Гарольд Уилсон: Ұлыбритания премьер-министрінің кезеңі

Кіріспе

Ұлыбритания үкіметі

Королева Елизавета II 1964 жылғы 16 қазанда Харольд Уилсонды Ұлыбританияның премьер-министрі етіп тағайындады, ол 1964-1966 жылдар аралығында шамалы көпшілікпен билік еткен лейбористік үкімет – алғашқы Уилсон министрлігін құрды. Өкілдер палатасында жұмыс істейтін көпшілікті қамтамасыз ету үшін Уилсон 1966 жылғы 31 наурызда жаңа сайлау шақырып, одан кейін төрт жыл бойы, 1970 жылға дейін билік еткен екінші Уилсон министрлігін құрды.

Құрылу

1964 жылғы жалпы сайлауда Лейбористер партиясы төрт мандатпен жеңіске жетті. Профумо ісі бұрынғы консервативтік үкіметке ауыр соққы берді, нәтижесінде Алек Дуглас Хоумның премьер-министрлігі 363 күнге ғана созылды. Уилсонның шағын көпшілігі осы Парламент кезеңінде тиімсіздікке алып келді, және 1966 жылы тағы бір сайлау өтті, оның нәтижесінде 96 мандатты көпшілік және Уилсон үкіметінің жалғасуы қамтамасыз етілді.

Әлеуметтік мәселелер

Вильсонның үкіметтегі алғашқы кезеңінде парламентте бірқатар либералдық әлеуметтік реформалар қабылданды. Олардың ішінде өлім жазасын дерлік толық жою, ерлер арасындағы жеке жыныстық қатынасты қылмыстан босату, аборт заңнамасын либералдау және театр цензурасын жою болды. 1969 жылғы Ажырасу туралы реформалық заң Парламентте қабылданды (және 1971 жылы күшіне енді). Мұндай реформалар көбінесе жеке мүшелер ұсынған заң жобалары арқылы, «еркін дауыс беру» қағидасына сәйкес жүзеге асырылды, бірақ 1966 жылдан кейін Лейбористердің көпшілігі бұрынғы парламенттерге қарағанда мұндай өзгерістерге көбірек ұмтылды. Вильсон мәдени тұрғыдан провинциялық, дәстүрге бағынбаған ортадан шыққан және ол осы күн тәртібінің көп бөлігіне айқын ынта-ықылас танытпады (кейбіреулер оны «еркіндікке толы қоғаммен» байланыстырды), бірақ реформалық ахуал Рой Дженкинс Ішкі істер министрі қызмет еткен кезеңде ерекше қолдау тапты. Сайлау құқығы да 1969 жылы дауыс беру жасын жиырма бірден он сегізге дейін төмендету арқылы кеңейтілді. Вильсонның 1966–1970 жылдардағы мерзімінде Ұлыбританияға иммиграция деңгейіне байланысты халықтың алаңдаушылығы артты. Бұл мәселе консерватор саясаткер Инох Пауэллдің «Қан өзендері» атты танымал сөйлемі арқылы саяси деңгейде айқын болды, ол иммиграцияның қауіпті екенін ескертті, нәтижесінде Пауэлл көлеңкелік кабинеттен шеттетілді. Вильсонның үкіметі екі жолмен жұмыс істеді. Расистік дискриминацияны айыптаған (және оны қылмыс деп жариялау үшін заң қабылдаған) Вильсонның ішкі істер министрі Джеймс Каллахан Ұлыбританияға иммиграция құқығына маңызды жаңа шектеулер енгізді.

Білім

Білім беру Вильсонның буыны үшін ерекше маңызға ие болды, себебі ол жұмысшы топтан шыққан балаларға мүмкіндіктер ашып, Ұлыбританияға ғылыми жетістіктердің әлеуетті пайдасын пайдалануға жол ашты. Вильсонның алғашқы үкіметі кезінде, британ тарихында алғаш рет, қорғанысқа қарағанда білім беруге көбірек қаржы бөлінді. Вильсон Роббинс есебінің ұсыныстарына сәйкес, жаңа университеттерді қарқынды түрде құруды жалғастырды, бұл Лейбористер билікке келген кезде басталған екіпартиялық саясат еді. Кезеңнің экономикалық қиындықтары үшінші деңгейлі білім беру жүйесін қажетті ресурстардан айырды. Дегенмен, университеттерді кеңейту маңызды саясат болып қала берді. Бір ерекше жайт – әйелдердің университет біліміне алғаш рет көптеп қабылдануы. Жалпы алғанда, жоғары білім берудің көлемі айтарлықтай ұлғайып, университет емес секторға айқын басымдық берілді. Вильсонның 1964-1970 жылдар аралығындағы қызмет кезеңінде, университеттер толыққанды ұсынылмаған кәсіби бағытталған курстарды ұсыну үшін шамамен 30 политехникалық институт құрылды. Сонымен қатар, студенттердің қатысу деңгейі 5%-дан 10%-ға дейін артты. Билікке келгеннен кейін бір жыл ішінде үкімет мұғалімдердің жалақысын 13%-ға арттырды және үйленген мұғалімдерді мектепке қайта оралуға көндіру үшін үлкен жарнамалық науқанға жұмсалған қаражатты үш есеге көбейтті. Мектеп ғимараттарына жұмсалған шығындар да, мұғалімдерді даярлау саны да артты. Вильсон ашық университеттің тұжырымын ұстанғаны үшін де құрметке лайық, ол жоғары білім алу мүмкіндігінен айырылған ересектерге жартылай оқу және қашықтықтан оқыту арқылы екінші мүмкіндік берді. Оның саяси міндеттемесі Аттли кабинетінен отставкаға шыққанда Вильсонға қосылған Лейбористік солшылдардың харизматикалық көшбасшысы Анеурин Беванның жесірі Дженни Лиге осы жобаны іске асыру жауапкершілігін жүктеуді қамтыды. Ашық университет жазғы мектептер, пошта арқылы оқу және теледидар бағдарламалары арқылы жұмыс істеді. 1981 жылға қарай 45 000 студент Ашық университет арқылы диплом алды. Үкімет тарапынан адамдарды өздеріне тиесілі әлеуметтік жәрдемақы алуға шақыру үшін де науқандар ұйымдастырылды. Мысалы, үкімет жүргізген жарнамалық науқан мектепте тегін тамақтануға құқылы балалардың үлесін арттырды. Сонымен қатар, тегін мектепте тамақтанатын балалардың саны 1970 жылға қарай 300 000-нан 600 000-ға дейін өсті, ал ересектерге білім беру шаралары кеңейтілді. Вильсонның орта білім беру саласындағы жетістіктеріне қатысты пікірлер қарама-қайшы. Толыққанды сипаттамасы «Англиядағы білім беру» мақаласында келтірілген. Мұның екі себебі бар. 1944 жылғы Білім беру заңынан кейін «дарынды» балалардың шағын бөлігі үшін академиялық бағытталған грамматикалық мектептердің үш тармақты жүйесіне, ал балалардың көпшілігі үшін техникалық және жаңа үлгідегі орта мектептерге наразылық туды. 11 жастағы емтиханның таңдау принципін жою және балалардың барлық деңгейіне қызмет ететін жалпы білім беретін мектептерге ауысу үшін қысым күшейді (қараңыз «Грамматикалық мектептер туралы пікірталастар» мақаласы). Жалпы білім беру Лейбористік партияның саясатына айналды. 1966 жылдан 1970 жылға дейін жалпы білім беретін мектептердегі балалардың үлесі шамамен 10%-дан 30%-дан астамға дейін өсті. Бастауыш мектептерде «балаға бағытталған» немесе жеке оқытуға қарай ұмтылыс байқалды, бұл 1967 жылғы Плоуден есебінде білім беру жүйесін жақсарту туралы ұсынылған ұсыныстарға сәйкес келеді. Политехникалық институттар 1965 жылы технология, өнер және коммерция колледждері сияқты қолданыстағы мекемелерді біріктіру арқылы құрылды. Сол жылы орта білім беру сертификатына (CSE) жететін, орташа интеллектісі бар балаларға арналған жаңа сыртқы емтихан да енгізілді. Сонымен қатар, жоғары білім беру курстары бұрынғы консервативтік үкіметке қарағанда әлдеқайда қарқынды түрде кеңейтілді. 1967 жылғы «Мұғалімдерді даярлау ережелері» (Англия мен Уэльс) мұғалімдерді даярлауға түскен студенттерге гранттар төлеуді қарастырды. 1967 жылғы «Мектеп үй-жайлары (жалпы талаптар мен стандарттар) (Шотландия) ережелерінде» оқу орындары, ойын алаңдары және мектептер үшін ең төменгі стандарттар белгіленді, сондай-ақ «асхана үй-жайлары, дәретхана және жуу орындары және қызметкерлерге арналған» стандарттар белгіленді. Сонымен қатар, 1970 жылғы наурыздағы «Білім беру (мектеп сүті) туралы» заң «мектеп сүтін тегін беруді орта мектептердің кіші сыныптарының оқушыларына да кеңейтті», олар 1968 жылғы «Мемлекеттік шығыстар және түсімдер туралы» заңның 3-бабы бойынша «мектеп сүтінен» айырылған еді. Лейбористер жергілікті билік органдарын грамматикалық мектептерді жалпы білім беретін мектептерге айналдыруға итермеледі. Айналдыру келесі консервативтік Хит үкіметі кезінде де ірі көлемде жалғасты, бірақ мемлекеттік хатшы Маргарет Тэтчер жергілікті үкіметтерді айналдыруға міндеттеуді тоқтатты. Вильсонның алғашқы үкіметі кезінде туындаған маңызды дау – үкімет мектепті бітіру жасын 16-ға көтеру туралы ұзақ уақыттан бері созылып келе жатқан уәдесін орындай алмайтыны туралы шешім болды, себебі инфрақұрылымға, мысалы, қосымша сыныптар мен мұғалімдерге инвестициялар қажет болды. Ли баронесса наразылық білдіріп отставкаға кесуді қарастырды, бірақ партия бірлігін сақтау үшін бұл қадамнан тартынды. Бұл өзгеріні Хит үкіметі кезінде Тэтчер жүзеге асырды. Балалар бақшасы білімін жақсартуға да әрекеттер жасалды. 1960 жылы ақшаны үнемдеу мақсатында консервативтік үкімет балалар бақшасы білімін кеңейтуге тыйым салатын циркуляр шығарды. Бұл шектеу 1964 жылғы шілде сайлауы алдында сәл жеңілдетілді, онда жергілікті билік органдарына «үйленген әйелдерді оқытуға оралуға мүмкіндік беретін жағдайда» орындар ұсынуға рұқсат берілді. 1965 жылы Лейбористтік үкімет одан әрі жеңілдету шараларын қабылдады, бұл жергілікті билік органдарына «бірінші кезекте берілетін мұғалімдерге қосымша орындар ұсынылған жағдайда» кеңейтуге рұқсат берді. Дегенмен, 1965 жылы 222 000-нан 1969 жылы 239 000-ға дейін мемлекеттік балалар бақшаларында, бастауыш және арнайы мектептердегі бес жасқа дейінгі балалардың саны сәл ғана өсті, сонымен қатар балаларға кеңес беру қызметтері міндетті болды. 1967 жылы Вильсонның үкіметі келесі екі жыл ішінде «Білім беруді дамыту артықшылық аландарына» басты назар аудара отырып, 16 миллион фунт стерлинг жұмсауға шешім қабылдады. Екі жыл ішінде үкімет 572 бастауыш мектептегі «өте қиын» жағдайлардағы мұғалімдерге қосымша үстеме төлемдер беріп, Білім беруді дамыту артықшылық аландарына 16 миллион фунт стерлинг бөлді. Мұғалімдермен келіссөздерден кейін осы қаражаттың 400 000 фунт стерлингі «өте қиын» мектептерде жұмыс істеген мұғалімдерге жылына 75 фунт стерлинг қосымша төлем беруге бөлінді, олардың саны 570 мектепті құрады. 16 жасқа толғаннан кейін мектепте оқуды жалғастыратын студенттердің саны да ұқсас түрде өсті, ал студенттер саны жыл сайын 10%-дан астамға өсті. Оқушы-мұғалім арақатынасы да тұрақты түрде төмендетілді. Вильсонның бірінші үкіметінің білім беру саясатының нәтижесінде жұмысшы топтан шыққан балаларға мүмкіндіктер жақсартылды, ал 1970 жылы білім беруге қол жеткізу 1964 жылғыдан гөрі кеңейтілді. Мемлекеттік тұрғын үйлердің үлесі жалпы санының 42%-дан 50%-ға дейін өсті, ал салынған мемлекеттік үйлердің саны 1964 жылы 119 000-нан 1965 жылы 133 000-ға және 1966 жылы 142 000-ға дейін тұрақты түрде өсті, олардың көп бөлігі қалалар мен ірі қалаларда салынған көп қабатты үйлер еді. 1960 жылдары қалалық ағын үшін бірнеше жаңа қалалар құрылды, атап айтқанда, Шропширдегі Телфорд (негізінен Бирмингем және Вулверхэмптонның бұрынғы тұрғындарымен қоныстандырылған) және Бакингхэмширдегі Милтон-Кейнс (Лондондық ағын үшін). Бірнеше қалалар да қалалық ағынды қабылдау үшін кеңейтілді, ең танымал мысалы Ливерпуль және Манчестерден Варрингтон қаласына көшіп келген отбасылар, ол екі қаланың арасында орналасқан. Бирмингемнен келген көптеген отбасылар да қаланың оңтүстігіндегі Уорвикширдегі кеңейіп жатқан қалаға бірнеше шақырым қашықтықта қоныстанды.

