Кіріспе

Бетховеннің фортепиано сонатасы, №18, ми мажорда, Op. 31, №3 – Людвиг ван Бетховеннің 1802 жылы жазған, жеке фортепианоға арналған сонатасы. Бір сыртқы тарап шығарманың бірінші тақырыбының мүйіз үніне ұқсас болуына байланысты оған "Аң аулау" деген ат қойған. Бетховен шығарманың көп бөлігінде көңілді, ойын-қалқы сезімін сақтайды, бірақ оның көптеген ерте туындыларындағыдай, бұл көңілді стиль терең ойлар мен сезімдерді жасыратын сыртқы қабат ретінде естіледі. Роджер Камиен сонатаның акордыларының кейбір аспектілерін Шенкерлік талдау арқылы зерттеді.

I. Аллегро

Бетховеннің прогрессивті гармоникалық тілі шығарманың алғашқы акордынан-ақ (басымды B-дегі он біріншінің үшінші инверсиясы) көрінеді; тамырлық позициядағы тоникалық акордтың тұрақтылығы 8-ші тактқа дейін кешіктіріледі. Кіріспедегі темптердің өзгеруімен қатар экспрессивті гармоникалық түс, С. П. Э. Бахтың фортепиано сонаталарының импровизациялық стилін еске түсіретін әсерлі ашылуды құрайды (мм. 1–18). Бұл ашылу ұясы қозғалыс бойына кеңінен қайталанады – дамудың басында (89-шы такт), қайталауда (137-ші такт) және кода кезінде (субдоминанталық A-ға (220-шы такт) транспозицияланып, содан кейін бастапқы биіктігінде (237-ші такт) қайталанады). Бірінші және екінші тақырыптар арасындағы модуляциялық бөлім (мм. 33–45) ашылу акордын зерттейді, бірақ минорлық вариацияда (C нотасымен, E минорындағы ii7 дегенді білдіреді), тіпті 36-шы тактта да дәл интервалмен (бірақ басқаша жазылумен) пайда болады, бұл Ричард Вагнер 55 жылдан кейін жазған Тристан акордымен саякес.

II. Шерзо

Бұл скерцо әдеттегі скерцолардан уақыты бойынша емес, және үш бөлімді формада емес, сонаталық формада болғандықтан өзгешеленеді. Бетховен үш бөлімді формада емес скерцо жазғаны бұл алғашқы рет емес; Op. 14, № 2 шығармасының финалында рондо формасындағы скерцо бар. Бірақ бұл бөлімде де скерцоның көптеген қасиеттері сақталған, оның ішінде күтпеген үзілістер мен көңілді мінез. Тақырып оң қолда, ал сол қол стаккатомен сүйемелдейді.

III. Меноэто

Үшінші бөлім – ең бір қалысқан, әрі нәзік сезімге толы бөлім. Минует пен трио Ми мажор тонында орындалады.

IV. Тез арада

Финал күшті әрі көтеріңкі, бастауыш партияда үздіксіз сегіздік ноталар мен тарантелла ырғақтарымен өрбиді.

Бейімделулер

Камиль Сент-Сенс 1874 жылғы "Бетховен тақырыбындағы вариациялар", Op. 35, екі фортепианоға арналған шығармасында менуэтоның трио бөлімін тақырып ретінде пайдаланды.