Джон Уильям Флетчер – швейцарлық дін қызметкері, әйгілі методист жетекшісі және теолог. 18 ғасырда Уесли теологиясын түсіндірген, ізгілікпен белгілі болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық методист дін қызметкері
British Methodist cleric
Джон Уильям Флетчер (туған Жан Гийом де ла Флешер; 12 қыркүйек 1729 – 14 тамыз 1785) – швейцариялық, Англияда қызмет еткен діни қайраткер және методисттік көшбасшы. Француз гугеноттарының ұрпағы, ол Швейцарияның Во кантонындағы Ньон қаласында дүниеге келген. Флетчер 1750 жылы Англияға көшіп, ол жерде англикандық пастор болды. Ол Джон Уэслимен бірге жұмыс істей бастады, 18 ғасырда уэслилік теологияның маңызды түсіндірушісіне және методизмнің алғашқы көрнекті теологтарының біріне айналды. Флетчер Ұлыбританияда ізгілігімен және жомарттығымен танымал болды; егер оған қандай қажеттіліктері бар деп сұраса, ол: "Маған ешнәрсе қажет емес, тек құдайдың мейірімі керек" деп жауап берді.
John William Fletcher (born Jean Guillaume de la Fléchère; 12 September 1729 – 14 August 1785) was a Swiss born English divine and Methodist leader. Of French Huguenot stock, he was born in Nyon in Vaud, Switzerland. Fletcher emigrated to England in 1750 and there he became an Anglican vicar. He began to work with John Wesley, becoming a key interpreter of Wesleyan theology in the 18th century and one of Methodism's first great theologians. Fletcher was renowned in Britain for his piety and generosity; when asked if he had any needs, he responded, " I want nothing but more grace."
Ерте өмір
Жан Гийом де ла Флешер 1729 жылы дүниеге келді және 19 қыркүйекте Ньон қаласында крещениеден өтті. Ол әскери офицер Жак де ла Флешер мен Сузан Элизабет, Кринсоз де Коломбьердің сегізінші және соңғы баласы болды. Ол Женевада білім алған, бірақ діни мансапқа қарағанда әскери мансапты артық көргендіктен Лиссабонға барып, әскерге қабылданды. Бір оқиғадан кейін ол полкімен Бразилияға барудан қалды, содан кейін Фландрияға сапар шекті, онда туысы оған қызметке орналасуға көмектесуді ұсынды. 1750 жылы ол Англияға кетті. Ол Англияға саяхаттау арманымен, Лондонға келгенге дейін ағылшын тілін үйреніп жүрген. 1751 жылдың күзінде ол Томас және Сюзанна Хиллдің ұлдарына мұғалім болды, олар жылдың бір бөлігін Лондонда өткізетін бай Шропшир отбасы еді. Отбасының Лондонда болған бір сапарында Флетчер алғаш рет методистер туралы естіп, Джон мен Чарльз Уэслилермен, сондай-ақ болашақ әйелі Мэри Босанкемен танысты.
Jean Guillaume de la Fléchère was born in 1729 and baptized on 19 September 1729 in Nyon. He was the eighth and last child of Jacques de la Fléchère, an army officer, and Suzanne Elisabeth, Crinsoz de Colombier. He was educated at Geneva, but, preferring an army career to a clerical one, went to Lisbon and enlisted. An accident prevented his sailing with his regiment to Brazil, and after a visit to Flanders, where an uncle offered to secure a commission for him, he went to England in 1750. He had harboured a secret desire to travel to England, and had studied the English language prior to his arrival in London. In the autumn of 1751, he became tutor to the sons of Thomas and Susanna Hill, a wealthy Shropshire family, who spent part of the year in London. On one of the family's stays in London, Fletcher first heard of the Methodists and became personally acquainted with John and Charles Wesley, as well as his future wife, Mary Bosanquet.
