Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эдмунд Джордж Вальпи Нокс (10 мамыр 1881 – 2 қаңтар 1971) – Evoe псевдонимімен жазған ақын және сатирик. Ол 1932–1949 жылдары «Punch» журналының редакторы болды, бұрын көп жылдар бойы өлең және проза жанрында тұрақты түрде мақалалар жазып келген.
Edmund George Valpy Knox (10 May 1881 – 2 January 1971) was a poet and satirist who wrote under the pseudonym Evoe. He was editor of Punch 1932–1949, having been a regular contributor in verse and prose for many years.
Өмір
Нокс – Эдмунд Арбутнот Нокстың үлкен ұлы, Джон Арбутноттың 8-ші виконтының ұрпағы. Ол рим-католик діни қызметкері және жазушы Рональд Нокс, кодтарды бұзушы Дилли Нокс, англикан діни қызметкері және Жаңа өсиетті зерттеуші Уилфред Нокс, автор Уинифред Пек және Этель Нокстың ағасы болды. Оның қызы, романшы Пенелопа Фицджеральд төрт бауырдың өмірбаянын «Нокс бауырлары» деп атады. Ол Бирмингемдегі Король Эдвард мектебінде және Регбиде білім алды. Оның алғашқы некесі 1912 жылы 1885 жылы туған Кристина Фрэнсис Хикске қиылды. Олардың балалары – Пенелопа Фицджеральд (1916 жылы туған, 2000 жылы қайтыс болған) және Эдмунд Роул Валпи Нокс (журналист, 5 маусым 1994 жылы қайтыс болған). Кристина 1935 жылы қайтыс болды. Ол 1937 жылы Мэри Поппинстің суретшісі, сондай-ақ Винни-Пух және Саздағы жел суреттерімен танымал Э.Х. Шепардтың қызы Мэри Шепардқа қайта үйленді. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Линкольншир полкінде қызмет етті, ал 1917 жылдың қазан айында жараланғаны туралы хабарланды. Ақын ретінде ол Punch журналы үшін Джон Дринкуотер, Джон Мейсфилд, Уолтер де ла Маре, Эдмунд Блуден, Роберт Бриджес және Дж.Сквайр сияқты көрнекті замандас ақындардың стилінде тақырыптық сатирикалық өлеңдер жазу қабілетімен белгілі болды. Ол көбінесе ақындардың жалпы стилін және манерасын ешқандай өлеңді пародизациялауға бармастан еске түсіре алды. Сатирамен танымал болғанымен, ол Punch редакторы қызметін атқарган Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жазған кейбір терең өлеңдері грек немесе латын поэзиясынан немесе тарихи ағылшын формаларынан алынған өлшемдерді қолдана отырып, сағынышпен ностальгияны, қатал нық қадамды және соңғы бейбітшілікке деген құштарлықты көрсетеді. Өмірінің көп бөлігінде агностик болғанымен, ол біртіндеп Англия шіркеуіне қайта оралды. 1930 жылдардың ортасында ол «Метуэннің әзіл кітапханасы» кітаптар сериясын редакциялады.
Knox was the eldest son of Edmund Arbuthnott Knox, a descendant of John Arbuthnott, 8th Viscount of Arbuthnott. He was a brother of the Roman Catholic priest and author Ronald Knox, the codebreaker Dilly Knox, the Anglican priest and New Testament scholar Wilfred Knox, the author Winifred Peck, and Ethel Knox. His daughter, the novelist Penelope Fitzgerald, wrote a biography of the four brothers titled The Knox Brothers. He was educated at King Edward's School, Birmingham and Rugby. His first marriage was in 1912 to Christina Frances Hicks, born 1885. They had children Penelope Fitzgerald (born 1916, died 2000) and Edmund Rawle Valpy Knox (journalist, died 5 June 1994). Christina died in 1935. He remarried in 1937, to Mary Shepard, illustrator of Mary Poppins and daughter of E. H. Shepard who illustrated Winnie the Pooh and The Wind in the Willows. He served in the Lincolnshire Regiment during the First World War, and Punch reported in October 1917 that he had been wounded. As a poet, he was noted for his ability to provide topical satirical poems for Punch in the style of well known contemporary poets such as John Drinkwater, John Masefield, Walter de la Mare, Edmund Blunden, Robert Bridges and J. C. Squire – usually managing to evoke the poet's general style and manner without resorting to parodying any particular poem. Although best known for satire, some of his more serious poems, written during the Second World War while he held the editor's chair at Punch, evoke by turns wistful nostalgia, grim determination, and a longing for eventual peace, often using metres from Greek or Latin poetry or historical English forms. Although for the greater part of his life an agnostic, he gradually drifted back into the Church of England. During the mid 1930s he edited the book series Methuen's Library of Humour.