Education held special significance for a socialist of Wilson's generation, in view of its role in both opening up opportunities for children from working class backgrounds and enabling Britain to seize the potential benefits of scientific advances. Under the first Wilson government, for the first time in British history, more money was allocated to education than to defence. Wilson continued the rapid creation of new universities, in line with the recommendations of the Robbins Report, a bipartisan policy already in train when Labour took power. The economic difficulties of the period deprived the tertiary system of the resources it needed. Nevertheless, university expansion remained a core policy. One notable effect was the first entry of women into university education in significant numbers. More broadly, higher education overall was significantly expanded, with a distinct bias towards the non university sector. During Wilson's time in office from 1964 to 1970, some 30 polytechnics were set up to provide vocationally oriented courses that were not fully provided by universities. In addition, student participation rates were increased from 5% to 10%. Within a year of taking office, the government awarded teachers a 13% pay increase, and also tripled spending on a large publicity campaign to persuade married teachers to return to the schools. Expenditure on school buildings was also increased, together with the number of teachers in training. Wilson also deserves credit for grasping the concept of an Open University, to give adults who had missed out on higher education a second chance through part time study and distance learning. His political commitment included assigning implementation responsibility to Jennie Lee, the widow of Aneurin Bevan, the charismatic leader of Labour's left wing whom Wilson had joined in resigning from the Attlee cabinet. The Open University worked through summer schools, postal tuition and television programmes. By 1981, 45,000 students had received degrees through the Open University. Campaigns were also launched by the government to encourage people to take up means tested benefits to which they were entitled to. For instance, a publicity campaign launched by the government increased the fraction of children eligible to get free school meals. In addition, the number of children receiving free school meals rose from 300,000 to 600,000 by 1970, while the provision of adult education was expanded. Wilson's record on secondary education is, by contrast, highly controversial. A fuller description is in the article Education in England. Two factors played a role. Following the Education Act 1944 there was disaffection with the tripartite system of academically oriented Grammar schools for a small proportion of "gifted" children, and Technical and Secondary Modern schools for the majority of children. Pressure grew for the abolition of the selective principle underlying the 11 plus, and replacement with Comprehensive schools which would serve the full range of children (see the article Debates on the grammar school). Comprehensive education became Labour Party policy. From 1966 to 1970, the proportion of children in comprehensive schools increased from about 10% to over 30%. There was also a move in primary schools towards "child centred" or individual learning, in keeping with the recommendations of the 1967 Plowden Report on improving the education system. Polytechnics were established in 1965 through the amalgamation of existing institutions such as colleges of technology, art, and commerce. A new external examination, designed for children of middling intellectual ability and leading to a Certificate of Secondary Education (CSE), was also introduced that same year. Advanced level courses in further education were also expanded by the government much faster than under the previous Conservative government. The Training of Teachers Regulations 1967 related to England and Wales provided for the payment of grants to students undergoing training as teachers. The School Premises (General Requirements and Standards) (Scotland) Regulations 1967 set out minimum standards for educational accommodation, playing fields and school sites, and also prescribed standards for " kitchen premises, toilet and washing facilities and staff accommodation." In addition, the Education (School Milk) Act of March 1970 "extended the provision of free school milk to junior pupils in middle schools", who had been deprived of their school milk by Section 3(1) of the Public Expenditure and Receipts Act 1968. Labour pressed local authorities to convert grammar schools into comprehensives. Conversion continued on a large scale during the subsequent Conservative Heath administration, although the Secretary of State, Margaret Thatcher, ended the compulsion of local governments to convert. A major controversy that arose during Wilson's first government was the decision that the government could not fulfill its long held promise to raise the school leaving age to 16, because of the investment required in infrastructure, such as extra classrooms and teachers. Baroness Lee considered resigning in protest, but narrowly decided against this in the interests of party unity. It was left to Thatcher to carry out the change, during the Heath government. Attempts were also made to improve the provision of nursery education. In 1960, as a means of saving money, the Conservative government issued a circular which forbade the expansion of nursery education. This restriction was slightly relaxed just before the July 1964 election, when authorities were allowed to provide places "where this would enable married women to return to teaching." In 1965, the Labour government provided a further relaxation which allowed authorities to expand "so long as they provided some extra places for teachers to whom priority was to be given." Nevertheless, the number of children under five in maintained nursery, primary, and special schools increased only slightly, from 222,000 in 1965 to 239,000 in 1969. and also made child guidance services mandatory. In 1967, Wilson's government decided to spend £16 million, mainly in "Educational Priority Areas", over the next two years. Over a two year period, £16 million was allocated by the government for construction of schools in EPAs, while teachers in 572 primary schools "of exceptional difficulty" were selected for additional increments. After negotiations with teachers' unions, £400,000 of this money was set aide to pay teachers an additional £75 per annum for working in "schools of exceptional difficulty", of which 570 schools were designated. The percentage of students staying on at school after the age of sixteen increased similarly, and the student population increased by over 10% each year. Pupil teacher ratios were also steadily reduced. As a result of the first Wilson government's educational policies, opportunities for working class children were improved, while overall access to education in 1970 was broader than in 1964. The proportion of council housing rose from 42% to 50% of the total, while the number of council homes built increased steadily, from 119,000 in 1964 to 133,000 in 1965 and to 142,000 in 1966, with hundreds of blocks of multi storey flats (mostly built in the cities and larger towns) being among these. A number of new towns were created during the 1960s for inner city overspill, namely Telford in Shropshire (which was mostly populated by former residents of Birmingham and Wolverhampton) and Milton Keynes in Buckinghamshire (for the London overspill population). Several existing towns began to expand to accommodate inner city overspill, a notable example being families from Liverpool and Manchester relocating to the expanded town of Warrington, which was situated halfway between the two cities. Many families from Birmingham also moved several miles to the south of the city to the expanding Worcestershire town of Redditch. Allowing for demolitions, 1.3 million new homes were built between 1965 and 1970, This scheme had the effect of reducing housing costs for buyers on low incomes and enabling more people to become owner occupiers. In addition, house owners were exempted from capital gains tax. Together with the Option Mortgage Scheme, this measure stimulated the private housing market. To improve conditions for homeless people, a joint circular of the Ministry of Health, Home Office, and Ministry of Local Government of 1966 recommended that families "ought not to be split at reception centres, and that more family privacy was desirable." According to one study, the "great majority" of local authorities incorporated these suggestions into their policies." By 1967, almost 85% of council dwellings were being built to the standards laid out by the 1961 Parker Morris Report, and from January 1969 Parker Morris space and heating standards became mandatory. in public housing design. In 1965, a national framework of uniform building regulations was introduced. Significant emphasis was also placed on town planning, with new conservation areas introduced and a new generation of new towns built, notably Milton Keynes. The New Towns Acts of 1965 and 1968 together gave the government the authority (through its ministries) to designate any area of land as a site for a New Town. The Housing Improvement Act 1969, for example, made it easier to turn old houses into new homes by encouraging rehabilitation and modernisation through increased grants to property owners. The Act sought to place the economics of housing improvement in a much better relationship to those of redevelopment. Under the Act, local authorities were provided with powers to designate "improvement areas" and to pursue a policy of area wide improvement. An area could be declared an improvement area if 50% or more of the dwellings within its bounds lacked at least one of the following standard amenities, which included hot and cold running water, an inside toilet, a sink, a wash basin, and a fixed bath or shower. Local authorities in the area could encourage householders in the area to improve their dwellings with the aid of grants. The legislation also introduced major financial changes, including an increase in the normal total standard grant from £155 to £200, an increase from £400 to £1000 in the maximum improvement grant that might be given at the discretion of the local authority, and a new Exchequer grant to local authorities of 50% of the expense for environmental improvement on costs of up to £100 per dwelling in newly designated improvement areas. The legislation introduced special grants for installing amenities in houses in multi occupation and government grants towards environmental improvement up to an expenditure of £100 per dwelling, while approved works of repair and replacement became eligible for grant aid for the first time ever. Altogether, between 1965 and 1970, over 2 million homes had been constructed (almost half of which were council properties), more than in any other five year period since 1918. The Protection from Eviction Act 1964 outlawed the eviction of tenants without a court order, and according to Colin Crouch and Martin Wolf, did much "to stem the rising tide of homelessness," especially in London. In addition, the First Wilson government encouraged the introduction of discretionary local authority rent rebates to assist with housing costs, and also initiated the possibility of paying rates by instalments. In November 1969, legislation was passed by the government limiting rent rises following anti eviction protests. According to one study, the 1964 Housing Act, which was passed by in the incoming Labour government, "strengthened local authorities' powers to enforce minimum standards on privately owned housing and encouraged housing societies to build for low rent and for co ownership by establishing a Housing Corporation which had powers to borrow from the Exchequer (£50 million in the first instance) for this purpose." Generous new subsidies were also introduced by the government to encourage authorities to construct many more houses and to build them to Parker Morris standards. In 1967, the government issued a circular which urged authorities to adopt and publicise rent rebate schemes. As a result of this circular, the number of authorities adopting such schemes rose from 40% before the circular to 53% by March 1968. About 70% of tenants were covered, though not necessarily in receipt of rebates:

