1934-35 жылдардағы Ұлттық Битке Қатысу: Ұлттар Лигасы және Қарулану туралы Халық Пікірінің Сауалнамасы
Peace Ballot
1934-35ж. Ұлыбританиядағы Халық қауымдастығы мен қарулану мәселесі бойынша жүргізілген сауалнама. Лиганың беделін арттыру, халық пікірін білу мақсатында ұйымдастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1934–1935 жылдардағы Бейбітшілік дауыс беруі – Ұлыбританиядағы жұртшылықтың Ұлттар Лигасына және ұжымдық қауіпсіздікке қатысты көзқарасын анықтауға бағытталған бес сұрақтан тұратын жалпыұлттық сауалнама. Оның ресми атауы – «Ұлттар Лигасы және қарулану туралы Ұлттық декларация». Ұлттар Лигасының жақтастары Ұлыбританиядағы өркендеп келе жатқан оқшауланушылыққа қарсы тұру үшін, Лига қағидаларын қолдауды талап ететін үлкен халықтық демонстрация қажет деп санды. Жақында қаруды шектеудегі сәтсіздіктер Лиганың беделін түсірді, сондай-ақ Ұлттық үкімет Лиганы қолдаудан бас тартуы мүмкін деген қауіп туды. Дауыс беруді Ұлттар Лигасы одағы құрған «Ұлттық декларация комитеті» ұйымдастырды, оған LNU президенті Челвуд лорды Сесил жетекшілік етті. Бұл үкімет тарапынан демеу алмады және сайлаушылардың шамамен жартысының пікірін білдіретін ресми емес шара болды. Басты қарсылық лорд Бивербруктан келді, оның «Daily Express» газеті дауыс беруді жиі сынап мазақтап жазды, бірақ көптеген ірі газеттер қолдау көрсетті. Дауыс берудің ресми тарихын жазған Дам Аделаида Ливингстонның айтуынша, Бейбітшілік дауыс беруінің бастапқы мақсаты, тіпті сұрақтар қойылмас бұрын, британдық жұртшылықтың Ұлттар Лигасының саясатын Ұлыбританияның сыртқы саясатының басты анықтаушы факторы ретінде қолдайтынын дәлелдеу болды. 1933 жылдан бастап дауыс беру жоспарлары талқыланды, ал 1934 жылы сұрақтарды және сауалнама жүргізу процесін сынау үшін жергілікті дауыс берулер өтті, себебі Ұлыбританияда бұрын мұндай ауқымды шаралар қабылданған емес. 1934 жылдың соңында жарты миллионнан астам жақтастары парламенттік сайлауға тіркелгендердің барлығынан сұрап, үй-үйді аралады. 1935 жылдың ақпан айынан мамыр айына дейін дауыс беруге қатысушылардың саны күрт өсті. Сауалнама 1935 жылдың маусым айында аяқталды, ал соңғы нәтижелер 1935 жылдың 27 маусымында Лондондағы Корольдік Альберт залында өткен үлкен митингте жарияланды. Кентербери архиепископы төрағалық етті, ал лорд Сесил нәтижелерді жариялады. Жалпы дауыс бергендердің саны 11,6 миллион адамды құрады, бұл ересек халықтың 38 пайызы және бес айдан кейін өткен жалпы сайлауда дауыс берген 21 миллион адамның жартысынан астам бөлігін құрады.
The Peace Ballot of 1934–35 was a nationwide questionnaire in Britain of five questions attempting to discover the British public's attitude to the League of Nations and collective security. Its official title was "A National Declaration on the League of Nations and Armaments." Advocates of the League of Nations felt that a growing isolationism in Britain had to be countered by a massive demonstration that the public demanded adherence to the principles of the League. Recent failures to achieve disarmament had undermined the credibility of the League, and there were fears the National government might step back from its official stance of supporting the League. The Ballot was run by the "National Declaration committee" set up by the League of Nations Union and spearheaded by the LNU's president, Lord Cecil of Chelwood. It was not sponsored by the government and was only an unofficial expression of opinion of about half the electorate. The main opposition came from Lord Beaverbrook, whose Daily Express newspaper repeatedly ridiculed the ballot; however most major newspapers were supportive. According to Dame Adelaide Livingstone who wrote the official history of the ballot, the first objective of the Peace Ballot from the outset, even before the questions had been posed, was to prove that the British public supported a policy of the League of Nations as the central determining factor of British foreign policy. Starting in 1933 plans for polls were discussed and local polls were taken in 1934 to test the questions and the canvassing process, for nothing remotely on the same scale had ever been attempted in Britain. Half a million supporters went door to door starting in late 1934, asking all those registered to vote in parliamentary elections. From February 1935 onwards through to May there was a rapid rise in the numbers of people voting in the Ballot. The poll was completed in June 1935 and the final results were announced on 27 June 1935, at a huge rally at the Royal Albert Hall in London. The Archbishop of Canterbury took the Chair and Lord Cecil announced the results. The total number who voted was 11.6 million, 38% of the adult population and over half the 21 million who voted in the general election five months later.