Министрлік
1757 жылы Флетчер Англия шіркеуінде диякон (6 наурыз 1757) және діни қызметкер (13 наурыз 1757) болып тағайындалды. Шропширдегі Мадли приходында Роуленд Чамбреге көмекші пастор болып қызмет еткеннен кейін Атчамда алғашқы уағызын оқыды. Пасторлық міндеттерін атқарумен қатар, ол кейде Джон Уэслимен бірге уағыздайтын және Уэслидің лондондық шіркеулерінде діни қызметкерлерге көмектесетін. Өзінің жеке уағызшысы ретінде, сонымен қатар Уэслидің жақтастарының бірі ретінде Флетчер Евангелистік жаңарудың ынталы жақтасы ретінде танылды. Флетчер Құдайдан приходтық қызметке шақырылғанын сезінді және байлық пен беделге құмар болудың құрығына ілікпей, осы шақыруға басшылық ету арқасында, Дунхэмнің бай приходына ұсынылғанды қабылдамай, Шропширдегі Мадлидің қарапайым, индустриялық дамып келе жатқан приходын таңдады. Ол алғашқы христиандық қызметін атқарған Батыс Мидлендс аймағының көп халқы бар бұл бөлігіне шын ниетпен діни және әлеуметтік қамқорлық көрсетті. Осы жерде, жиырма бес жыл бойы (1760–1785 жж.), ол ерекше берілгендік пен құлшыныспен өмір сүрді және жұмыс істеді, оның әйелі оның темір қабір тасына жазған сөздерінде, "теңдесі жоқ еңбектері" деп сипаттады. Флетчер методистердің рухани жаңару мен қайта жаңғыртуға деген ұмтылысына адал болды және хат арқылы, сондай-ақ теолог ретінде көмек көрсету арқылы Уэслилерге өзін арнады, Англия шіркеуіне деген адалдығынан ешқашан айнымады. Шындығында, Флетчердің көптеген даулы теологиялық жазбаларының негізі 39 ереже, Ортақ дұғалар кітабы және Англия шіркеуінің уағыздары екенін мәлімдеді. Дегенмен, Джон Уэсли мен оның методистік қоғамдарын қолдаған кезде, көп жағдайда приходтық дін қызметкерлерімен керістік тудырса да, Флетчер методистік үлгі приходтық жүйеде ең жақсы жұмыс істейді деп сенді және өзінің приходында методизмнің өзіндік түрін енгізді. Джон Уэсли Флетчерді Уэсли қайтыс болғаннан кейін методистік қозғалысты басқаруға таңдады, бірақ Флетчер Уэслиден бұрын дүние салды.
In 1757 Fletcher was ordained as deacon (6 March 1757) and priest (13 March 1757) in the Church of England, after preaching his first sermon at Atcham being appointed curate to the Rev. Rowland Chambre in the parish of Madeley, Shropshire. In addition to performing the duties of his curacy, he sometimes preached with John Wesley and assisted him with clerical duties in Wesley's London chapels. As a preacher in his own right, but also as one of Wesley's coadjutors, Fletcher became known as a fervent supporter of the Evangelical Revival. Fletcher perceived a vocational call from God to parochial ministry, and being led by this calling rather than by the temptation to wealth and influence, he refusing an offer to be presented to the wealthy living of Dunham, accepting instead the humble industrialising parish of Madeley in Shropshire. He had developed a sincere religious and social concern for the people of this populous part of the West Midlands where he had first served in the Christian ministry, and here, for twenty five years (1760–1785), he lived and worked with unique devotion and zeal, described by his wife as his, "unexampled labours" in the epitaph she penned for his iron tomb. Fletcher was devoted to the Methodist concern for spiritual renewal and revival, and committed himself to the Wesleys by correspondence and by coming to their aid as a theologian, while maintaining a never wavering commitment to the Church of England. Indeed, much of Fletcher's controversial theological writings claimed their foundation was the 39 Articles, the Book of Common Prayer, and the Homilies of the Church of England. Yet, for all his support of John Wesley's and his Methodist societies which in many cases came into tension with the parish clergy, Fletcher believed the Methodist model functioned best within the parochial system, and himself implemented his own brand of Methodism in his own parish. John Wesley had chosen Fletcher to lead the Methodist movement upon Wesley's passing, but Fletcher died prior to Wesley.
