traya is a significant volume of the Sri Vaishnava school of thought, in which the nature of the inanimate (acit), the souls, the nature of God, and their mutual relations are dealt with at length.
Таттва-Шекара
"Таттва шехара" төрт тараудан тұратын мәтін. Бірінші тарауда Нарайананың ең жоғарғы Құдай және соңғы шындық екенін көрсететін діни дәлелдер келтірілген; екінші тарауда философ өзінің табиғатын тағы да діни дәлелдерге сілтеме жасау арқылы сипаттайды. Өзінің табиғатының осы сипаттамасы үшінші тарауда да жалғасады. Төртінші тарауда ол барлық жандардың соңғы мақсатын – Құдайға толық бағынуды айтады. Ол, ең жоғары жақсылық (пурушартха) – Құдайға деген құлшылық (кайнгкария), Оған деген сүйіспеншілікпен (прити карита) туындайды, бұл өз табиғатымызды, сондай-ақ Құдайдың барлық құдайлық сұлулығымен, ұлылығымен, күшімен және ең жоғарғы қасиеттерімен тану арқылы мүмкін болады.
The Tattva Shekhara is a text with four chapters. The first chapter quotes scriptural evidences that bolster the perspective that Narayana is the highest God, and the Ultimate Reality; in the second chapter, the philosopher describes the nature of self by once again referencing scriptural testimony. The identical description of the nature of self is continued in the third chapter. In the fourth chapter, he deals with the ultimate goal of all souls, which he states to be self surrender to God. He says that the ultimate summum bonum (puruṣartha) consists in the servitude (kaiṅkarya) to God, roused by love of him (prīti kārita), due to the knowledge of one’s own nature, as well as the nature of God in all his divine beauty, majesty, power, and supreme excellence.
Шривачана Бхушана
Пиллай Локачарьяның "Шривачана Бхушана" кітабының негізгі мазмұны, оған жазылған түсіндірмелермен байланысты, жеке бөлімде келтіріледі. Саумья Джаматар муни (кіші) және Рагхуттаманың қосымша түсіндірмелері де бар. "Шривачана Бхушана" кітабында 484 қысқа сөйлем бар, олар сура тіркестерінен ұзын, бірақ көбінесе философиялық сөйлемдерден қысқа. Локачарья осы стильді өзінің басқа да еңбектерінде де қолданды, мысалы, "Татва трая" және "Татва шехара" кітаптарында.
The main contents of Pillai Lokacharya’s Srivachana Bhushana follow in a separate section in connection with the account of the commentary on it, and additional commentary by Saumya Jamatar muni (junior) and Raghuttama. The Srivachana Bhushana includes 484 small sentences longer than the Sura phrases, but is often shorter than ordinary philosophical sentences. Lokacharya followed this style in his other works as well, such as his Tattva traya and Tattva shekhara.
Өлім
Пиллаи Локачарья жақын маңдағы төбеден құлап ауырып, 1311 жылы қайтыс болды. Өлім төсегінде ол Курукулоттама Даса және Виланжсолай Пиллай сияқты шәкірттеріне Шрисайлеса Мадурайда патшаға қызмет ететінін және оны Шри Вайшнавтыққа қайтару керектігін айтты. Оның самадхи ғибадатханасы Мадурайдың жанындағы Отахадайдағы Нарасимха ғибадатханасынан 1 км қашықтықта қазірге дейін сақталған. Аңыз бойынша, ол өлімі алдында өзіне жақын тұрған құмырсқалар мен басқа да жәндіктерге қол тигізе бастады, себебі Шри Вайшнавтың қолына тиген кез келген жануар Вишнудың мекені Вайкунттаға жетеді деп сенді. Бұл оның барлық тірі жандарға деген мейірімінің белгісі. Пиллаи Локачарья 118 жасқа дейін өмір сүрді.
Pillai Lokacharya is stated to have fallen ill due to a fall from a nearby hill (today known as Yanamalai) and died in the year 1311 CE. Upon his deathbed, he advised his disciples such as Koorakuloththama Dasa and Vilanjsolai Pillai that Srisailesa was working for the king at Madurai, and that they should bring him back into the Sri Vaishnava fold. His samadhi temple still exists, present 1 km from the Narasimha temple at Othakadai, near Madurai. According to legend, as he was dying, he started touching the ants and other such insects near him, with the belief that all those animals that were touched by a Sri Vaishnava would reach Vaikuntha, the abode of Vishnu. This is taken as a demonstration of his compassion towards all living beings. Pillai Lokacharya lived to the age of 118 years before his demise.
Мұра
Пиллай Локачарьяның ең белгілі шәкірттерінің бірі Манавала Мамунигал болды, ол Шри Вайшнавизмді жақтаған белсенді ойшыл және Тенкалай (оңтүстік тармағы) бағытында ерекше құрметке ие.
One of Pillai Lokacharya's best known disciples was Manavala Mamunigal, who was a radical proponent of Sri Vaishnavism, and is revered prominently in the Tenkalai (southern art) denomination.