Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америка BT 9 – АҚШ Әуе күштерінің (USAAC) екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және соғыс кезінде пайдаланылған, төмен қанатты, бір қозғалтқышты моноплан жаттығу ұшағы. Бұл Boeing Stearman PT 13 Kaydet екі қанатты жаттығу ұшағының құрдасы болды, пилоттар BT 9-ға көшу алдында осы ұшақта ұшуды үйренді. Егер олар емтиханды сәтті тапсырса, Солтүстік Американың BC 1 және кейін AT 6 және әр мамандыққа арналған басқа ұшақ түрлеріне өтетін. Соғыс барысында, негізгі ұшу жаттығуларының сағатын арттыру BT 9 сияқты қосымша жаттығу ұшақтарының қажеттілігін жойғаны анықталды, сондықтан оның өндірісі PT және AT типтегі ұшақтардың деңгейіне жетпеді. NJ 1 АҚШ Теңіз күштерінде ұқсас мақсатта қолданылды, бірақ ол BT 10-ға жақын болды.
The North American BT 9 was the United States Army Air Corps (USAAC) designation for a low wing single engine monoplane primary trainer aircraft that served before and during World War II. It was a contemporary of the Boeing Stearman PT 13 Kaydet biplane trainer which pilots learned to fly on before advancing to Basic Flying Training on the BT 9. If they passed, they would continue on to the North American BC 1 and later the AT 6 and other aircraft types specific for each role. During the war, it was discovered that increasing the number of hours of Primary Flying Training eliminated the need for intermediate trainers like the BT 9 and so production never reached the levels for the PT and AT types. The NJ 1 was used by the United States Navy for a similar role, but was closer to the one off BT 10.
Жобалау және әзірлеу
BT 9 ұшағы, өндіруші NA 19 деп атаған, Солтүстік Американың NA 16 ұшағынан дамыды, ол алғаш рет 1935 жылдың сәуірінде ұшты. BT 9 үлгісі алғаш рет 1936 жылдың сәуір айында ұшты. Қанат және құйрықтың басқару беттері, сондай-ақ фюзеляждың оттық қабырғасының артындағы бөлігі құйрыққа дейін матамен қапталған. Ұшақтың қалған бөлігі металлмен қапталған және тұрақты (қайта тартпайтын) қону шассиімен жабдықталған. Әскери әуе корпусы барлығы 199 BT 9, BT 9A және BT 9B ұшақтарын сатып алды. Көптеген шетелдік елдер де осы ұшақтың түрлерін Солтүстік Американың NA 16 белгісімен пайдаланды. Бірінші BT 9C, тіркеу нөмірі 37 383, 600 а.к. Pratt & Whitney R 1340 41 қозғалтқышымен жабдықталған, бірақ әдеттегі BT 9C-ден ешқандай айырмасы болмады. Ол Y1BT 10 ретінде жеткізілді, кейіннен BT 10 деп қайта аталды. BT 9D – BT 14 (NA 58) ретінде өндіріске енгізілген бірнеше идеяларды сынаған бірден-бір прототип болды. Сол сияқты Солтүстік Американың NA 64 Yale ұшағы NA 16 сериясына қарағанда маңызды аэродинамикалық жақсартуды ұсынды, мұнда матамен қапталған фюзеляждың орнына толығымен металлдан жасалған фюзеляж қолданылды. BT 14 Pratt & Whitney R 985 қозғалтқышымен жабдықталған, ал BT 9 Wright R 975 қозғалтқышын пайдаланды. Фюзеляждағы мата терісі металлмен алмастырылды, ал қанатша сәл артқа жылжытылды, бұл артқы фюзеляждың ұзаруына әкелді, ал ауырлық орталығын сақтау үшін қозғалтқыш алға жылжытылды. Рульдің бұрынғы дөңгелек пішіні үшбұрышты пішінге өзгертілді, ең кең бөлігі төменгі жағында орналасқан, ал кабина қайта жобаланды. Бұл жаңа фюзеляж үлкен Pratt & Whitney R 1340 қозғалтқышымен, қайта жиналмалы шассимен және пулеметші орнына енгізілген шағын өзгерістермен жабдықталғанда AT 6 отбасының негізін құрады. BT 9 ұшағы тоқтап қалу және айналу мәселелеріне тап болды, сондықтан түрлі түзетулер жасалды. USAAC уақытша түрде BT 9 ұшағының кейінгі нұсқаларында ласты қолдануға келісті. Бірақ бұл тиімді болмады, ал BT 14 ұшағының ұзын фюзеляжы және BT 9-дың тік қанат шеттерінен айырмашылығы, алдыңғы қанат панельдерінің иілгендігі біршама көмектесті.
The BT 9, designated NA 19 by the manufacturer, evolved from the North American NA 16, which first flew in April 1935. The BT 9 design first flew in April 1936. The wing and tail control surfaces were fabric covered, as well as the sides of the fuselage from just behind the firewall to the tail. The remainder of the aircraft was metal covered and featured fixed (non retractable) landing gear. The Army Air Corps purchased a total of 199 BT 9s, BT 9As and BT 9Bs. Many foreign countries also used variants of this aircraft under North American's NA 16 designation. The first BT 9C s/n 37 383 was built with a 600 hp Pratt & Whitney R 1340 41, but was otherwise similar to the normal BT 9Cs. It was delivered as the Y1BT 10, and later redesignated BT 10. The BT 9D was a one off prototype that tested out a number of ideas that went into production as the BT 14 (NA 58), which the similar North American NA 64 Yale represented a major aerodynamic improvement over the NA 16 series, with a longer all metal fuselage replacing the fabric covered fuselage of the earlier NA 16s. The BT 14 featured a Pratt & Whitney R 985 engine versus the Wright R 975 used on the BT 9. As well as metal skin replacing the fabric on the fuselage, the fin was moved aft slightly, lengthening the rear fuselage while the engine was moved forward to maintain the center of gravity. The rudder was also changed from the rounded shape used previously to one with a roughly triangular shape, with the broadest part being at the bottom, and the canopy was redesigned. The new fuselage would provide the basis for the entire AT 6 family, when fitted with the larger Pratt & Whitney R 1340 engine, a new wing with retractable undercarriage and minor changes for a gunners position. The BT 9 suffered from stall/spin problems and a variety of fixes were tried. The USAAC temporarily settled on using slats on the later versions of the BT 9. However these did not work well, and the BT 14s longer fuselage and swept forward outer wing panels, unlike the straight trailing edges of the BT 9 helped somewhat.
Пайдалану тарихы
NA 26 – қыналып тұратын шассиі бар, жетілдірілген модель, ол AT-6 Texan жоғары деңгейдегі оқу ұшағының прототипіне айналды және NA 16 дизайны негізінде жасалды.
The NA 26, an improved model with retractable landing gear which became the prototype for AT 6 Texan advanced trainer, was developed from the NA 16 design.