Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Раскиннің "Форс Клавигера: Ұлыбританияның жұмысшылары мен жұмысшыларына хаттар" - Джон Раскин 1870 жылдары британдық жұмысшыларға жолдаған хаттар сериясына берген атау. Олар кітапша түрінде жарық көрді. Хаттар Раскиннің өзінің ұстазы Томас Карлайлдың үлгісі бойынша заманауи әлеуметтік мәселелерге моральдық араласуға деген қызығушылығының бір бөлігін құрады.
Pamphlet by John Ruskin
Fors Clavigera: Letters to the Workmen and Labourers of Great Britain was the name given by John Ruskin to a series of letters addressed to British workmen during the 1870s. They were published in the form of pamphlets. The letters formed part of Ruskin's interest in moral intervention in the social issues of the day on the model of his mentor Thomas Carlyle.
Атау
"Форс Клавигера" деген сөз тіркесі адам тағдырын қалыптастыратын үш үлкен күшті белгілеуге арналған. Олар: Геркулестің шүмегі (клава) - күш, Улисс кілті (клавис) - батылдық, Ликургтың тырнағы (клавус) - батылдық. Бұл үш күш ("форс") бірге адамның талантын және дұрыс сәтті таңдап, содан кейін күшпен соққы беру қабілетін білдіреді. Бұл ұғым Шекспирдің "Адамның іс-әрекетінде бір ағым бар, оны су тасқынынан алып тастасақ, ол баққа әкеледі" деген сөзінен алынған. Раскин хаттарды Үшінші күшпен рухландырып жазды деп сенді: ол әлеуметтік өзгерістерге ықпал ету үшін дұрыс сәтте соққы берді.
The phrase "Fors Clavigera" was intended to designate three great powers which form human destiny. These were: Force, symbolised by the club (clava) of Hercules; Fortitude, symbolised by the key (clavis) of Ulysses; and Fortune, symbolised by the nail (clavus) of Lycurgus. These three powers (the "fors") together represent the human talent and ability to choose the right moment and then to strike with energy. The concept is derived from Shakespeare's phrase "There is a tide in the affairs of men / Which, taken at the flood, leads on to fortune". Ruskin believed that the letters were inspired by the Third Fors: that he was striking out at the right moment to influence social change.
Мазмұны
Форс Клавигераның хаттары оның 1860 жылғы "Соңғыға дейін" кітабында жазылған моральдық және әлеуметтік көзқарасын жеткізуге көмектеседі деп сенген түрлі тақырыптар бойынша жазылған. Ол ең алдымен адал еңбектің моральдық құндылығын дамытуды көздеді. Филипп Маллетт оларды "Карлайлдың өткені мен қазіргі жағдайының басқаша түрде қайталануы" деп атады. Раскиннің өзі бір хатында өзінің жұмысы Англиядағы жалғыз адам ретінде Карлайлмен "Мен тұрақты басшылыққа жүгіне аламын" деп жазды.
The letters of Fors Clavigera were written on a variety of topics that Ruskin believed would help to communicate his moral and social vision as expressed in his 1860 book Unto This Last. He was principally concerned to develop a vision of moral value in sincere labour. Phillip Mallett called them "in effect the resumption of the concerns of Carlyle's Past and Present in another form." Ruskin himself wrote in one letter that his work was done with Carlyle as the only man in England "to whom I can look for steady guidance."
Жамандау туралы іс
Раскин Форс Клавигерада Джеймс Макнилл Уистлердің 1877 жылы Гросвенор галереясында көрмеге қойылған суреттеріне шабуыл жасағанын жариялады. Ол оларды өнердегі капиталистік өндірістің бейнесі ретінде шабуылдады, ол ең аз күш-жігермен ең көп өнімге қол жеткізді. Ең күшті сөйлемдердің бірі "Мен бұрын-соңды Кокнидің көп қыңырлығын көрдім және естідім, бірақ кокскомбтың жұртшылықтың бетіне бояу құмырасын лақтырғаны үшін екі жүз гинея сұрайтынын ешқашан күтпедім". Раскиннің қорлау сөзі Уистлерді жала жабу үшін сотқа тартты. Уистлер істі жеңіп алды, бірақ зиянды өтемақыны бір ғана фартингке алды. Раскин осы оқиғадан кейін бір уақыт бойы өнер сыншылығынан бас тартты.
It was in Fors Clavigera that Ruskin published his attack on the paintings of James McNeill Whistler exhibited at the Grosvenor Gallery in 1877. He attacked them as the epitome of capitalist production in art, created with minimum effort for maximum output. One of the most powerful sentences was "I have seen, and heard, much of Cockney impudence before now; but never
expected to hear a coxcomb ask two hundred guineas for flinging a pot of paint in the public's face." Ruskin's abusive language led Whistler to sue for libel. Whistler won the case, but only got one farthing in damages. Ruskin withdrew from art criticism for a period following the case.