" 495 authorities operated rent rebate schemes, and the £9.5 million total rebate went to over a quarter of a million tenants, representing nearly 12 per cent of the total housing stock. The average rebate, 13s 9d, amounted to one third of the average rent." The Housing (Slum Clearance Compensation) Act 1965 continued a provision for home owners of unfit dwellings purchased between 1939 and 1955 to be compensated at market values. The Building Control Act 1966 introduced building licensing to give priority to housing construction. Under the Supplementary Benefit Act 1966, an owner occupier on benefits was entitled to an allowance for repairs, insurance, rates, and "reasonable" interest charges on a mortgage. The Housing Subsidies Act 1967 fixed interest rates at 4% for councils borrowing to build homes. It also provided financial assistance to local authorities for conversions and improvements, while also reforming the standard of fitness for human habitation. The Town and Country Planning Act 1968 provided more local autonomy in town planning. and made public participation a statutory requirement in the preparation of development plans. The Act also introduced a new system of process planning under which the spatial distribution of social and economic trends superseded physical standards as the principal concern of planners. According to Maureen Rhoden, this effectively meant that the development control system operated by local authorities 'policed' new housing demand. This allowed for new development on infill sites or on the edge of larger towns and villages, "but preventing development in the open countryside and in designated areas such as green belts and Areas of Outstanding Natural Beauty." In addition, opportunities for public participation in the planning process were also increased by the Act, partly in response to opposition to some features of urban housing and planning policies. In terms of the social wage, by 1968, spending on health had gone up by 47%, education by 47%, public sector housing by 63%, and the social security budget by 58%. During the six years of the first Wilson government, spending on social services rose much faster than real personal incomes, and from 1964 to 1969, spending on social services rose from 14.6% to 17.6% of GNP, an increase of nearly 20%. In the years 1963 64 to 1967 68 the percentage increase in real public spending on housing was 42%, in education 26%, in childcare 21%, in social security 29%, in education 26%, and in health and welfare 23%. Altogether, from 1964 to 1970, spending on the social services rose from 16% to 23% of national wealth between 1964 and 1970. As noted by the historian Richard Whiting, spending on social services under Wilson rose faster than the growth in GNP, by 65% (excluding housing) as against 37% for GNP, "a substantially better record than that achieved by the preceding Conservative governments." In terms of social security, the welfare state was significantly expanded through substantial increases in national insurance benefits (which rose in real terms by 20% from 1964 to 1970) and the creation of new social welfare benefits. A variety of measures was introduced under Wilson which improved the living standards of many people with low incomes. Short term unemployment benefits were increased, while the National Assistance Board was merged with the Ministry of Pensions and National Insurance to become the new Department of Social Security, Since 1966, as noted by one study, “the concept of right to benefit has tended to spill over from the clear entitlement to allowances to at the scale rate to these discretionary additions and exceptional needs grants – even though a ‘right’ dependent on the exercise of discretion can never be of the same order as one arising out of a determination of need by the application of a standard formula.” As noted by the same study, examples of such discretionary awards “are for special diets in the case of certain illnesses; for extra fuel in the case of the old or the housebound or of damp housing; for laundry costs for the incontinent or for extra clothing needed because of heavy wear and tear arising from a disability; domestic help for people who cannot do their own housework; fares to visit a relative in hospital, and so on.” According to another study, “In general , MSS supplementary benefits are on a slightly more generous scale than the previous National Assistance Board allowances , and the rules and conditions for getting them are simpler.”

Although people were kept above a new unofficial poverty line, however, many thousands lived only just above it. The government also succeeded in persuading people to draw assistance to which they were entitled to but hadn't claimed before. The number of elderly Britons receiving home helps rose by over 15% from 1964 to 1969, while nearly three times as many meals on wheels were served in 1968 as in 1964. The Ministry of Health and the Ministry of Social Security were amalgamated in 1968 into the Department of Health and Social Security, the purpose of which was to coordinate benefits in cash with benefits in kind since "the services needed to deal with social insecurity are not cash benefits only, but health and welfare as well." The Social Work (Scotland) Act of 1968 placed a duty on Scottish local authorities "to make direct payments available to certain disabled adults and children who wish to receive them." Funds were also earmarked to be spent specifically on mental handicap hospitals. These earmarked funds "were later extended to other long stay services, although earmarking came to an end in 1974.” In addition, the National Insurance Act 1969 contained a provision to extend death benefit insurance cover "to make it payable, on the insurance of close relatives, in respect of the deaths of handicapped people who had never themselves been able to work and contribute to insurance." The new Supplementary Benefit scheme included a fixed basic weekly rate that those with an income below this level would now have a right to claim, while extra payments were made available on a discretionary basis for additional needs. To the basic requirements an allowance was added for rent. In 1966, the period for which flat rate unemployment benefit was payable was extended to twelve months, while the earnings limit for pensioners was extended. A long term addition of 9 shillings (which was subsequently increased to 10 shillings) a week was provided for the allowances of all pensioners and for the long term sick, while the real value of most existing benefits was increased,) with benefits rising at roughly the same rate as salaries over the course of the first Wilson government, while family allowances were significantly increased. Under the Ministry of Social Security Act of 1966 a “meals out” addition could also be paid to boarders, with different amounts for breakfast and for lunch and supper. According to one study, “Under the Supplementary Benefits (SB) scheme board and lodging charges had always been met where a claimant’s accommodation and meals, etc., were provided on a commercial basis. For example, the SB Act 1966 had provided for an ‘appropriate’ amount to be paid to a boarder.” Supplementary Benefit also incorporated a more generous rate of benefit from 1966 for those out of work long term, including the sick and disabled. The standards were also improved, beyond the long term benefits, by removing the rigid limit on the amount of savings the person could have before receiving benefit, while the scheme "brought up to date and simplified the rules about income and savings which could be (to use the statutory term) disregarded." The Ministry of Social Security Act provided for disregards of certain payments and resources. The Supplementary Benefits Commission was also empowered “to pay either or all of extra weekly additions for people with ongoing needs (such as for supplementary heating or dietary requirements), one off payments (ENPs) for unusual one off needs, and payments to people ‘in “urgent need’ (for example as a result of fires and flood), a power which overrode all others and could be used regardless of whether applicants were eligible for weekly benefit.” As noted by one study, there was an important distinction between supplementary pensions and supplementary allowances, both of which were provided for under the supplementary benefits scheme: “Under paragraph 4 of Schedule 2 to the Act where there are ‘exceptional circumstances’ the Commission may increase but may not reduce the amount of a supplementary pension calculated under the Act, whereas in such circumstances a supplementary allowance may be increased, reduced or withheld. Since the supplementary pension calculated in accordance with the provisions of the Act cannot be reduced, it provides a form of guaranteed income for the pensioner.” In 1968 a previous Supplementary Benefits age band was first split into a higher and a lower band following a recommendation of the Supplementary Benefits Commission, by giving a proportionately higher increase to the older group; the argument for this being that there was a greater need for an increase for the higher age range due to the expenses involved in bringing up adolescent children and the earlier onset of puberty. From April 1966 “people needing special provision for extra fuel in winter have had additions spread over the whole year” at half the winter rate. For war pensioners, in 1966 pensioners with amputations above the knee to mid thigh had their assessment increased from 60 to 70%. This meant in money terms an increase of at least 13s. 6d. a week for these pensioners. Improvements in a number of other assessments were also made. The National Insurance (Unemployment and Sickness Benefit) Amendment Regulations 1966 provided that where a person’s employment has been terminated, payments from the employer (other than wages in lieu of notice) do not affect entitlement to unemployment benefit. These regulations ended “the restrictions on the payment of benefit where discharged employees received holiday pay and certain other resettlement or compensation payments.” Two standard rates of dietary addition were introduced in 1966 when the supplementary benefits scheme was established. This included “a higher one for certain specific conditions such as diabetes and ulcerative colitis and a lower one where a diet involving extra or more expensive foods is recommended by a doctor (eg because the person is convalescing after a major illness or operation or suffers poor health because of chronic illness such as bronchitis).” Also, when the Supplementary Benefits scheme was introduced in 1966 “central heating additions (CTAs) were paid, based on claimants’ actual heating costs. There was also provision that where claimants came from a number of similar dwellings a common figure could be established and applied in each of their cases.” The Commission was also empowered by Schedule 2 of the Act to determine the requirements of persons in hospital or local authority homes. In the case of a single patient the requirements were 16s for personal expenses plus provision for necessary commitments like rent. The requirements for persons in local authority homes were, as under National Assistance, fixed at the total of the amounts prescribed by the Minister of Health and the Secretary of State for Scotland as the minimum payment for the accommodation and amount allowed for pocket money. Section 6 of the Selective Employment Payments Act of 1966 placed on the Commission the duty of determining claims for repayment of Selective Employment Tax paid in respect of domestic or nursing help employed in a private household. The Prices and Incomes Board of 1966 provided that the Secretary of State shall “pay to any members of the Board such renumeration, and such travelling or 70 other allowances, as he may with the approval of the Treasury determine, as well as pay “such pension, allowance or gratuity, as he may, with the like approval, determine.” The return for deferred retirement was improved and from 1967 the next of kin of a service man buried overseas “has been permitted either a visit to attend the funeral, or if this is not possible a subsequent visit within the next two years to see the grave, at public expense, together with a companion.” Also, as noted by one study, “At the same time the provisions for war widows who were separated from their husbands at the time of death were improved. Pensions to such widows, previously permanently restricted to the amount of financial support received from the husband, can now be increased in proportion to any increases in the standard rate of war widow’s pension after the husband’s death.” A 1967 amended Order provided for a removal on a restriction on the amount of rent allowance payable to a separated widow. From 1966 to 1968, various reforms were carried out by the government to improve social security benefits, and which improved the real standards of insurance and assistance provision for low earners. The purchasing power of family allowances were improved, which as a percentage of the gross earnings of an average manual worker with five children rising from 9.5% to 17.% between 1966 and 1968, while improvements were made in additional payments for children via social insurance, with adults receiving a more modest improvement in flat rate payments. In addition, the real level of income guaranteed through assistance was enhanced, with rates increased in the autumn of 1966, 1967, and 1968. Taking into account averages for manual workers, and comparing the last quarter of 1968 with the first quarter of 1966, basic minimum benefits went up in real terms during that period by 4% for a family with 2 children, 18% for a family with 3 children, and 47% for a family with 5 children, while the total benefit went up by 50% for a family with 2 children, by 45% for a family with 3 children, and by 36% for a family with 5 children. According to one study, the doubling of family allowances (in money terms) at the end of 1968 "was sufficient to remove from initial poverty more than half the families (working and non working) found to be poor at the end of 1966 by the poverty standard then applied." In 1967, the earnings limits for retirement pensioners were raised, while other changes were made in the administration of the earnings rule. Earning related supplements were also payable to those drawing unemployability supplement instead of sickness benefit, and to those in training. In addition, The General Rating Act of 1966 introduced rate rebates "for those with the lowest incomes." In October 1966, the duration of the widow's allowance, and certain allowances for war widows, was extended to 26 weeks. The introduction of earnings related unemployment and sickness benefits significantly reduced inequalities between those in work and those who were unemployed. In 1964, the net income received by the average wage earner, when on unemployment or sickness benefit, was only 45% of what he received at work, whereas by 1968 the figure had increased to 75%. According to one study, the introduction of earnings related unemployment benefits increased the unemployment income "of a typical married man with two children from 40 percent to 60 percent of average employment income." In real terms, under the First Wilson Government retirement pensions went up by 15.3%, unemployment and sickness benefits by 15.1% and supplementary benefits by 18.9%. Personal social services were integrated, expenditure increased and their responsibilities broadened following the enactment of the Children and Young Persons' Act 1969 and the Local Authority Social Services Act 1970. The Children and Young Persons Act 1969 reformed the juvenile court system and extended local authority duties to provide community homes for juvenile offenders. while the Social Needs (Grants) Act (NI) 1970 “made provision for the authorisation of the payment of grants towards expenditure incurred due to special social need in urban areas.”

