Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Зигфрид Крауердің кітабы: Калигариден Гитлерге дейін: Неміс киносының психологиялық тарихы - кино сыншысы және жазушы Зигфрид Крауердің 1947 жылы жарық көрген кітабы.
Book by Siegfried Kracauer
From Caligari to Hitler: A Psychological History of the German Film is a book by film critic and writer Siegfried Kracauer, published in 1947.
Өмірбаян
Бұл кино теориясы жұмысы Бірінші дүниежүзілік соғыс пен Екінші дүниежүзілік соғыс арасындағы неміс киносын зерттеудің алғашқы ірі жұмыстарының бірі болып табылады және Ваймар дәуірі киносының аполитикалық және эскапистік бағдарлары мен кейінгі неміс тоталитаризмі арасындағы байланысты ұсынғаны үшін белгілі. Крайкауэр - 1920-жылдардан бастап Германияда маңызды кино сыншысы ретінде танымал. 1941 жылы Францияда сүргінен АҚШ-қа көшіп барды. Нью-Йоркте қоныстанғаннан кейін ол Рокфеллер және Соломон Р. Гуггенхайм қорларынан нацистік фильмдер туралы зерттеулер жүргізу үшін қолдау алды. Оның осы зерттеулерінен шыққан алғашқы басылымы "Пропаганда және нацистік соғыс фильмі" (1942) нацистік пропаганда фильмдеріндегі визуалды тақырыптарды психологиялық ықпал ету құралдары ретінде қарастырады. Краклауер өзінің зерттеуінен шыққан екінші еңбегі - "Калигариден Гитлерге дейін" (1947).
This work of film theory is one of the first major studies of German film between World War I and World War II and is best known for proposing a link between the apolitical and escapist orientation of Weimar era cinema and later German totalitarianism. Kracauer—known as an important film critic in Germany from the 1920s onward—moved from exile in France to the United States in 1941. Once settled in New York City, he received support from the Rockefeller and Solomon R. Guggenheim foundations to conduct research on Nazi film. His first publication from these investigations, Propaganda and the Nazi War Film (1942), examines visual themes in Nazi propaganda films as tools of psychologal influence. The second work Krakauer published from his research is From Caligari to Hitler in 1947.
Қорытынды
Кітапта соғыстар арасындағы неміс киносының төрт хронологиялық кезеңі анықталып, зерттеледі: Архаикалық кезең (18951918), Соғыстан кейінгі кезең (19181924), Тұрақтанған кезең (19241929) және Гитлер алдындағы кезең (19301933). Бұл томда, сонымен қатар, Пропаганда және нацистік соғыс фильмі, автордың нацистік пропагандалық фильмдердің сын және психологиялық талдауы басылып шығарылды. Кино сыншысы ретінде Кракауэр кітапта талқыланған көптеген фильмдерді олар шыққан кезде қарады. "Калигариден Гитлерге дейін" кітабында оның кино нарығындағы үрдістерді түсінуі неміс әлеуметтік саясатының саяси үрдістерін талдаумен біріктірілген. Кракэуэр Роберт Винедің "Доктор Калигари кабинеті" фильмін неміс әлеуметтік көзқарасының аллегориясы деп санайды. Кракэуэр Калигари неміс жүйесінің өзіндік автократиялық тенденцияларын бейнелейді деп, кейіпкердің "күшті құдай еткен шексіз билікті білдіретінін және билік құмарлығын қанағаттандыру үшін барлық адам құқықтары мен құндылықтарын аяусыз бұзатынын" айтты.
The book identifies and examines four chronological phases of German film between the wars: The Archaic Period (1895–1918), The Postwar Period (1918–1924), The Stabilized Period (1924–1929) and The Pre Hitler Period (1930–1933). The volume also reprints Propaganda and the Nazi War Film, the author's critical and psychological analysis of Nazi propaganda film. As a film critic, Kracauer reviewed many of the films discussed in the book at the time they were released. From Caligari to Hitler melds his understanding of trends in the film market with analysis of political tendencies of German social politics. Kracauer proposes that Robert Wiene's film The Cabinet of Dr. Caligari is an allegory for German social attitudes. Kracauer argued that Caligari symbolizes autocratic tendencies inherent in the German system, observing that the character "stands for an unlimited authority that idolizes power as such, and, to satisfy its lust for domination, ruthlessly violates all human rights and values."
Қабылдау және мұра
Веймар киносы мен одан кейін Томас Эльзасер Кракэуэрдің шығармашылығының мұрасын "тарихи қиял" деп сипаттайды. Эльзаессер Кракэуэрдің Германияның әлеуметтік ой-өрісі туралы диссертациясын заңды ету үшін жеткілікті фильмдер зерттемегенін және "Др. Калигари кабинеті" романының түпнұсқа сценарийін табу және жариялау оның жазушыларының революциялық ниеті туралы дәлелін әлсіретеді деп айтады. Эльзасердің басқа бір тезисі - кино түсірушілер американдық фильмдерді импорттаудың артуына қарсы ерекше ұлттық өнім құру үшін өнімнің айырмашылығын анықтау әдісі ретінде экспрессионисттік стильді қабылдады. Дитрих Шёнеман, Краклауерді қорғап, оның "барлық материалдары (оның) қолынан келмегенін" атап өтті. Алайда, бұл факт "фильм туралы талқылауға айқын және жағымсыз әсер етті", бұл Каллигари сценарийінің 1977 жылға дейін қайта ашылмағаны және Кракэуэрдің фильмді 20 жыл бойы көрмегені туралы. 2014 жылы түсірілген "Калигариден Гитлерге дейін: Неміс киносы жаппай дәуірінде" атты деректі фильм де, атауын кітаптан алған және Веймар киносы туралы Кракауэрдің кейбір пікірлерін бөлісті.
In Weimar Cinema and After, Thomas Elsaesser describes the legacy of Kracauer's work as a "historical imaginary". Elsaesser argues that Kracauer had not studied enough films to make his thesis about the social mindset of Germany legitimate and that the discovery and publication of the original screenplay of The Cabinet of Dr. Caligari undermines his argument about the revolutionary intent of its writers. Elsaesser's alternative thesis is that the filmmakers adopted an Expressionist style as a method of product differentiation, establishing a distinct national product against the increasing importation of American films. Dietrich Scheunemann, somewhat in defense of Kracauer, noted that he did not have "the full range of materials at (his) disposal". However, that fact "has clearly and adversely affected the discussion of the film", referring to the fact that the script of Caligari was not rediscovered until 1977 and that Kracauer had not seen the film for around 20 years when he wrote the work. The 2014 documentary film From Caligari To Hitler: German Cinema In The Age Of The Masses by de, drawn its title from the book and share some of Kracauer's opinions on Weimar cinema.