Неке
1781 жылы Флетчер континенттен қайтып келді, онда ол ауыр тыныс алу ауруынан емделіп жатқан еді. Отанына оралғаннан кейін ол шамамен отыз жыл бұрын танысқан әйелмен хат алмасып жүрді – Мэри Босанке. Ол 1770-ші жылдардың басында Джон Уэслидің уағыз айтуға рұқсат берген алғашқы әйел уағыздаушылардың бірі болды. Флетчер мен Босанке алғаш рет 1770-ші жылдардың ортасы мен соңында The Foundery-де кездескен. Олар кездескен кезде Флетчер Босанкеге үйлену ұсынысын жасауды ойлаған, бірақ ол оның ұсынысын қабылдауға тым бай деп ойлады, және өзін Құдайға арнағанның дұрыс боларын түсінді. Флетчер мен Босанке 1781 жылдың маусым айында хат алмасып, Флетчер онымен танысқан сәттен бастап оған ғашық болғанын айтты. Флетчер мен Босанке 1781 жылдың 12 қарашасында Йоркширдегі Батли шіркеуінде неке қиды. Флетчер Брэдфордтың евангелистік викарі Джон Кросспен уағыз айту орындарын алмастырып, әйелінің Йоркширдегі істерін реттеді. Олар 1782 жылдың 2 қаңтарында Медлиге бірге оралды. Олардың некесі ұзаққа созылмады, себебі Флетчер төрт жылдан кейін, 14 тамызда 1785 жылы қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін Мэри Флетчерге жаңа викарий Генри Бертон, Шрусбери маңындағы Атчем приходының иесі болған, бірнеше лауазымды атқаратын дін қызметкері, пасторлық үйінде тұруға рұқсат берді. Джон Уэсли Флетчер ханымды Лондонға барып, методистермен бірге қызмет ету үшін Медлиден кетуге көндіруге тырысты, бірақ ол күйеуінің бастаған ісін жалғастыруға шақырылғанына сеніп, бас тартты. Ол содан кейін отыз жыл бойы осы іспен айналысты. Ол приходта қайтыс болды және 1815 жылдың желтоқсан айында күйеуінің қабіріне жерленді.
In 1781, Fletcher returned from the Continent where he had been convalescing from a severe respiratory disorder. Upon his return he picked up a correspondence with a woman he had met nearly thirty years previous, Mary Bosanquet, who in the early 1770s had become one of the first woman preachers authorised by John Wesley to preach. Fletcher and Bosanquet first met during the mid to late 1770s at The Foundery. When they met, Fletcher had considered proposing to Bosanquet, but thought that she was too rich to accept his proposal, and that he would do better dedicating himself to God. Mr. Fletcher and Miss Bosanquet carried on a correspondence during June 1781, in which Fletcher confessed that he had admired her since they had met. Fletcher and Bosanquet were married at Batley Church in Yorkshire on 12 November 1781. Fletcher exchanged pulpits with the evangelical vicar of Bradford, John Crosse, to settle his wife's affairs in Yorkshire. They returned to Madeley together on 2 January 1782. Their marriage was to be short lived, for Fletcher died less than four years later, on 14 August 1785. After his death, Mary Fletcher was allowed to continue living in the vicarage by the new vicar, Henry Burton, a pluralist clergyman who was also the incumbent of Atcham parish, near Shrewsbury. Though John Wesley attempted to persuade Mrs. Fletcher to leave Madeley for a ministry with the Methodists in London, she refused, believing she was called to carry on her late husband's work in the parish. This she did for the next thirty years. She died in the parish and was buried in the same grave as her husband in December 1815.