Қалалық жаңғыру

Түрлі шаралар қалалық аудандардағы әлеуметтік-экономикалық жағдайды жақсарту үшін енгізілді. 1966 жылғы Жергілікті өкімет туралы заңның 11-тармағы жергілікті билік органдарына Ұлттар Достастығынан келген иммигранттардың ерекше қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қосымша штаттық бірліктерді жұмысқа алуға гранттар алуға мүмкіндік берді, соның арқасында қалалық тұрмыстық жағдайлардың нашарлығы жеңілді. Қалалық көмек бағдарламасын ұсына отырып, сол кездегі Ішкі істер министрі Джеймс Каллаган заңның мақсаты – «қалаларымыз бен кенттеріміздің ең кедей және тығыз қоныстанған бөліктерінде тұратын азаматтарымызға күтім көрсету» екенін мәлімдеді. Бұл заң осы аймақтарды қамшитын құлдырауды тоқтатуға және кері қайтаруға бағытталған. «Мұқтаждық пен кедейліктің қабілетсіз батпағы бар», – деді ол, сонымен қатар жергілікті қызметтерді жақсартуды да мақсат етті. Келесі жылдары осы зерттеу-іс-шара жобалары қалалық кедейліктің себептері туралы қалыптасқан көзқарастарға күшті сын бағасын берді, мұндай аудандардағы кедейліктің тамыры қалалық саяси экономикадағы өзгерістерге, мысалы, жеке капиталдың шығуына (өндіріс саласының құлдырауымен сипатталатын) байланысты екенін дәлелдеді. Қоғамдық даму жобалары арнайы құрылған жергілікті әлеуметтік жұмыскерлер командаларының ынтымақтастығын қамтыды, оларға полиция қызметкерлері және жастармен жұмыс істейтін мамандар сияқты жартылай штаттан жұмыс істейтіндер көмек көрсетті. Бұл топтарға (олардың іс-қимыл зерттеу топтары бақылап отырды) берілген міндет – таңдалған аудандардағы әлеуметтік қызметтерге қолдау көрсетуге қаншалықты нақты сұраныс бар екенін анықтау болды, себебі әлеуметтік қызметтердегі қызметкерлер көбінесе өздері ұсынатын мүмкіндіктер туралы хабарламайды немесе қолжетімді болмайды, нәтижесінде мұқтаж адамдар қажетті қызметтерден айырылып қалады. 1966 жылғы Жұмысшылардың өтемақысы (қосымша) схемасы бойынша 3 түрлі жәрдемақы қарастырылды: негізгі жәрдемақы, үлкен мүгедектік жәрдемақысы және кіші мүгедектік жәрдемақысы. Аптасына 2 фунт стерлингке дейінгі негізгі жәрдемақы 1924 жылға дейін жарақат алған адамдарға төленді, оларды 1924 жылдан кейінгі жұмысшылардың өтемақысы ережелері бойынша бағаланған жағдайдағы қаржылық жағдайға жақындастыру мақсатында. Бұл жәрдемақы 1951 жылғы Жұмысшылардың өтемақысын (қосымша) төлеудің бастапқы схемасындағы ережелерді жалғастырды. Ұзаққа созылған толық еңбекке жарамсыздық немесе толық мүгедектік жағдайында үлкен мүгедектік жәрдемақысы төленді, ал кіші мүгедектік жәрдемақысы «негізгі жәрдемақы алуға құқығы бар немесе жұмысшылардың өтемақысынан айырылған жағдайда апталық төлемдер алуға құқығы бар жартылай мүгедектерге» төленді. 1965 жылғы «Дүкендер (ерте жабылу күндері) туралы» заңға сәйкес, дүкен қызметкерлері аптасына бір рет «ерте жабылу күніне» құқылы болды. 1965 жылғы «Электрлік пресс туралы ереже» «әрбір құрал ауыстырылғаннан кейін және әрбір ауысымның алғашқы төрт сағатында сынақтар мен тексерулерді жүргізу үшін оқытылған адамды» талап етті, ал 1966 жылғы «Құрылыс (жұмыс орындары) туралы ереже» «құрылыс алаңдарындағы қауіпсіздікке қатысты заңдық шараларды белгіледі». 1966 жылғы Ұлттық сақтандыру заңы өндірістік жарақаттан туындаған кейбір ауыр мүгедектік түрлерін бағалауда көбірек мүмкіндіктер берді. Сол жылы пневмокониоз, биссиноз және басқа да аурулар бойынша жәрдемақы схемасы енгізілді. 1969 жылы Жұмыс берушілердің жауапкершілігі туралы заң қабылданды, ол жұмыс берушілерді жұмыс орнында болған жеке зардап, ауру немесе өлім үшін өз қызметкерлеріне жауапкершілікті сақтандыруға міндеттеді. 1969 жылғы Асбест туралы ереже жұмыс орындарындағы адамдарды асбестке ұшыраудан қорғауға бағытталған, ал 1969 жылы енгізілген Жұмыс берушінің жауапкершілігі (ақаулы жабдық) туралы заң жұмыс берушілерді ақаулы жабдықтар салдарынан қызметкерлерге келтірілген жарақаттар үшін жауапты етті. Сонымен қатар, 1967 жылғы Ауыл шаруашылығы туралы заң Ауыл шаруашылығы жалақылар кеңесіне шаруашылық жұмысшыларына аурудан төленетін ақының ең төменгі мөлшерін белгілеу құқығын берді. 1967 жылғы Ұлттық сақтандыру (өндірістік жарақаттар) (пайда) түзету регламенттері «уақытша шетелде жүрген адамдарға белгілі бір мүгедектік зейнетақысын арттыруға болатын жағдайларды кеңейтті». Үкіметтің бағалар мен табыс саясатының қағидаларының бірі – төмен жалақы алатын жұмысшыларға ерекше назар аудару болды, ал 1965 және 1969 жылдар аралығында ең төменгі жалақы алатын жұмысшылардың табысы орташа табыспен салыстырғанда сәл жылдам өсті (девальвация салдарынан 1969-1970 жылдардағы инфляцияның өсуі төмен жалақы алатын жұмысшылардың жағдайын нашарлатты). Бағалар мен табыс кеңесі жергілікті өкімет қызметкерлері және ауыл шаруашылығы жұмысшылары сияқты төмен жалақы алатын топтарға «қалыптыдан жоғары» жалақыны бағыттуда сәтті болды. Алайда, 1969 жылдың қыркүйегінде жергілікті өкіметтегі жұмысшыларға (мысалы, көше тазалаушылар мен қоқыс жинаушылар) берілген үлкен жалақы көтерілісі өнеркәсіпте жалақы талаптарының тізбесін тудырды, бұл жергілікті өкіметтегі жұмысшылардың жалақысының салыстырмалы жағдайының жақсаруы ұзаққа соқпады. Сондай-ақ, ол қызметкерлерге «өндірістік жарақат алған жағдайда жұмыс берушіден өтемақы талап ету құқығын» берді. 1968 жылғы Қоймада қалған шахтерлерге төлемдер схемасы 55 жасқа толған немесе одан асқан шахтерлердің өнеркәсіптен кетуіне байланысты «олардың жаңа жағдайға бейімделуі үшін белгілі бір мерзімге табысын толықтыруын қамтамасыз ету үшін» енгізілді. 1966 жылы 1948 жылдың 5 шілдесіне дейін жарақат алған және жұмысшылардың өтемақысы бойынша апталық төлемдерге құқығы бар адамдарға төленетін жәрдемақыларға өзгерістер мен жақсартулар енгізілді. 1968 жылы «жалақы тоқтату» әрекетінің күшін азайтуға бағытталған бірнеше қадамдар жасалды. 1966 жылғы бір есепке сәйкес, «жалақы тоқтату» салдарынан туындаған қиындықтарды болдырмауға және жәрдемақылар табыс өсімімен бірге өсуін қамтамасыз ету үшін шаралар қабылданды: «Жалақы тоқтатуға жататын жұмыссыз адам қаржылық жағынан жұмыс істеген кездегіден нашар емес, бірақ комиссия отбасының қиындыққа тап болуы мүмкін екенін мойындайды. Сондықтан олардың қызметкерлері отбасыға едәуір шектеу қойылған және қажет болған жағдайда, ауыр қиындықтарды жеңілдету үшін қосымша біржолғы жәрдемақы төлейді. Қызметкерлер сондай-ақ жәрдемақыны табыс деңгейінің өсуімен сәйкес келеді деп қарап отырады». Шахташылар үшін 1965 жылғы Көмір өнеркәсібі заңы жұмыстан босатылатын шахтерлерге немесе қызметкерлерді кәсіби қайта оқытуға көмек көрсетуді енгізді, ал 1967 жылғы Көмір өнеркәсібі заңы зейнетақыға шығуға және ерте зейнетақыға субсидия беруді қарастырды. 1965 жылғы Көмір өнеркәсібі заңы шахталардың жабылуына байланысты түрлі гранттарды қарастырды. Бұл, мысалы, зейнетақының жоғалуына және жұмысқа орналасу перспективасына байланысты төлемдерді, зейнетақы қорларына жарналар төлеуді, Тақтаның қызметкерлері жұмыс орны өзгерген жағдайда төлемдерді қамтыды, «соның салдарынан тұрғын жерін өзгертуге байланысты олармен және олардың тәуелділерімен бірге оларды көшіру және қайта орналастыруға байланысты», осы параграфтың (iv) тармақшасында аталған адамдарға тұрғын үйді қамтамасыз етуді, Тақтаның қызметкерлері жұмыс орны өзгерген жағдайда саяхат жәрдемақысын немесе көлік қызметтерін ұсынуды, «шахтаның жабылуының салдарынан жұмысы немесе жұмыс орны өзгерген Тақтаның қызметкерлерінің табысын уақытша толықтыруды» және [1952 ж. 23 с.] 1952 жылғы Шахташылардың әл-ауқаты туралы заңның мағынасындағы қолданыстағы әлеуметтік көмек шараларын сақтауды қамтыды.

Various measures were introduced to improve socio economic conditions in deprived urban areas. Section 11 of the Local Government Act 1966 enabled local authorities to claim grants to recruit additional staff to meet special needs of Commonwealth immigrants. thereby alleviating urban deprivation. In introducing the Urban Aid Programme, the then Home Secretary James Callaghan stated that the goal of the legislation was to

"provide for the care of our citizens who live in the poorest overcrowded parts of our cities and towns. It is intended to arrest and reverse the downward spiral which afflicts so many of these areas. There is a deadly quagmire of need and poverty." together with improving the provision of local services. In the years that followed, these action research projects increasingly challenged existing ideas about the causes of inner city deprivation, arguing that the roots of poverty in such areas could be traced to changes in the political economy of inner city areas, such as the withdrawal of private capital (as characterised by the decline of manufacturing industries). The Community Development Projects involved co operation between specially created local teams of social workers, who were supported by part timers (such as policemen and youth employment officers). The task given to these groups (who were watched over by their own action research teams) was to ascertain how much real demand t here was for support from the social services in their areas of choice, based on the theory that workers in social services usually failed to communicate what they had to offer or to make themselves available, thereby resulting in many deprived people failing to acquire the services that they so desperately needed. 3 types of allowance were provided under the Workmens’ Compensation (Supplementation) Scheme of 1966, including a basic allowance, a major incapacity allowance and a lesser incapacity allowance. The basic allowance of up to £2 a week was payable “to persons injured before 1924, to put them broadly in the same financial position as if they had received compensation assessed under the post 1924 workmen’s compensation rules.” This allowance continued a provision made in the original 1951 Workmen’s Compensation (Supplementation) Scheme. A major incapacity allowance was payable in cases of prolonged total incapacity or total disablement, while a lesser incapacity allowance was payable “to partially disabled persons entitled to a basic allowance or to weekly payments of workmen’s compensation related to an existing loss of earnings.”

Under the Shops (Early Closing Days) Act of 1965, shop workers were entitled to an "early closing day" once a week. The Power Press Regulations of 1965 required "a trained person to carry out tests and inspections after every tool change and during the first four hours of every shift," while the Construction (Working Places) Regulations of 1966 "stipulated statutory arrangements for safety on building sites." The National Insurance Act 1966 introduced more generous provisions for the assessment of certain types of serious disablement caused by industrial injury. That same year, a Pneumoconiosis, Byssinosis and Miscellaneous Diseases Benefit Scheme was introduced. The Employers' Liability (Compulsory Insurance) Act 1969 was passed, requiring employers to insure their liability to their employees for personal injury, disease or death sustained in their place of work. The Asbestos Regulations of 1969 sought to protect people in the workplace from exposure to asbestos, while the Employer's Liability (Defective Equipment) Act 1969 introduced that same year made employers liable for injuries caused to employees by defective equipment. In addition, the Agriculture Act of 1967 gave the Agricultural Wages Board the power to fix minimum rates of sick pay for farmworkers, The National Insurance (Industrial Injuries) (Benefit) Amendment Regulations 1967 provided for an extension of the circumstances in which “certain increases of disablement pension are payable to persons temporarily abroad.”

