Апостолдардың негізін қалаушысы Жерар Сегарелли

Кіріспе

Апостолдық бауырластардың негізін қалаушы Герард немесе Герардо немесе Герардино Сегарелли немесе Сегалелли (шамамен 1240 – 18 шілде 1300) – Апостолдық бауырластардың (латынша Apostolici) негізін қалаушы. 1300 жылы тірідей өртеді.

Өмірбаян

Жерар Парма маңындағы Сегаларада дүниеге келген. Жастық шағында ол Пармадағы францискан монастыріна қабылдануға өтініш білдірген, бірақ Салимбенің айтуынша, білімсіз, ақымақ, сауатсыз және қарапайым отбасынан болғандықтан, қабылданбаған. Дегенмен ол монастырь маңында біраз уақыт болып, жиі монастырьға және шіркеуге барып, алтардың алдында отырып немесе тізе бүгіп дұға жасаған. Мүмкін, алтардағы он екі апостолдың бейнесінің әсерінен Сегарелли сақалын және шашын өсіріп, апостолдарға ұқсатып, ақ жамылғымен бірге қара сұр киім киген. 1260 жылы, Матай 19:21-дегі ("Егер өте жақсы болғың келсе, бар, мүлкіңді сат, кедейлерге бер") сөзіне сәйкес, Жерар мүлкін сатып, Парма базарына барып, түскен ақшасын үлестірген. Сегарелли көшелерде жүріп, халықты тәубе етуге шақырған (penitentiam agite). Ол бұл істі үш жыл бойы жалғастырған, содан кейін францискан қызметкері болған "Роберт" оған қосылған; сол жылдың соңына дейін тағы отыздан астам адам оларға қосылған. Сегарелли басқа қалаларда уағыз айта бастады және оның ізбасарларының саны артты, олардың көпшілігі кедейлерден шыққан. Бастапқыда тартынғаннан кейін, ол олардың жетекшісі болуға келіскен. Топ көшелерде ән шырқап, тыңдағандарға уағыз айтып, өздеріне берілгенді жеп, кедейлерге үлестірген. Бұл қозғалыс тек Ломбардияда ғана емес, Германия, Франция, Испания және Англияға да тарады. Кейбір апостолдар Вюрцбургте өткен кеңесте қараланып, уағыз айту мен тілеу сұрауға тыйым салынған, сондай-ақ халық оларға тамақ немесе су беру арқылы көмектесуден ескертілген. Басқа апостолдар 1289 жылы Чичестердегі кеңесте Англияда тыйым салынды; бұл секталар Сегареллимен тікелей байланысты болғаны белгісіз, бірақ олардың арасында көптеген ортақ белгілер бар. 1300 жылы Испанияда Рихард Александриялықтың ізбасарлары табылды, ол, әсіресе Галицияда, уағыздау ісінде жетістікке жеткен. 1320 жылы Рихардтың апостол ізбасары Люголық Петр Тулузадағы Инквизиция алдына әкелінді. Ломбардияда Сегареллидің шәкірттері үлкен жетістікке жетіп, жауларын тартқан. 1280 жылы Парма епискобына Сегареллидің шіркеуге қарсы айыптаулар жасағаны туралы хабарланғандықтан, ол оны дереу ұстатқан. Тексеруден кейін билік оны кедей, ақылсыз көруші деп танып, босатқан. 1286 жылы, әрине, Инквизицияның қысымымен епископ оны қаладан қуған. 1294 жылы ол бұл тыйымды бұзып, жасырын түрде туған қаласына оралған. Ол тағы да епископтың алдына әкелінді, мойындамағандықтан, өмір бойына бас бостандығынан айырылды, ал оның төрт ізбасары тірідей өртелді. Неліктен екені белгісіз, бірақ 1300 жылы оны Парманың бас инквизиторы қайтадан тергеген: бұрын мойындамаған қателіктерге қайтадан кінәлі деп танылып, ол өртеуге берілді.

Gerard was born at Segalara near Parma. As a youth he applied for admission to a Franciscan monastery in Parma but was apparently refused because, according to Salimbene, he was ignorant, foolish, illiterate, and low born. Nevertheless, he remained around the monastery for some time, often visiting the convent and the church to sit or kneel before the altar. Influenced perhaps by a representation over the altar of the twelve Apostles, Segarelli allowed his beard and hair to grow, and wore a coarse grey robe with a white mantle in imitation of the apostles. In 1260, in accord with Matthew 19: 21 ("If you wish to be perfect, go, sell what you have and give to [the] poor ”), Gerard sold his possessions and went to the market of Parma and distributed his earnings. Segarelli wandered about the streets calling the people to repentance (penitentiam agite). He continued this activity for three years until one "Robert"—who had been a servant of the Franciscans—joined him; before the end of that year about thirty more individuals had joined them. Segarelli started preaching in other cities and the number of his followers grew, drawn from among the poor. After some initial hesitation he agreed to be elected their leader. The group walked about the streets chanting hymns, preached to those who would listen and ate what the people gave to them, sharing it with the poor. The movement eventually spread not only throughout Lombardy but also Germany, France, Spain, and England. Some Apostles were traduced at a council in Würzburg and a decree was issued which forbade them to preach and beg and the people were warned against encouraging them by giving food or water. Other Apostles were proscribed in England at a council at Chichester in 1289; it is not certain if these sects were directly connected to that of Segarelli, there are however many analogies between them. At a later point in 1300 followers of the Apostles were found in Spain where one Richard of Alexandria was successful in his preaching, particularly in Galicia. In 1320, Peter of Lugo — an Apostle follower of Richard — was brought before the Inquisition in Toulouse. It was in Lombardy where the disciples of Segarelli had great success and started to attract enemies. The bishop of Parma was informed in 1280 that Segarelli was directing invectives against the Church so he had him apprehended immediately. After examination the authorities concluded that he was a poor, demented visionary and released him. In 1286 however, probably pressed by the Inquisition, the Bishop banned him from the city. It appears that he broke the ban in 1294, returning clandestinely to his hometown. He was again brought before the Bishop, abjured and condemned to perpetual imprisonment while four of his followers were burnt alive. It is not clear why, but in 1300 he was interrogated again by the Grand Inquisitor of Parma: found guilty of relapsing into errors formerly abjured, he was thus burnt at the stake.