Теология
Теологияда ол Арминийдің шексіз құрбандық, ерік бостандығы және шартты сайлау туралы ұстанымдарын, ал Кальвиннің шартсыз сайлау және шектеулі құрбандық туралы ілімдерін қолдады. Оның арминиандық теологиясы ең атақты «Антиномианизмге қарсы тексерулер» еңбегінде ең айқын көрінеді. Ол өзінің (және Джон Уэслидің) теологиялық қарсыластарымен әдептілік пен әділдікпен қарым-қатынас жасауға тырысты, бірақ оның кейбір замандастары жазбалары үшін оны қатал сынады. 1768–1771 жылдары Тревеккадағы Гонтингдон колледжінің директорлығынан доктриналық негізде бас тартуы ешқандай жағымсыз жағдайға әкелмеді. Флетчер қасиетті ізгілік, сирек кездесетін берілгендік және өмірінің мінсіздігімен ерекшеленді, ал оның құдайшылдығына замандастарының куәлігі бірауыздан болды. Флетчердің қосымша рәсіміне арналған уағызды оның досы, көршілес шіркеудің дін қызметкері Томас Хэттон оқыды, ал Уэсли Флетчердің өлімінен кейін бірнеше ай өткен соң, «Кәміл адамды қара» деген Забур 37:37 аятына сүйене отырып, аза тұту уағызын жазды. Ол оны «әр жағынан да кінәсіз мінез» деп сипаттап, ол кездескен немесе кездесуді күткен ең қасиетті адам, «мәңгіліктің бұл жағында» деді. Саути былай деді: «Ешбір дәуір одан да ынталы ізгілікке немесе мінсіз қайырымдылыққа ие адамды жаратқан емес, ал ешбір шіркеу одан да асқақ діни қызметкерге ие болған емес». Оның даңқы тек өз елімен ғана шектелмеді, өйткені айтуынша, Вольтер Мәсіх сияқты мінсіз тұлғаны көрсетуге шақырылғанда, бірден Мадлейлік Флетчерді атады. Оның еңбектерінің толық жинағы әлі күнге дейін жарияланбаған, бірақ оның жазбаларының әртүрлі жинақтары алғаш рет оның өлімінен кейін, 1795 жылы, содан кейін 1806, 1822, 1836, 1859–60, 1873 және 1883 жылдары (басқаларымен қатар, 20 ғасырдағы Шмуль баспасының қайта басылымы) жарық көрді. Оның жарияланған еңбектерінің бастысы, Кальвинизмге қарсы жазылған «Антиномианизмге қарсы бес тексеру», «Киелі кітаптар таразысы» және оның пастырлық теологиясы «Қасиетті Пауылдың портреті» болды. Джон Уэслидің (1786), Люк Тайерманның (1882), Ф. В. Макдональдтың (1885), Дж. Мараттың (1902) өмірбаяндары мен Дж. С. Райлдің «18 ғасырдың христиандық көшбасшылары» еңбегін қараңыз. Флетчердің теологиялық жариялымдарының көп бөлігі 1770–1778 жылдар аралығында, Уэсли мен методистер және британдық кальвинистер арасындағы үлкен қақтығыс кезінде жазылған (бірақ осы трактаттардағы көптеген ойлар оның Мадлейдің викарі ретіндегі қызметінің басында пайда болған). Уэслидің кальвинистік қарсыластары Уэслидің «ізгіліктер арқылы ақталуды» қолдағанын айыптағанда, Флетчер бұл дұрыс емес екенін көрсетті. Керісінше, Флетчер Уэслидің тілі Британ шіркеуіндегі антиномианизмге шабуыл жасау әрекеті болғанын айтты. Флетчердің кейіннен жарияланған «Антиномианизмге қарсы тексерулер» Уэслиді одан әрі қолдады; бұл Джон немесе Чарльз Уэслиден басқа біреу жариялаған алғашқы ерекше Уэсли теологиялық жазба болды. Флетчер жиі толық киелілік туралы жазды, бұл методизмдегі қасиеттілік қозғалысына, сондай-ақ Пятидесятница теологиясының дамуына ықпал етті. Джон Уэсли Флетчердің жүректі тазарту арқылы кемелділікке жетуге қатысты жазбаларына әсер етті және одан әсер алды. Флетчер методистік теологияның басты жүйелеушісі болды. Уэслидің Құдайдың егемендігі және адамның еркіне қатысты ұстанымын қарастыра отырып, Флетчер Құдайдың жаратылыста ерекше жұмыс істеген үш дәуірді (уақыт кезеңдерін) қолдап, ерекше тарихи көзқарас қалыптастырды. (Бұл Флетчердің өлімінен кейін ұзақ уақыттан кейін қалыптасқан Диспенсациялық теологиямен шатастырылмауы керек.) Осылайша Құдайдың егемендігі шексіз күш емес, шексіз сүйіспеншілік ретінде көрінді. Флетчер адамның еркіне Құдайдың рақымымен тығыз байланыстырып, баса назар аударуға тырысты.