Efforts were made to increase support for occupational health and improving working conditions in merchant shipping, while Wilson's government also ensured that low income earners improved their position relative to that of average income earners during its time in office. One of the principles of the government's prices and incomes policy was that low paid workers would be given special consideration, and between 1965 and 1969 the earnings of the lowest paid workers increased slightly faster than the average (the increase in inflation in 1969–70 caused by devaluation, however, led to a deterioration in the position of low paid workers). The Prices and Incomes Board was successful in directing some "above the norm" pay rises to low paid groups such as local government employees and agricultural workers. However, the large increases in pay given to manual workers in local government in September 1969 (such as street sweepers and dustmen) subsequently set off a spiral of wage demands in industry, which meant that the improvement in the relative position of the local government manual worker was not sustained. and also gave employees the right "to claim damages from an employer where industrial injuries are sustained." The Redundant Mineworkers Payments Scheme of 1968 was introduced to ensure that redundant mineworkers having to leave the industry at or above the age of 55 "would have their income supplemented for a period so that they could adjust themselves in their new circumstances." In 1966, extensions and improvements were made in the allowances payable out of the Industrial Injuries Fund to people who had been injured before 5 July 1948 and who were entitled to weekly payments of worker's compensation. In 1968, various steps were taken to reduce the severity with which the "wage stop" operated, According to one report from 1966, there were provisions in place to prevent hardship as a result of the “wage stop” and also to make sure that allowances moved in line with increases in earnings: “Although a person whose allowance is subject to “wage stop” is no worse off financially while he is unemployed than when he is working, the Commission recognize that the family could suffer hardship. Their officers, therefore, keep a special lookout for hardship to the family where the allowance is substantially restricted, and where necessary make an additional lump sum grant to alleviate serious hardship. Officers also keep allowances under review to make sure that they move in line with increases in the level of earnings." For miners, the Coal Industry Act 1965 introduced aid towards severance payments for miners about to be made redundant or for the vocational retraining of staff, while the Coal Industry Act 1967 provided subsidisation of redundancy and early retirement. The Coal Industry Act of 1965 provided for various grants in connection with pit closures. These covered, for instance, payments in respect of loss of superannuation and employment prospects; payments by way of contributions to superannuation funds; payments to persons in the employment of the Board whose place of employment is changed, “and who in consequence change their place of residence, in connection with the removal and resettlement of those persons with or without their dependants;” the provision of housing “for such persons as are mentioned in sub paragraph (iv) of this paragraph;” the provision of travelling allowances or transport services for persons employed by the Board whose place of employment is changed; “the temporary supplementation of the earnings of persons employed by the Board whose work or place of employment is changed in consequence of the closure of, or of part of, a pit;” and the maintenance “of existing social welfare activities within the meaning of the [1952 c. 23.] Miners' Welfare Act 1952, or of existing arrangements for the provision of benefits in kind,” in areas where the number of persons employed by the Board has fallen since the end of March 1965 as the consequence of colliery closures.” Also under the Coal Industry Act of 1965 certain schemes allowed redundant men over 60 years of age to have concessionary coal. The Coal Industry Act of 1967 provided for the advance payment of pensions to redundant miners, and under the National Insurance (Industrial Injuries) (Amendment) Act 1967, men who were diagnosed as having over 50% disablement through pneumoconiosis "were allowed to have their accompanying bronchitis and emphysema treated as part of the disease," although only 3,000 men "fell into this category." In May 1969, adenocarcinoma of the nasal sinuses "in woodworkers in the furniture industry" became a prescribed occupational disease. The New Towns Act of 1965 also provided for the payment of pensions, allowances and gratuities for members of the New Towns Commission while the Dock and Harbours Act 1966 provided for the provision of various welfare amenities for dockworkers while also providing for the granting to individuals of awards for training, research and education. In regards to local advisory committees, the Ministry of Social Security Act of 1966 provided “for the payment by the minister to the members of any such committee, and to persons attending at the request of such a committee, of such expenses and travelling and other allowances (including compensation for loss of remunerative time) as the Minister with the consent of the Treasury may determine.” The Dock Workers (Regulation of Employment) (Amendment) Order 1967 contained provisions “enabling the National Board and local boards to compensate, in accordance with any joint agreement, dock workers leaving the industry, to establish and administer schemes for pensions for dock workers and to administer arrangements for payments to them during absence because of sickness or injury.”

New pension provisions were also introduced for various occupational groups. Teachers acquired the right to widows' and children's benefits under the Teachers Superannuation Act 1965. From the 26th of August 1966 firefighters “were given the opportunity to elect to provide third rate cover for widow’s benefits, i. e. a pension equal to one third of the firefighter’s pension.” All firefighters appointed after the 25th of August 1966 “automatically had widow’s third rate pension cover in respect of all service.” From the 26th of August 1966, if a firefighter died, the FPS would pay out either a flat rate pension, or a third rate pension to an eligible widow. The Police Pensions Regulations of 1966 empowered a police authority “to grant what is known as an augmented award to the widow of a police officer who lost his life as a result of an injury received in the execution of his duty in certain defined circumstances. An augmented award consists of, first, a pension which, with social security benefits, amounts to not less than one half of the average pensionable pay of the deceased officer, and in addition a substantial lump sum.” For those in the Civil Service, a 1965 Act enabled the Treasury to pay pension and lump sum benefits payable “normally at age 60, or below the age of 60 if the reason for retirement was ill health or for service in certain countries abroad.” This pension was known as a "superannuation allowance" and the lump sum was known as an "additional allowance". The calculations of these allowances were spelled out in the Act. Also, if “the Minister for the Civil Service Department certified that it would be in the interests of the efficiency of the department if she or he retired, then provided that she or he was aged at least 50, the Treasury was empowered to pay the civil servant her or his superannuation and additional allowance at the point of departure.” In addition, the Act enabled the Treasury to pay special "compensation allowances" of an amount “that the Treasury decided to be reasonable and just if a civil servant's office was abolished or if the department wanted to reorganise the way its work was done. If the reason for retirement was ill health, the efficient running of the department or reorganisation, and the civil servant had at least 20 years' service, the Treasury was empowered to enhance the superannuation and additional allowances by deeming that the civil servant had been in office for 20 years or had remained in office until age 60 if that was a shorter period. This potential enhancement was also the maximum that could be paid if the civil servant's office was abolished.” The Superannuation Act 1965 provided that a widow's or children's pension may be granted where the deceased had ceased to be a civil servant in certain circumstances. Eligibility was also extended to those resident in a third country. The Overseas Service Pensions (Scheme and Fund) Regulations 1966 provided for the establishment of an Overseas Service Pension Scheme. For NHS employees, part time Specialists became pensionable in their own right, while new NHS pension entitlements were introduced including a ½ rate widow’s pension was introduced for those married men who elect to forego their Lump Sum Retirement Allowance, a Child Allowance, and payment of death gratuities to widows as of right. The Superannuation (Miscellaneous Provisions) Act 1967 provided for extended superannuation entitlements for various groups. The Superannuation (Public Offices) Rules 1967 provided for “the payment of death gratuities, and for the payment of transfer values and the aggregation of public office service in cases where a person transfers with his pension rights to other employment.” In addition, NHS superannuation regulations of 1965 entitled certain officers “who had elected to retain their former pension rights on entering the National Health Service to receive a pension after 10 years service at the age of 65 in the case of a man and 60 in the case of a women.”

Либералды реформалар

Бірінші Вильсон үкіметінің кезінде Ұлыбританияны ашық және адамгершілік қоғамға айналдыру мақсатында бірқатар шаралар енгізілді. 1965 жылғы «Расалық қатынастар туралы» заң кейбір қоғамдық орындарда нәсіл, түс, этникалық немесе ұлттық тегі бойынша тікелей кемсітуге тыйым салды. Заңнамада Расалық қатынастар жөніндегі кеңес құрылды. 1965 жылғы «Қылмыстық дәлелдемелер туралы» заң «белгілі бір жағдайларда қылмыстық соттарда құжаттарды дәлел ретінде қабылдауға рұқсат берді», ал «Жарғыларды қолдау туралы» заң (Ирландия) «жақында сот шешімдері осы салада бар екенін көрсеткен» аномалияны жойды, ал «Британдық ұлттығы туралы» заң «ерлі-зайыпты әйелдердің жағдайына қатысты» аномалияларды жойды. «Тәлімгерлер туралы» заң судьялардың біліктілігіне қатысты адвокаттарды сот төрешілерімен теңестірді. Сот орындаушылары мен «Қылмыстық іс жүргізу туралы» заң қылмыстық құқықты қайта қарау комитетінің «куәгерлердің қатысуына қатысты» ұсыныстарын іске асырды. 1966 жылғы «Отбасымен қамтамасыз ету туралы» заң кезең-кезеңмен төленетін төлемдердің орнына біржолғы ақшалай көмек тағайындау туралы шектеуді толығымен алып тастады, сондай-ақ қайтыс болған және тірі қалған жұбайдың баласы, егер жұбайға мүліктің кірісінің кемінде үштен екісі қалдырылса, талап ете алмайтынына қатысты шектеуді жойды. 1967 жылғы «Қылмыстық сот туралы» заң судьялар жіберген барлық адамдарға заң көмегін қолжетімді етті, олар жоғары соттарда сотталуы немесе жаза алуы керек болды. Сондай-ақ, қылмыстық іс бойынша тек айыптау актісі бойынша сот жүргізілетін қылмыстар бойынша сотқа жүгіну үшін заң көмегі міндетті түрде беріледі деп белгіленді. 1967 жылға дейін заң көмегі алған адамның барлық заңдық шығындары төленді. 1965 жылғы «Ядролық объектілер туралы» заң ядролық объектілердің операторларына операциялар нәтижесінде радиацияға ұшыраудан зақым немесе зиян келмеуін қамтамасыз ету бойынша «қатаң» заңдық міндет жүктеді. Заң бойынша, өтемақы алу үшін талапкерлер кінәлі екенін дәлелдеуі керек емес, тек себеп-салдар байланысын көрсетуі жеткілікті. 1966 жылдан бастап бірнеше Whitehall министрліктерінен жергілікті билік органдарына циркуляр жіберілді, олар цигандар үшін тұрақты тұрақтарды ұсынуға шақырылды. Бұдан кейін 1968 жылы либералды депутат Эрик Любок ұсынған «Каравандық тұрақтар туралы» заң қабылданды, ол жергілікті билікті 1966 жылғы циркулярдың ұсыныстарын орындауға міндеттеді. Заңға сәйкес, цигандар көптеген аймақтарда тұруға және басқа жерлерде өздерінің каравандары үшін тұрақты сапар құқығына ие болды. 1967 жылы құрылған Жер комиссиясы жерді сатып алуға және жақсарту салымын (бастапқыда даму құнының 40%) жинауға өкілетті болды. 1970 жылғы «Әділет әкімшілігі туралы» заң (басқа шаралармен қатар) Жоғары соттың жаңа Отбасылық бөлімін енгізді. Бірінші Вильсон үкіметінің кезінде кооперативтік депутаттар ұсынған тұтынушыларға қатысты бірқатар жеке мүшелердің заң жобалары заңға айналды, ал қазіргі британдық сатып алушылар үшін табиғи болып табылатын тұтынушылар заңнамасының көп бөлігі осы кезеңде қабылданған заңдарға байланысты. 1968 жылы парламент «Тауарлар туралы» заңды ( «сатып алушылардың жарғысы») қабылдады, сондай-ақ сол жылы фермалық және бау-бақшалық химиялық заттар туралы заң да қабылданды. Осы кезеңде қабылданған басқа кооперативтік заң жобаларына жаңа «Таза ауа туралы» заң, лицензиядан тыс шектеулерді алып тастайтын заң жобасы және 1967 жылы қабылданған ауыл шаруашылығы кооперативтерін дамыту туралы заң жобасы кірді, ол «Ауыл шаруашылығы және бақша шаруашылығы кооперациясы үшін жаңа Орталық кеңес басқаратын және ауыл шаруашылығы және бақша шаруашылығында кооперацияны ұйымдастыру және ілгерілету үшін бюджеті бар схеманы құрды». 1970 жылғы «Созылмалы аурулармен және мүгедектігі бар адамдар туралы» заң, революциялық шара ретінде қарастырылды, мүгедектердің құқықтарын мойындаған және берген әлемдегі алғашқы заң болды, сондай-ақ мүгедектігі бар адамдардың қолжетімділігі мен қолдауын жақсартуға арналған нақты ережелерді белгіледі. Үкімет осы заң жобаларының қабылдануын тиімді қолдады, оларға қажетті парламенттік уақытты берді. Оңтүстік Вьетнамның қиналған үкіметіне американдық әскери және қаржылық көмек күшейе берді, ал американдық жер және әуе күштері коммунистік күштерге қарсы күрестің көп бөлігін жүргізді. Джонсон американдық интервенцияға халықаралық қолдау көрсету үшін британдық жер күштерін бірнеше рет сұрады, бірақ Вильсон бас тартты. Ол себеп ретінде британдық әскерилердің Малайядағы төтенше жағдайға қатысты міндеттемелерін келтірді. Оның орнына ол ағылшындықтарға тыңдау, джунглидегі соғыс туралы білім беру, сондай-ақ ауызша қолдау көрсетті. Ол сондай-ақ көптеген арадасу схемаларын жасауға бастамашылық жасады, әдетте ресейлік араласумен, олардың ешқайсысы да сәтті болған жоқ. Вильсонның саясаты оның Лейбористік партиясының сол қанатының наразылығын тудырды. Консервативтік оппозиция әдетте Вьетнамдағы американдық позицияны қолдады. Сыртқы саясат мәселелері жалпы сайлауларда сирек маңызды болды. Вильсон мен Джонсон Ұлыбританияның экономикалық әлсіздігі және әлемдік держава ретіндегі төмендеуі туралы да қатысты пікірде болды. Тарихшы Джонатан Колман бұл 20 ғасырдың ең қанағаттандырмас «ерекше» қарым-қатынас болғанын айтады.

