Кіріспе
1843 жылы құрылғаннан бері «Экономист» басылымының редакциялық ұстанымы, оның «ақыл-ойдың алға жылжуын қамтамасыз ету және біздің прогрессимізге кедергі келтіретін лайықсыз, қорқақ білушілік арасындағы қатал бәсекеге қатысу» мақсатын ілгерілету үшін қалыптасты. Шотланд экономисі Джеймс Уилсон британдық астық заңдарын (1815–1846) жоюға қолдау көрсету үшін алғаш рет жариялаған бұл апталық басылым еркін сауданы редакциялық ұстанымының басты қағидасы етті. «The Guardian» басылымы оның негізгі ұстанымын «жекешелендіру, дерегуляция және либерализацияның сенімді үш қадамды трюгі» деп сипаттады. 2009 жылы «Экономист» сайтында редакциялық ұстанымы туралы мынадай мәлімдеме жарияланды: «Эркін сауда мен еркін нарықтан басқа «Экономист» неге сенеді? «Экономист» әлі де өзін радикалдардың қатарында санайды. Орталық – газеттің тарихи позициясы». Бұл 1955 жылы «Экономист» журналының бұрынғы редакторы Джеффри Кроутер айтқандай, бүгін де рас. «Экономист» өзін жеңілтекшілікке, мақтанға және болжамдылыққа қарсы жауы деп есептейді. Ол Рональд Рейган және Маргарет Тэтчер сияқты консерваторларды қолдады. Вьетнамдағы американдықтарды қолдады. Бірақ ол сонымен қатар Гарольд Уилсон мен Билл Клинтонды қолдады және түрлі либералдық идеяларды жақтады: өлім жазасына қарсылығын ерте күндерінен бастап білдірді, сондай-ақ қылмыстық реформа мен отаршылдықты жоюды қолдады, ал соңғы кезде қару-жараққа бақылау және бір жынысты некелерді жақтады.
Since its founding in 1843, the editorial stance of The Economist has been developed to further its founding purpose to "take part in a severe contest between intelligence, which presses forward, and an unworthy, timid ignorance obstructing our progress". First published by Scottish economist James Wilson to muster support for abolishing the British Corn Laws (1815–1846), a system of import tariffs, the weekly has made free trade a touchstone of their editorial stance. Its core stance has been summarized by The Guardian as a "trusted three card trick of privatisation, deregulation and liberalisation". In 2009, The Economist website featured this note about its editorial stance: "What, besides free trade and free markets, does The Economist believe in? 'It is to the Radicals that The Economist still likes to think of itself as belonging. The extreme centre is the paper's historical position.' That is as true today as when former Economist editor Geoffrey Crowther said it in 1955. The Economist considers itself the enemy of privilege, pomposity and predictability. It has backed conservatives such as Ronald Reagan and Margaret Thatcher. It has supported the Americans in Vietnam. But it has also endorsed Harold Wilson and Bill Clinton, and espoused a variety of liberal causes: opposing capital punishment from its earliest days, while favoring penal reform and decolonization, as well as—most recently—gun control and gay marriage."
Алғашқы жылдар
Джеймс Уилсон басшылығымен газет алғашқы жылдары еркін нарыққа бейімдік ұстанымын қабылдады, Ұлы ашаршылық кезінде ирландтарға көмек көрсетуге қарсы шықты, оның орнына ашаршылықты тоқтатудың кілті азық-түлік көмегі емес, өзін-өзі қамтамасыз ету, протекционизмге қарсы күрес және еркін сауда екенін ұсынды. Сондай-ақ, 1844 жылғы Темір жолдарды реттеу заңы және 1847 жылғы Фабрикалар заңы сияқты үкіметтік реттеулерге де қарсылық білдірді.