In theology he upheld the Arminian doctrines of unlimited atonement, free will, and conditional election against the Calvinist doctrines of unconditional election and limited atonement. His Arminian theology is most clearly outlined in his famous Checks to Antinomianism. He attempted to confront his (and John Wesley's) theological adversaries with courtesy and fairness, although some of his contemporaries judged him harshly for his writings. His resignation on doctrinal grounds of the superintendency (1768–1771) of the Countess of Huntingdon's college at Trevecca left no unpleasantness. Fletcher was characterised by saintly piety, rare devotion, and blamelessness of life, and the testimony of his contemporaries to his godliness is unanimous. Although Fletcher's funeral sermon was preached by his friend Rev. Thomas Hatton, a like minded clergyman from a neighbouring parish, Wesley wrote an elegiac sermon in the months after Fletcher's death, reflecting upon the text of Psalm 37:37, "Mark the perfect man". He characterised him as "unblamable a character in every respect", the holiest man he had ever met, or ever expected to meet, "this side of eternity". Southey said that, "no age ever provided a man of more fervent piety or more perfect charity, and no church ever possessed a more apostolic minister." His fame was not confined to his own country, for it is said that Voltaire, when challenged to produce a character as perfect as that of Christ, at once mentioned Fletcher of Madeley. There remains to date no complete edition of his Works, although varying editions of collections of his writings were first published after his death, first in 1795, with subsequent editions in 1806, 1822, 1836, 1859–60, 1873, and 1883 (among others, including a twentieth century reprint by Schmul Publishers). The chief of his published works, written against Calvinism, were his Five Checks to Antinomianism, Scripture Scales, and his pastoral theology, Portrait of St Paul. See lives by John Wesley (1786); Luke Tyerman (1882); F. W. Macdonald (1885); J. Maratt (1902); also J C Ryle, Christian Leaders of the 18th Century. Most of Fletcher's theological publications date from the period between 1770 and 1778, when there was great conflict between Wesley and the Methodists and British Calvinists (although, much of the thought found in these treatises can be traced to the early days of his ministry as the Vicar of Madeley). When Wesley's Calvinist opponents made the charge that Wesley had endorsed works righteousness, Fletcher demonstrated that this was not the case. Rather, Fletcher countered that Wesley's language was an attempt to attack antinomianism in the British Church. Fletcher's subsequent publication Checks to Antinomianism supported Wesley further; this was the first distinctively Wesleyan theological writing published by someone other than John or Charles Wesley. Fletcher often wrote about entire sanctification, which has been influential to the holiness movements in Methodism, as well as in the development of Pentecostal theology. John Wesley influenced, and was influenced by, the writings of Fletcher concerning perfection through the cleansing of the heart to be made perfect in love. Fletcher became the chief systematiser of Methodist theology. Addressing Wesley's position on the sovereignty of God as it relates to human freedom, Fletcher developed a particular historical perspective espousing a series of three dispensations (time periods) in which God worked uniquely in creation. (This is not to be confused with Dispensational theology, which was fashioned long after Fletcher's death.) Through these dispensations, God's sovereignty was revealed not in terms of ultimate power but in terms of an unfathomable love. Fletcher sought to emphasise human freedom while connecting it firmly with God's grace.