A number of measures were introduced under the First Wilson Government to make Britain a more open and humane society. The Race Relations Act 1965 outlawed direct discrimination on the grounds of race, colour, and ethnic or national origin in some public places. The legislation also set up a Race Relations Board. The Criminal Evidence Act 1965 permitted documentary evidence "to be admitted at criminal trails in certain instances," while the Backing of Warrants (Ireland) Act cured an anomaly "which recent decisions of the Court had shown to exist in that field," while the British Nationality Act cured anomalies "as to the position of married women." The Justices of the Peace Act placed barristers on the same footing "as solicitors in relation to the qualifications of Justices". Clerks, and the Criminal Procedure Act implemented the recommendations of the Criminal Law Revision Committee "as to the attendance of witnesses." The Family Provision Act 1966 completely removed the restriction on awarding lump sums instead of periodical payments, and also removed a restriction “as to the child of the deceased and surviving spouse being unable to claim if the spouse had been left at least two thirds of the income of the estate.” The Criminal Justice Act, 1967, made Legal Aid available “for all persons committed by Magistrate to higher courts for trial or sentence. It was also provided that legal aid would always be granted for committal proceedings in offences triable only on indictment.” That same year however, a flexible part payments scheme with a means test that determines a defendant’s fair share was introduced. Prior to 1967, all of a person’s legal expenses were paid if they were granted legal aid. The Nuclear Installations Act 1965 placed a "strict" statutory duty on the operators of nuclear facilities to ensure that any exposure to radiation resulting from operations did not cause injury or damage. Under the legislation, claimants did not have to prove fault to receive compensation under the Act, only causation. From 1966, a circular from several Whitehall ministries was sent to local authorities across the country urging them to provide permanent caravan sites for gypsies. This was followed by the Caravan Sites Act 1968, introduced by the Liberal MP Eric Lubbock in 1968, which obliged local authorities to carry out the recommendations of the 1966 circular. Under the Act, gypsies became entitled to settle in many areas as well as to enjoy regular visiting rights for their caravans in others. A Land Commission set up in 1967 with powers to acquire land and collect a Betterment Levy (which was initially 40% of development value). The Administration of Justice Act 1970 introduced (amongst other measures) a new Family Division of the High Court. A number of private members' bills related to consumer affairs, put forward by Co operative MPs, became law under the first Wilson government, and much of the consumer legislation taken for granted by contemporary British shoppers can be attributed to the legislation passed during this period. In 1968 the Trade Descriptions Act 1968 (the "shoppers' charter") was enacted by parliament, and a farm and garden chemicals bill also became law that same year. Other co operative bills enacted during this period included a new Clean Air Act, a bill removing restrictions on off licences, and a bill to promote agriculture co operatives passed in 1967, which established "A scheme administered by a new Central Council for Agriculture and Horticulture Co operation with a budget to organise and promote co operation with agriculture and horticulture". The 1970 Chronically Sick & Disabled Persons Act, regarded as a groundbreaking measure, was the first kind of legislation in the world to recognise and give rights to disabled people, and set down specific provisions to improve access and support for people with disabilities. The government effectively supported the passage of these bills by granting them the necessary parliamentary time. American military and financial aid to the beleaguered government of South Vietnam kept escalating, and American ground and air forces did most of the fighting against Communist forces. Johnson repeatedly asked for British ground units to validate international support for American intervention, but Wilson refused. He gave as reasons British military commitments to the Malayan Emergency. Instead he provided British help with intelligence, and training in jungle warfare, as well as verbal support. He also took the initiative in attempting numerous mediation schemes, typically involving Russian intervention, none of which gained traction. Wilson's policy angered the left wing of his Labour Party. The Conservative opposition generally supported the American position on Vietnam. Issues of foreign policy were rarely salient in general elections. Wilson and Johnson also differed sharply on British economic weakness and its declining status as a world power. Historian Jonathan Colman concludes it made for the most unsatisfactory "special" relationship in the 20th century.

Еуропа

Вильсонның үкіметтегі екі мерзімінде және оппозицияда болған екі кезеңінде (1964 жылға дейін және 1970-1974 жылдар аралығында) кездескен ең қиын саяси мәселелердің бірі – Ұлыбританияның қазіргі Еуропалық Одақтың алдастысы болған Еуропалық қауымдастықтарына кіру мәселесі еді. 1961 жылдың шілдесінде Макмиллан үкіметі кіруге үміттенді, ал Эдвард Хит Лорд-приви-мөр ретінде келісімдер жүргізді, бірақ 1963 жылы француз президенті Шарль де Голль оған вето қойды. Еңбек партиясы оппозицияда болған кезде бұл мәселеде жарылып, партияның бұрынғы жетекшісі Хью Гейтскелл 1962 жылы Ұлыбританияның қауымдастықтарға қосылуына қарсылық білдірді. Бастапқыда күмәнмен қарағаннан кейін, Вильсон үкіметі 1967 жылдың мамырында Ұлыбританияның Еуропалық қауымдастықтарына қосылуына екінші өтінішін жолдады. Бірақ, біріншісі сияқты, де Голль сол жылдың қарашасында оған да вето қойды. Де Голль биліктен кеткен соң, консервативті премьер-министр Эдвард Хит 1972 жылы Ұлыбританияның ЕҚ-ға қабылдануы бойынша келісімдер жүргізді. Оппозициядағы Еңбек партиясы бұл мәселеде терең даулы болды және үлкен жарылысқа ұшырау қаупі туды. Мүшелікке қарсылардың ішінде екі жыл (1970-1972) "New Statesman" журналының редакторы болған Ричард Кроссман да болды. Сол кездегі солшыл бағытты апталық журнал ЕҚҚ-ға қарсы көптеген пікір таластарын жариялады. Еңбек партиясының мүшелікті қолдаушыларының ішінде Рой Дженкинс есімді белгілі тұлға да болды.

Азия

1945 жылдан бастап Ұлыбританияның Қиыр Шығыстағы ықпалы біртіндеп азайды. Бұрынғы британдық отарлары, олардың қорғанысы аймақтағы британдық әскери присутствиесінің маңызды себебі болған, тәуелсіздік алды. Лондон мемлекеттік қазына мен экономикаға шетелде ірі әскерді ұстаудың қымбаттығын көбірек сезіне бастады (сонымен қатар, стратегиялық қару-жарақтарды жасаудың бірнеше жобалары, мысалы, 1960 жылы «Blue Streak» зымыраны, шығындарға байланысты тоқтатылды). Өзінің жеке тасымалдау жүйесін құрудың орнына Ұлыбритания американдық технологияны сатып алуға, әсіресе 1963 жылы сатып алынған «Polaris» суасты зымырасын сатып алуға сүйенді. АҚШ-тың қаржылық көмегі үшін Уилсон 1967 жылы Суэц шығанағының шығысында әскери присутствиесін сақтауға келісім берді. Бірақ бұл, ішкі мүдделерге көбірек назар қажет болғандықтан, тым қымбатқа түсті. 1967 жылдың шілдесінде Қорғаныс министрі Денис Хили Ұлыбританияның 1977 жылға дейін Суэц шығанағының шығысындағы базаларын тастайтынын жариялады. Қажет болған жағдайда аймаққа жөнелтілуі мүмкін, әуе шабуылына қолдау көрсету күштерінің бір бөлігі сақталды. 1968 жылдың қаңтарында Уилсон осы әскерді шығару кестесінің үдетілетінін және британдық әскерлердің 1971 жылдың соңына дейін Сингапур, Малайзия және Парсы шығанағынан шығарылатынын хабарлады. Уилсон Израильді жақтаушы болып саналды. Ол Израильдің премьер-министрі Голда Меирдің жақын досы болды. Израильге қатысты одан аз сенімді болғанымен, тағы бір серіктесі – Батыс Германияның канцлері Вилли Брандт еді; олардың үшеуі де Социалистік Интернационалдың мүшелері болды.

Африка

1964 жылы британдықтардың "Империядан бас тартуы" қарқын алып, Вильсонның басқару кезеңінде де жалғасты. Родезия мен Ньясаленд Федерациясы күрделі мәселелер тудырды. Федерация 1953 жылы құрылып, Британдық колониялары Солтүстік Родезия мен Ньясалендті, сондай-ақ өздігінен басқаратын Оңтүстік Родезия колониясын біріктірді. 1963 жылы Федерация таратылып, Замбия мен Малави тәуелсіздік алды. Федерацияның экономикалық қуаты болған Оңтүстік Родезияға тәуелсіздік берілмеді, себебі биліктегі үкіметке байланысты мәселелер болды. Елдің оңтүстігінде Оңтүстік Африка орналасқан, ал басқаруға апартеид режимі, сол кезде Хендрик Верворд басқарған үкімет, ықпал етіп отырды. Вильсон, Родезияның премьер-министрі Иан Смит басқаратын ақ азшылық үкіметіне тәуелсіздік беруден бас тартты, өйткені олар африкалық халыққа шексіз сайлау құқығын беруге дайын емес еді. Оның үкіметінің пікірінше, африкалық халық тым қарапайым, және мұндай қадам оларды артық ықпал мен қорқытуға ұшыратады. Сайлау құқығы белгілі бір (біраз төмен) білім деңгейіне жеткендерге, мүлік иелеріне, сондай-ақ "маңызды" адамдарға – яғни басшылар мен кеңесшілерге берілді. Яғни, дауыс беруге құқығыңыз болу үшін, көптеген жергілікті тұрғындардың талаптарына сай болу қажет еді. Смит бұған қарсылық ретінде 1965 жылғы 11 қарашада сағат 11:00-де, Соғыс тоқтау күнімен сәйкес келетін бір жақты тәуелсіздік декларациясын жариялады. Бұл Ұлыбританияда қолдау табуға жасалған әрекет болды. Вильсон дереу Біріккен Ұлттар Ұйымына жүгінді, ал 1965 жылы Қауіпсіздік Кеңесі 1979 жылға дейін сақталатын санкциялар енгізді. Бұл Родезияның экономикалық құлдырауына себеп болу үшін британдық әскери кемелерінің Бейра портын блокадалауын қамтыды. Вильсонның бұл мәселедегі қатаң ұстанымын көптеген елдер мақұлдады (және ешқайсысы Смит режимін дипломатиялық тұрғыдан мойындамады). Бірқатар елдер санкцияларға қосылмады, бұл олардың тиімділігін азайтты. Қоғамның кейбір бөліктері олардың нәтижелігіне күмән келтіре бастады және режимді күшпен құлатуды талап етті. Вильсон британдықтардың "туғандары мен жақындарына" қарсы әскери күш қолдануын қолдамайтынына сеніп, Родезияға әскери араласудан бас тартты. Екі көшбасшы 1966 және 1968 жылдары британдық әскери кемелерде келіссөздер жүргізді. Смит кейіннен өзінің естеліктерінде Вильсонды келіссөздерді кешіктіру және екі жақтылық жасаумен айыптады, ал Вильсон оған жауап ретінде Смиттың адалдығына күмән келтіріп, келісімге жақын болған кезде Смит мақсаттарды өзгертіп отырғанын айтты. Вильсон 1976 жылы отставкаға кеткен кезде бұл мәселе әлі де шешілмеген еді. Африканың басқа аймақтарында Нигерияда этникалық араздықтар мен Биафраның тәуелсіздік алуға тырысуы салдарынан қиындықтар туды. Вильсон бұрынғы отарларда құрылған жаңа үкіметтерді қолдады және бөлініп шығу қозғалыстарын қабылдамады. Ол 1967-1970 жылдардағы Нигерия азаматтық соғысы кезінде генерал Якубу Говонның үкіметін қолдады.

