Поль Абади: Француз архитектор және ғимараттарды қалпына келтірушісі
Paul Abadie
Поль Абади – французский архитектор, реставратор соборов (Нотр-Дам, Сен-Круа). Автор проекта базилики Сакре-Кёр в Париже. История и архитектура Франции.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз сәулетшісі және ғимараттарды қайта жаңартушы
French architect and building restorer
Пол Абади (9 қараша 1812 – 3 тамыз 1884) – француз сәулетшісі және ғимараттарды қайта жаңартушы. Ол француз тарихилігінің маңызды өкілі саналады. Ол сәулетші Пол Абади әкесінің ұлы болды.
Paul Abadie (9 November 1812 – 3 August 1884) was a French architect and building restorer. He is considered a central representative of French historicism. He was the son of architect Paul Abadie Sr.
Абади Париждің Нотр-Дам соборы, Бордоның Сент-Круа шіркеуі, Ангулемнің Сент-Пьер және Перигудің Сент-Фронт шіркеулерін қайта жаңарту жұмыстарында қатысты. 1873 жылы Париждегі Монмартрдағы Сакре-Кёр базиликасын жобалау конкурсын жеңіп, құрылысы басталғанын көрді, бірақ ол 1914 жылы толық аяқталмай тұрып қайтыс болды.
Abadie worked on the restoration of Notre Dame de Paris, Église Sainte Croix of Bordeaux, Saint Pierre of Angoulême and Saint Front of Périgueux. He won the competition in 1873 to design the Basilica of the Sacré Cœur on Montmartre in Paris, and saw construction commence on it, though he died long before its completion in 1914.
Өмірбаян
Пол Абади (кіші) 1812 жылдың 9 қарашасында Францияның Париж қаласында дүниеге келген. Ол Францияда сәулетші болған Пол Абади ағаның ұлы. 1835 жылы Ахилл Леклердің жетекшілігімен ол Көркемөнер мектебіне (École des Beaux Arts) түсті. Тарихи ескерткіштер комиссиясының атташесі ретінде ол орта ғасырларды сәулеттік тұрғыдан қайта ашуға қатысып, ортағасырлық нысандарды қарқынды түрде аралап зерттеді. Абади ортағасырлық ескерткіштер мен ғимараттарды қалпына келтіруге қызығушылық танытқан, әсіресе С. Фронт шіркеуі мен Ангулем соборына ерекше назар аударған. Ол сондай-ақ Ангулемдегі Hotel de Ville ғимаратын жобалаған. Абади Сакре-Кьор базиликасының құрылысын бастады, бірақ 1884 жылдың 3 тамызында Францияның Шату қаласында (Ивелин департаменті) құрылыс кезінде қайтыс болды.
Paul Abadie (Jr.) was born on 9 November 1812 in Paris, France. He was the son of Paul Abadie Sr., who was also an architect in France. He entered the School of Fine Arts (École des Beaux Arts) in 1835; under the direction of the Monsieur Achille Leclère. As attaché to the commission for historical monuments, he participated in the architectural rediscovery of the Middle Ages, touring and studying medieval sites intensively. Abadie was known to be interested in the restoration of medieval monuments and buildings; namely the Church of S. Front and the Cathedral of Angoulême. He also designed the Hotel de Ville at Angoulême. Abadie began the Basilica of Sacré Cœur, but he died during its construction, on 3 August 1884, in Chatou, (departement of Yvelines), France.
Мұрасы мен ықпалы
Пауль Абадидің еңбегін XX ғасырдың ортасында кейбір ғалымдар бағаламады, себебі олар оның қиялдауы артық екенін, көптеген романдық мұраны жойғанын және капителдер мен контрфорстарда өзі жасаған әдемі мүсіндерді қосуға ешқандай ұялмағанын айтты. Оның қасақана түрде жалған романдық мүсіндерді орнатуының мысалын Ангулем қаласына жақын орналасқан Сент-Мишель-д'Энтрайг шіркеуінің үш жапырақты гүл тәрізді құрылымынан табуға болады. Мұнда ол мүйізді, үш басты және зұлым мінезді Жасыл Адамды бейнелейтін бас әріпті қосты. Оның тартымды пішініне қарамастан, бұл кішкентай шіркеудің Тамплиерлермен ешқандай байланысы жоқ, ол Компостелаға қажылық сапармен келгендерді қабылдау үшін салынған. Абадидің Периг соборындағы қайта жаңарту жұмыстары. Қазіргі Шарань және Дордонь департаменттеріндегі көптеген қауымдар оған көптеген шіркеу ғимараттарын қалпына келтіргені үшін алғыс айтады, олардың көпшілігі ғасырлар бойы қирап кеткен немесе қарапайым назардан тыс қалған, мысалы Ангулем, Периг және Каор қалаларында, ол 1849 жылдан бастап осы епархиялардың епархиялық сәулетшісі болды. Оның еңбегі, әсіресе Sacré Cœur, көптеген діни және қажылық базиликаларын шабыттандырды, мысалы Альберт ван Хуффельдің 1919–1960 жылдардағы Брюссельдегі (Коэкельберг) Қасиетті Жүрек базиликасы немесе Луи Мари Кордоньенің 1928–1954 жылдардағы Сент-Тереза-де-Лизио базиликасы. Ол сонымен қатар көптеген шіркеулерге әсер етті, әсіресе Парижде (Пол Турнонның 1928–1935 жылдардағы Saint Esprit, Эмиль Буаның 1931–1938 жылдардағы Saint Pierre de Chaillot және Жак Барждің 1934–1946 жылдардағы Sainte Odile).
The work of Paul Abadie was not appreciated by some academics in the mid twentieth century, as they felt he was fanciful, destroyed much Romanesque heritage, and had no compunction about adding whimsical sculptures of his own manufacture on capitals and corbels. An example of his willful implantations of false Romanesque sculpture is to be found in the clover leaf church of St Michel d'Entraygues near Angoulême. Here, he has introduced a capital featuring a triple headed Green Man with horns and a diabolical expression. Despite its intriguing shape, this small church has no connection with the Templars, but was built to receive pilgrims on the way to Compostela. Abadie's restoration works at Périgueux Cathedral Many communities in the present day Charente and Dordogne departments are indebted to him for the restoration of a large number of ecclesiastical buildings, many that were in severe disrepair or simply neglected over centuries, for example in Angoulême, Périgueux, and Cahors, where from 1849 onwards he was the diocesan architect for those dioceses. His works, in particular Sacré Cœur, inspired many devotional and pilgrimage basilicas, for example the Basilica of the Sacred Heart, Brussels, (Koekelberg), 1919–1960, by Albert van Huffel, or the basilica Sainte Thérèse de Lisieux, 1928–1954, by Louis Marie Cordonnier. He also inspired a large number of churches, most notably in Paris (Saint Esprit, 1928–1935, by Paul Tournon; Saint Pierre de Chaillot, 1931–1938, by Émile Bois; and Sainte Odile, 1934–1946, by Jacques Barge).