Кіріспе
Ұлттық юрисдикциямен Америка заңдары Өсімдік патенті туралы 1930 жылғы заң (1930 жылдың 17 маусымында Smoot–Hawley тарифінің III тақырыбы ретінде қабылданған, ch. 497, 35 U.S.C. Ch. 15 ретінде кодификацияланған) – Лютер Бербанк пен балабақша индустриясының жұмысымен туындаған АҚШ-тың федералды заңы. Бұл заң жобасы өсімдіктердің жаңа сорттарын патенттеуге мүмкіндік берді, жыныстық және түйіршікті көбейтілетін өсімдіктерді қоспағанда (қ. қараңыз, 1970 жылғы Өсімдік сорттарын қорғау туралы заң). Өсімдік патенттері, мысалы PP12 'PLUM' (1932 жылдың 5 сәуірі), Бербанкке өлімнен кейін берілді. Заңнаманы қолдаған Томас Эдисон Конгресс алдында сөйлеген сөзінде: «Менің ойымша, бұл [заң] бізге көптеген Бербанктарды сыйлайды» деді. Өсімдік патенті туралы заңға қатысты Конгресс талқылауларындағы негізгі мәселелер: қандай өсімдіктер патентке жатады; селекционер өнертапқыш ретінде танылуы үшін не істеу керек; және өнертабыс пен оны көбейту арасындағы байланыс қандай болуы керек еді. Бұл мәселелер «индуктивті» өнертабыс деп сипатталатын жаңа өнертабыс тұжырымдамасын қабылдау арқылы шешілді, яғни «жаңа сорттарды өсіру үшін қолданылатын спонтанды мутациялар көбінесе табиғи түрде пайда болғанымен, мутацияны анықтау, оқшаулау және одан кейін оны көбейту шеберлігі – өнертабыс болып табылады» деген аргумент келтірілді. Ерекшелігі, Өсімдік патенті туралы заң «өнеркәсіптік патенттерге қойылатын стандартты талапты жойды, яғни өнертабысты осы саладағы білікті адам оны қайта шығара алатындай етіп жеткілікті түрде сипаттау қажет». Бұл жаңа типтегі патенттердің (өсімдік патенттерінің) қажеттілігі пайдалы патенттердің жазбаша сипаттама талабынан туындайды. Адам жасаған машиналардың (және олардың өнертапқыштық бөліктерінің) нақты сипаттамасын беру мүмкін болса, тірі организмдер үшін дәл осындай сипаттама беру мүмкін емес: тіпті әрбір хромосоманың толық ДНК тізбегі белгілі болса да, қазіргі технологиямен ДНК-ның өзгеру шектерін заттық құрамына қатысты талаптар үшін қажетті дәлдікпен анықтау мүмкін емес. 1995 жылғы Imazio Nursery Inc. v. Dania Greenhouses, 36 U.S.P. Q. 2d 1673 сотының шешімімен Өсімдік патенті туралы заңмен ұсынылған құқықтардың көлемі шектелді, онда «өсімдік патентін бұзуды дәлелдеу үшін, айыпталушы өсімдігінің өсімдік патентіне қатысты өтінімді беруге себеп болған нақты өсімдіктен алынғанын, яғни оның көшірмесі екенін дәлелдеу қажет» делінген. Басқаша айтқанда, пайдалы патенттердің патент иесінен тәуелсіз жасалған ұқсас өнертабысты тоқтату құқығы өсімдік патенттеріне қолданылмайды.
The Plant Patent Act of 1930 (enacted on 1930 06 17 as Title III of the Smoot–Hawley Tariff, ch. 497, , codified as 35 U. S. C. Ch. 15) is a United States federal law spurred by the work of Luther Burbank and the nursery industry. This piece of legislation made it possible to patent new varieties of plants, excluding sexual and tuber propagated plants (see Plant Variety Protection Act of 1970). Plant patents, such as PP12 'PLUM' (April 5, 1932), were issued to Burbank posthumously. In supporting the legislation, Thomas Edison testified before Congress in support of the legislation and said, "This [bill] will, I feel sure, give us many Burbanks." During the congressional debates about the Plant Patent Act, some of the key issues were: what kinds of plant qualified as patentable subject matter; what exactly did a breeder have to do in order to qualify as an inventor; and what was the relationship between the act of invention and the act of reproducing the invention. These issues were overcome by adopting a new concept of invention that has been characterized as 'inductive' invention, by arguing that "although the ‘sports’ or spontaneous mutations from which they bred new varieties often occurred naturally, the skill of identifying
the mutation, isolating it, and then reproducing it was a work of invention." Uniquely, the Plant Patent Act "eliminated the standard industrial patent requirement that the invention be described sufficiently well to enable someone skilled in the art to reproduce it." The need for this new type of patents (plant patents) arises from the written description requirement of utility patents. Whereas human made machines (and their inventive parts) can be described precisely, similarly accurate description is not possible for living things: even if a complete DNA sequence in every chromosome is known, it is not possible with the modern technology to establish the limits of the DNA variation with the accuracy required for composition of matter claims. The scope of the rights offered by the Plant Patent Act was arguably curtailed by the US Court of Appeals decision in 1995, Imazio Nursery Inc. v. Dania Greenhouses, 36 U. S. P. Q. 2d 1673, which held that "to establish infringement of a plant patent it is necessary to prove that the accused plant is derived from, i. e. a copy of, the actual plant which prompted the filing of the application for plant patent." In other words, the power of Utility Patents to block a similar invention, that was made independently from the patent owner, does not apply to Plant Patents.
Дау
Заңнама бірнеше онжылдықтан кейін ғана, 1961 жылғы UPOV келісімі арқылы өсімдік селекционерлерінің құқықтарын дамыту және 1970 жылғы АҚШ-тың өсімдік сорттарын қорғау туралы заңы қабылдану кезінде көпшіліктің назарына ілікті. Бұл, зияткерлік меншік және оның адам денсаулығы, азық-түлік қауіпсіздігі және қоршаған ортамен байланысы туралы кеңінен сынға түсті. АҚШ Жоғарғы Сотының "Даймонд против Чакрабарти" және "J.E.M. Ag Supply против Pioneer Hi-Bred" сияқты істерінде генетикалық түрлендірілген организмдерге (ГМО) патенттік қорғау беруді негіздеу үшін өсімдік патенті туралы заңға сілтеме жасалғанда бұл сын күшейді. Көптеген белсенділер мен ғалымдар өсімдік патенттеу мен биологиялық әртүрліліктің жоғалуы арасында байланыс бар екенін айтады, бірақ мұндай пікірлер даулы.