The British "retreat from Empire" had made headway by 1964 and was to continue during Wilson's administration. The Federation of Rhodesia and Nyasaland came to present serious problems. The Federation was set up in 1953, and was an amalgamation of the British Colonies of Northern Rhodesia and Nyasaland and the self governing colony of Southern Rhodesia. The Federation was dissolved in 1963 and the states of Zambia and Malawi were granted independence. Southern Rhodesia, which had been the economic powerhouse of the Federation, was not granted independence, principally because of the régime in power. The country bordered South Africa to the south and its governance was influenced by the apartheid régime, then headed by Hendrik Verwoerd. Wilson refused to grant independence to the white minority government headed by Rhodesian Prime Minister Ian Smith which was not willing to extend unqualified voting rights to the native African population. His government's view was that the native population was ingenuous, and doing that would lay them open to undue influence and intimidation. The franchise was open to those who had achieved a certain (fairly low) standard of education, and to property owners, and to people of "importance", i. e., chiefs and indunas – in other words, you needed to qualify for a vote – which many natives did. Smith's defiant response was a Unilateral Declaration of Independence, timed to coincide with Armistice Day at 11.00 am on 11 November 1965, an attempt to garner support in the UK by reminding people of the contribution of the colony to the war effort (Smith himself had been a Spitfire pilot). Wilson's immediate recourse was to the United Nations, and in 1965, the Security Council imposed sanctions, which were to last until official independence in 1979. This involved British warships blockading the port of Beira to try to cause economic collapse in Rhodesia. Wilson was applauded by most nations for taking a firm stand on the issue (and none extended diplomatic recognition to the Smith régime). A number of nations did not join in with sanctions, undermining their efficiency. Certain sections of public opinion started to question their efficacy, and to demand the toppling of the régime by force. Wilson declined to intervene in Rhodesia with military force, believing the British population would not support such action against their "kith and kin". The two leaders met for discussions aboard British warships, in 1966 and in 1968. Smith subsequently attacked Wilson in his memoirs, accusing him of delaying tactics during negotiations and alleging duplicity; Wilson responded in kind, questioning Smith's good faith and suggesting that Smith had moved the goal posts whenever a settlement appeared in sight. The matter was still unresolved at the time of Wilson's resignation in 1976. Elsewhere in Africa, trouble developed in Nigeria, brought about by the ethnic hatreds and Biafra's efforts to become independent. Wilson supported the established new governments in former colonies and refused to countenance breakaway movements. He supported the government of General Yakubu Gowon during the Nigerian Civil War of 1967–1970.

Тағдыр

Бірінші Уилсон үкіметі көптеген әлеуметтік реформаларды жүзеге асырып, билікте болған кезеңінде әлеуметтік теңсіздікті азайтуға елеулі үлес қосса да, экономикалық қиындықтар нәтижесінде көптеген жағдайларда үнемдеу шараларына жүгінуге мәжбүр болды. Бұл үкіметті негізгі саясатының бірқатар мақсаттарынан бас тартуға итермеледі. Кірістірілген үнемдеу шараларының арасында 1968 жылы барлық орта мектептерде тегін сүт беруді тоқтату, апталық Ұлттық сақтандыру жарналарын арттыру, мектеп бітіру жасын 16 жасқа дейін көтеру жоспарын кейінге жылдыру, жол және тұрғын үй бағдарламаларын қысқарту болды. Осының салдарынан үкіметтің жылына 500 мың тұрғын үй салу жоспары орындалмады. Аталған реформа кейін 1975 жылы Уилсонның екінші премьер-министрлік кезінде іске асырылды. Сонымен қатар, 1968 жылы тағылымдық төлемдерді қайта енгізу туралы үкімет шешімі де көп дау тудырды (1964 жылы олар жойылған болатын). Бұған қоса, 1968 жылы отбасылық жәрдемақыны арттырудың бір бөлігін қаржыландыру үшін салық жеңілдіктері төмендетілді және инфляцияға қарамастан, 1971 жылға дейін қайта арттырылмады. 1966 жылдың қазан айында төртінші және одан кейінгі балаға арналған отбасылық жәрдемақы аптасына 50 пенстен 75 пенске дейін, ал 1967 жылдың сәуірінде екінші балаға 75 пенске, ал әрбір келесі балаға 85 пенске дейін көтерілді. Бірақ бір автордың пікірінше, бұл саясат жалғыз аналарға, тек бір баласы барларға көмектеспеді. Қосымша жәрдемақылар осы өсімге сәйкес азайтылды, ал салық жеңілдіктері салық төлеушілерден, соның ішінде кейбір кірісі аз адамдардан отбасылық жәрдемақының құнын өндіріп алу үшін түзетілді. Тұрғын үй саласында бірінші Уилсон үкіметі жоғары қабатты кеңес үйлерін салуға ынталандырғаны үшін тарихшылар тарапынан сынға ілікті. Бұл 1956 жылы алдыңғы консервативтік үкімет басталған биік үй салу жобасын жалғастырды. Ол төрт, бес және алты қабатты үйлерге үлкен субсидия берді, ал одан жоғары әрбір қосымша қабатқа белгілі бір мөлшерде субсидия берілді. 1966 жылы биік үйлер бекітілген барлық құрылыстардың 25,6% құрады, ал 1954 жылы бұл көрсеткіш тек 3% болған. 1964 жылдан 1966 жылға дейін Англия мен Уэльстегі жергілікті билік органдары мен жаңа қалалар 5 және одан көп қабатты үйлерде салған үйлердің үлесі 22,4% -дан 25,7% -ға дейін өсті, бірақ 1970 жылы 9,9% -ға төмендеді. Тарихшы Эндрю Торптың сөзіне сүйенсек, салынған көптеген биік және тығыздықты жоғары үйлер сапасыз салынған және тұрғындарға ұнамады. Тұрғын үйді ауыстыру нәтижесінде әлеуметтік және туыстық байланыстар бұзылып, әлеуметтік қызметтерге жүктеме артты, мемлекеттік шығындар өсті, өйткені бұрынғы бейресми қолдау желілері үзілді. Торптың пікірінше, Лейбористік партияның жетістіктері «күмәнді болды және кейін көптеген адамдар оның саясаты елеулі әлеуметтік проблемаларға әкелетінін көреді». Жесірлер мен зейнеткерлерге арналған міндетті ұлттық зейнетақы жүйесі, сондай-ақ Ричард Кроссманның ұсынған міндетті ұлттық зейнетақы схемасы да іске асырылмады. Бұл схема, жалпыға бірдей екінші зейнетақы жүйесі, британдық зейнеткерлерге еңбек өмірінің жақсы жылдарындағы табысына жақын табыс беруді мақсат еткен. Брайан Лаппингтің айтуынша, егер осы схема іске асырылса, бұл Уилсонның әлеуметтік қамсыздандырудағы ең ірі реформасы болар еді. Аталған схема кейін Хит үкіметімен «Отбасылық табыс қосымшасы» деген атпен енгізілді, бірақ ол бұрынғы түрінде іске асырылмады. 1969 жылдың маусымында үкімет мүгедектерге арналған екі жаңа жәрдемақы енгізу жоспарларын жариялады: өте ауыр мүгедектерге арналған «қатысу жәрдемақысы» және аурудың салдарынан ерте зейнетке шығуға мәжбүр болған адамдарға арналған «мүгедектік зейнетақысы». Мүгедектік зейнетақы екінші Уилсон үкіметімен де іске асырылды. Сонымен қатар, 1968 және 1969 жылдары үкіметтің үнемдеу шаралары тұтынуды шектеуге алып келді, бұл халық арасында наразылық тудырды. 1969 жылға қарай Лейбористік партия сайлауда ауыр жеңіліске ұшырады. 1970 жылдың мамырында Уилсон үкіметінің танымалдылығының қалпына келуіне байланысты жалпы сайлауды тағайындады, бірақ көптеген сарапшылардың күтпегенідей, Эдвард Хит басқаратын консерваторлар сайлауда жеңіске жетті.

Although the First Wilson Government had enacted a wide range of social reforms and arguably did much to reduce social inequalities during its time in office, the economic difficulties that it faced led to austerity measures being imposed on numerous occasions, forcing the government to abandon some of its key policy goals. Amongst the controversial austerity measures introduced included higher dental charges, the abolition of free school milk in all secondary schools in 1968, increased weekly National Insurance Contributions, the postponement of the planned rise in the school leaving age to 16, and cuts in road and housing programmes, which meant that the government's house building target of 500,000 per year was never met. although this reform would later be implemented during Wilson's second premiership in 1975. There was also much controversy over the government's decision to reintroduce Prescription charges in 1968 (after having abolished them in 1964), In addition, tax allowances were reduced in 1968 to pay in part for increases in family allowances, and despite inflation were not increased again until 1971. Family allowances were increased for the fourth and subsequent children from 50p to 75p per week in October 1966, and then in April 1967 to 75p for the second child and 85p for each subsequent child. According to one writer, however, this policy did not help single mothers with only one child, Supplementary Benefit payments were reduced "by the amount of this increase," and tax allowances were adjusted "to recover the cost of family allowances from taxpayers, including some low earners." In the field of housing, the First Wilson Government has received criticism by historians for encouraging the building of high rise council flats, continuing the high rise boom launched by the preceding Conservative administration in 1956 when it introduced a progressive storey height subsidy that gave large increments for four , five , and six storey flats and a fixed increment for every additional storey above that. In 1966, tall flats accounted 25.6% of all approved starts, compared with only 3% in 1954. From 1964 to 1966, the percentage of homes built in England and Wales by local authorities and New Towns in the form of flats in buildings of 5 storeys or more rose from 22.4% to 25.7%, falling to 9.9% in 1970. According to the historian Andrew Thorpe, much of the high rise and high density housing that was erected proved to be poorly constructed and unpopular with tenants, and social and extended family networks were disrupted by rehousing, leading to increased strain on social services and therefore public expenditure as older, informal support networks were ruptured. As argued by Thorpe, Labour's accomplishments "were equivocal, and in retrospect many would see its policies as leading to significant social problems." for widows and pensioners was never implemented, together with Richard Crossman's compulsory national superannuation scheme. This scheme, a system of universal secondary pensions, was aimed at providing British pensioners with an income closer to what they enjoyed during the best years of their working life, when their earnings were at their highest. According to Brian Lapping, this would have been Wilson's largest reform of social security, had it been carried out. never came into being, although it was later introduced by the Heath Government under the name "Family Income Supplement." In June 1969, the government announced plans for introducing two new benefits for the disabled an "attendance allowance" for the very severely disabled, and an "invalidity pension" for people forced to retire early due to illness. and the invalidity pension by the Second Wilson Government. In addition, the government's austerity measures led to an unpopular squeeze on consumption in 1968 and 1969. By 1969, the Labour Party was suffering serious electoral reverses. In May 1970, Wilson responded to an apparent recovery in his government's popularity by calling a general election, but, to the surprise of most observers, was defeated at the polls by the Conservatives under Edward Heath.