Интерпретация
Лорд Сесилдің айтуынша, британдықтар ұжымдық жүйені "құптап, мақұлдады". 1948 жылы Уинстон Черчилль бұл британдықтардың "әділ мақсат үшін соғысуға дайын және тіпті бел буғандарын" білдіреді, егер барлық әрекеттер Лиганың басшылығымен жүргізілсе. Кейінірек Филип Ноэль Бейкер бұл Британияның "қажет болған жағдайда Муссолиниге қарулы күшпен тойтарыс беруге дайын екенін" көрсеткенін жазды. Консервативті үкімет назар аударды және сыртқы саясатында Лиганы көбірек пайдалануға шешім қабылдады, әсіресе Италияның Эфиопияны басып алуына байланысты туған дағдарыста. Болдуин (1955) оның әкесі Стэнли Болдуин 1934 жылы қарулану бағдарламасын жоспарлағанын, бірақ Бейбітшілік дауысынан (Peace Ballot) көрініп, Лейбористтік және Либералдық оппозициялардың қолдауына ие болған бейбітшілдікке ұмтылатын халықты наразылыққа ұшыратудан сақтау үшін бұл жұмысты сырлы түрде жүргізуге мәжбүр болғанын айтады. Оның 1935 жылы қаруланудың маңыздылығын толыққанды баяндауы, ұлдың пікірінше, бейбітшілдікке қарсы күштерді жеңіп, қарулануды алға жылжытуға мүмкіндік берген жеңіске әкелді. Тейлордың пікірінше, халықаралық қарусыздану мәселесі шешілмегендіктен, тек бесінші "B" сұрағы маңызды болды. Бейбітшілік дауысы соғысқа жол бермейтін барлық шаралармен ұжымдық қауіпсіздікті қолдаудың айқын белгісіне айналды, сонымен қатар соғысқа да тартыншақты қолдау көрсетті. Тарихшылар "Баллотты" сұрақтардың дұрыс емес қойылғаны және қажетті жауаптарды алуға бағытталғандығы үшін сынады. Сондай-ақ, ол басқа елдер қарулануды жалғастырса, Ұлыбритания да қарулану керек пе деген сұраққа жауап бермегені үшін де сынға ұшырады.
Britons, said Lord Cecil, had shown "overwhelming approval" of the collective system. Winston Churchill in 1948 said it meant Britons were "willing, and indeed resolved, to go to war in a righteous cause," provided that all action was taken under the auspices of the League. Philip Noel Baker later wrote it showed Britain "was prepared to stop Mussolini by armed force if that should be required." The Conservative government did pay attention, and decided to use the League more in its foreign policy, especially in the crisis over Italy's invasion of Ethiopia. Baldwin (1955) argues that his father Stanley Baldwin planned a rearmament programme as early as 1934, but had to do so quietly to avoid antagonizing the pacifistic public revealed by the Peace Ballot and endorsed by both the Labour and the Liberal oppositions. His thorough presentation of the case for rearmament in 1935, the son argues, defeated pacificism and secured a victory that allowed rearmament to move ahead. Taylor argues that with international disarmament a dead letter, only question five B mattered. The Peace Ballot had become a ringing endorsement of collective security by all means short of war, along with a hesitant support for war. The Ballot has been criticised by historians for the questions being apparently loaded and designed to get the response wanted. It has also been criticised for not asking the public if Britain should re arm if other countries continued to re arm.