Кіріспе

Ади ибн Мусафир (الشيخ عدي بن مسافر, 1072–1078 ж.т., 1162 ж.ө.) – сунниттік мұсылман шейх, сонымен қатар езидтердің қасиеттісі саналады. Езидтер оны "Тәууси Мелек" деп аталатын, "Тауыс періштесі" деген мағына беретін аватар деп есептейді. Оның Ирактағы Лалиш қаласындағы мазары – езидтердің қажылық сапарларының орталық орны.

Өмірбаян

Шейх Ади 1070 жылдары қазіргі Ливанның Бекаа аңғарындағы Байт Фар ауылында дүниеге келген. Әдидің туған үйі бүгінге дейін қасиетті зиярат орны болып саналады. Омейяд халифасы Марван I-нің ұрпағы болған ол мұсылмандық ортада тәрбиеленген. Кейін ол Меккеге саяхат жасады. Уақыт өте келе ол өзі де ұстаз болды. Оқшауланған өмір сүруге ниет білсе де, жергілікті халықты өзінің сопылық өмірімен және кереметтерімен таң қалдырды. Ол қазіргі Ирак пен Сирияда кеңінен танылды, ал оның шәкірттері шейх Адиге жақын болу үшін Лалиш аңғарына көшіп келді. Содан кейін ол Адауия тәріқатын құрды. Лалиш аңғары Баадра ауылының жанында, Шығыс шіркеуінің Раббан Хормизд монастырынан шығысқа қарай 20 шақырым жерде орналасқан. Өмірден озғанша, ол өзінің жүрегі жақын туысы Сахр Әбу әл-Барақатты мұрагері етіп тағайындады. Ол дене бітімінде күңгірт түсті, орташа бойлы болған. Мосулдың солтүстігіндегі, жергілікті хаккари күрдтерінен шалқап жатқан таулы аймақта сопылық өмір салтын ұстанды. Адамдар оның таулардағы тұрағына көптеп жиналғандықтан, ол кейіннен әл-'Адауия ('Адидің ізбасарлары') деп аталатын діни тәртіпті құрды. Ол 1162 жыл (557 хижра) мен 1160 жыл (555 хижра) аралығында дүние салды. Ол сондай-ақ, нағыз мұсылманның Құран мен Суннаның үйретулеріне сүйенуі керек екенін және мұсылман халифалары Әбу Бәкір, Омар және Әлидің принциптерін ұстанатындар ғана нағыз сенушілер екенін үйретті. Кейбір деректерге сәйкес, ол суфи Адауия тәріқатын құрды. Ол басқалардың ойларын оқу, көзге көрінбей қалу және сөзінің күшімен тауды жылжыту сияқты бірнеше керемет істер жасаған деседі. Сонымен қатар, таспен қысылып өлген адамды тірілткен екен.

Кейінгі оқиғалар мен мұра

Лалиш аңғарындағы бұл усақбастық орын, сырттан келгендердің тудырған ала-құласы, қирату және қуғын-сүргін кезеңдеріне қарамастан, оның ізбасарлары мен ұрпақтары бүгінгі күнге дейін иеленіп келеді. 1254 жылы Мосул атабегі Бадр әл-Дин Лулу, Адауия тәріқатымен болған қақтығыстың салдарынан шейх Адидің сүйектерін қазуды және өртеп жіберуді бұйырды. Езид дінінің ең қасиетті орны саналатын оның қабірі (үш конус пішіндес күмбездермен белгіленген) қасиетті мерекелер мен қажылық кезеңдерінен тыс уақытта да көптеген адамдарды өз басына тартады. Түндегі шам жарығымен өтетін шерулерде қабірді жабатын жасыл түсті мата көрсетіледі; сондай-ақ, ыстық күйіндегі хариса (сүт қосылған етті тағам) салынған үлкен табақтар таратылады.