Министрлер тізімі

Кабинет министрлерінің мүшелері қатаң түрде жауап береді. Премьер-министр, Казнашылықтың бірінші лорды және мемлекеттік қызмет министрі Гарольд Уилсон 16 қазан 1964 ж. – 19 маусым 1970 ж. Бірінші мемлекеттік хатшы Джордж Браун 16 қазан 1964 ж. 29 тамыз 1967 ж. дейін Экономикалық істер департаментімен байланысты болды. Майкл Стюарт 11 тамыз 1966 ж. – 18 наурыз 1968 ж. Барбара Касл 6 сәуір 1968 ж. Ұлыбританияның Лорд-канцлері Лорд Гардинер 16 қазан 1964 ж. Парламент палатасының басшысы Кеңес президенті Герберт Боуден 16 қазан 1964 ж. Ричард Кроссман 11 тамыз 1966 ж. Фред Пирт 18 қазан 1968 ж. Жасырын кеңесшінің сақтаушысы Лонгфорд графы 18 қазан 1964 ж., сондай-ақ Лордтар палатасының басшысы Сэр Фрэнк Соскис 23 желтоқсан 1965 ж. Лонгфорд графы 6 сәуір 1966 ж., сондай-ақ Лордтар палатасының басшысы Лорд Шеклтон 16 қаңтар 1968 ж., сондай-ақ Лордтар палатасының басшысы Фред Пирт 6 сәуір 1968 ж. Лорд Шеклтон 18 қазан 1968 ж., сондай-ақ Лордтар палатасының басшысы Қаржы министрі Джеймс Каллахан 16 қазан 1964 ж. Рой Дженкинс 30 қараша 1967 ж. Қаржы министрінің бас хатшысы Джон Даймонд 20 қазан 1964 ж. 1 қараша 1968 ж. бастап Кабинеттегі лауазым. Қаржы министрінің мемлекеттік министрі Дик Таверне 6 сәуір 1968 ж. Билл Роджерс 13 қазан 1969 ж. Қаржы министрінің парламенттік хатшысы Эдвард Шорт 18 қазан 1964 ж. Джон Силкин 4 шілде 1966 ж. Роберт Меллиш 30 сәуір 1969 ж. Лауазым бос 31 мамыр 1970 ж. Қаржы министрінің қаржылық хатшысы Ниалл МакДермот 21 қазан 1964 ж. Гарольд Левер 29 тамыз 1967 ж. Дик Таверне 13 қазан 1969 ж. Экономикалық істер министрінің хатшысы Энтони Кросленд 19 қазан 1964 ж., де-факто Экономикалық істер министрі. Лауазым жойылды 22 желтоқсан 1964 ж. Экономикалық істер министрі Джордж Браун 16 қазан 1964 ж. Майкл Стюарт 11 тамыз 1966 ж. Питер Шор 29 тамыз 1967 ж. Лауазым жойылды 6 қазан 1969 ж. Экономикалық істер министрінің мемлекеттік министрі Энтони Кросленд 20 қазан 1964 ж. Атақты түрде Қаржы министрінің хатшысы 22 желтоқсан 1964 ж. дейін Остен Албу 27 қаңтар 1965 ж. – 7 қаңтар 1967 ж. Томас Урвин 6 сәуір 1968 ж. – 6 қазан 1969 ж. Экономикалық істер министрінің орынбасары Морис Фоули 21 қазан 1964 ж. – 6 сәуір 1966 ж. Билл Роджерс 21 қазан 1964 ж. – 7 қаңтар 1967 ж. Гарольд Левер 7 қаңтар 1967 ж. – 29 тамыз 1967 ж. Питер Шор 7 қаңтар 1967 ж. – 29 тамыз 1967 ж. Алан Уильямс 29 тамыз 1967 ж. – 6 қазан 1969 ж. Эдмунд Делл 29 тамыз 1967 ж. – 6 сәуір 1968 ж. Казнашылық Лордтары Джордж Роджерс 21 қазан 1964 ж. – 11 қаңтар 1966 ж. Джордж Лоусон 21 қазан 1964 ж. – 1 сәуір 1967 ж. Джек МакКанн 21 қазан 1964 ж. – 11 сәуір 1966 ж. және 29 шілде 1967 ж. – 13 қазан 1969 ж. Ифор Дэвис 21 қазан 1964 ж. – 6 сәуір 1966 ж. Гарриет Слейтер 21 қазан 1964 ж. – 6 сәуір 1966 ж. Джон Силкин 11 қаңтар 1966 ж. – 11 сәуір 1966 ж. Алан Фитч 16 сәуір 1966 ж. – 13 қазан 1969 ж. Джозеф Харпер 16 сәуір 1966 ж. – 19 маусым 1970 ж. Уильям Уитлок 11 сәуір 1966 ж. – 7 шілде 1966 ж. және 1 сәуір 1967 ж. – 28 шілде 1967 ж. Уильям Хоуи 16 сәуір 1966 ж. – 1 сәуір 1967 ж. Гарри Гурлей 7 шілде 1966 ж. – 1 сәуір 1967 ж. Брайан О’Мэлли 1 сәуір 1967 ж. – 13 қазан 1969 ж. Уолтер Харрисон 29 қазан 1968 ж. – 19 маусым 1970 ж. Нил МакБрайд 13 қазан 1969 ж. – 19 маусым 1970 ж. Эрнест Перри 13 қазан 1969 ж. – 19 маусым 1970 ж. Эрнест Армстронг 13 қазан 1969 ж. – 19 маусым 1970 ж. Сыртқы істер министрі Патрик Гордон Уолкер 16 қазан 1964 ж. Майкл Стюарт 22 қаңтар 1965 ж. Джордж Браун 11 тамыз 1966 ж. Қызметтен кетті Майкл Стюарт 16 наурыз 1968 ж. 17 қазан 1968 ж. Достастық кеңсесімен біріктірілді Сыртқы істер мен Достастық министрі Майкл Стюарт 17 қазан 1968 ж. Сыртқы істер министрінің мемлекеттік министрі Лорд Карафон 16 қазан 1964 ж. – 19 маусым 1970 ж. Джордж Томсон 19 маусым 1964 ж. – 6 сәуір 1966 ж. және 7 қаңтар 1967 ж. – 29 тамыз 1967 ж. Уолтер Падли 19 қазан 1964 ж. – 7 қаңтар 1967 ж. Лорд Шалфонт 23 қазан 1964 ж. – 19 маусым 1970 ж. Эйрин Уайт 11 сәуір 1966 ж. – 7 қаңтар 1967 ж. Фредерик Малли 7 қаңтар 1967 ж. – 17 қазан 1968 ж. Достастық кеңсесімен біріктірілді Горонуи Робертс 29 тамыз 1967 ж. – 17 қазан 1968 ж. Достастық кеңсесімен біріктірілді Сыртқы істер мен Достастық министрінің мемлекеттік министрі Фредерик Малли 17 қазан 1968 ж. – 6 қазан 1969 ж. Горонуи Робертс 17 қазан 1968 ж. – 13 қазан 1969 ж. Лорд Шепард 17 қазан 1968 ж. – 19 маусым 1970 ж. Сыртқы істер министрінің парламенттік орынбасары Лорд Уолстон 20 қазан 1964 ж. Билл Роджерс 7 қаңтар 1967 ж. Морис Фоули 3 шілде 1968 ж. Достастық кеңсесімен біріктірілді 17 қазан 1968 ж. Сыртқы істер мен Достастық министрінің орынбасары Морис Фоули 17 қазан 1968 ж. – 19 маусым 1970 ж. Уильям Уитлок 17 қазан 1968 ж. – 13 қазан 1969 ж. Эван Луард 13 қазан 1969 ж. – 19 маусым 1970 ж. Ішкі істер министрі Сэр Фрэнк Соскис 18 қазан 1964 ж. Рой Дженкинс 23 желтоқсан 1965 ж. Джеймс Каллахан 30 қараша 1967 ж. Ішкі істер министрінің мемлекеттік министрі Элис Бейкон 19 қазан 1964 ж. Лорд Стонам 29 тамыз 1967 ж. Ширли Уильямс 13 қазан 1969 ж. Ішкі істер министрінің орынбасары Лорд Стонам 20 қазан 1964 ж. – 29 тамыз 1967 ж. Джордж Томас 20 қазан 1964 ж. – 6 сәуір 1966 ж. Морис Фоули 6 сәуір 1966 ж. – 7 қаңтар 1967 ж. Дик Таверне 6 сәуір 1966 ж. – 6 сәуір 1968 ж. Дэвид Энналс 7 қаңтар 1967 ж. – 1 қараша 1968 ж. Элистан Морган 6 сәуір 1968 ж. – 19 маусым 1970 ж. Мерлин Рис 1 қараша 1968 ж. – 19 маусым 1970 ж. Ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы және азық-түлік министрі Фред Пирт 18 қазан 1964 ж. Кледвин Хьюз 6 сәуір 1968 ж. Ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы және азық-түлік министрлігінің парламенттік хатшысы Джон Мэки 20 қазан 1964 ж. – 19 маусым 1970 ж. Джеймс Хатчисон Хой 21 қазан 1964 ж. – 19 маусым 1970 ж. Әуе министрінің мемлекеттік министрі Рой Дженкинс 18 қазан 1964 ж. Фредерик Малли 23 желтоқсан 1965 ж. Джон Стоунхаус 7 қаңтар 1967 ж. Лауазым жойылды 15 ақпан 1967 ж. Әуе министрлігінің парламенттік хатшысы Джон Стоунхаус 20 қазан 1964 ж. Джулиан Сноу 6 сәуір 1966 ж. Лауазым жойылды 7 қаңтар 1967 ж. Колониялар министрі Энтони Гринвуд 18 қазан 1964 ж. Лонгфорд графы 23 желтоқсан 1965 ж., сондай-ақ Лордтар палатасының басшысы Фредерик Ли 6 сәуір 1966 ж. Достастық істері министрінің орынбасары 1 тамыз 1966 ж. бастап. Лауазым жойылды 7 қаңтар 1967 ж. Колониялар министрінің орынбасары Эйрин Уайт 20 қазан 1964 ж. – 11 қазан 1965 ж. Лорд Тейлор 20 қазан 1964 ж. – 11 сәуір 1966 ж. Сонымен қатар Достастық қатынастары бойынша орынбасар Лорд Бесуик 11 қазан 1965 ж. – 1 тамыз 1966 ж. Сонымен қатар Достастық қатынастары бойынша орынбасар Достастық істері министрі Артур Боттомли 18 қазан 1964 ж. Достастық істері министрімен біріктірілді Достастық істері министрі Герберт Боуден 11 тамыз 1966 ж. Джордж Томсон 29 тамыз 1967 ж. Сыртқы істер кеңсесімен біріктірілді Достастық істері министрінің мемлекеттік министрі Кледвин Хьюз 19 қазан 1964 ж. – 6 сәуір 1966 ж. Достастық істері министрінің мемлекеттік министрімен біріктірілді Достастық істері министрінің мемлекеттік министрі Джудит Харт 6 сәуір 1966 ж. – 26 шілде 1967 ж. Джордж Томас 7 қаңтар 1967 ж. – 6 сәуір 1968 ж. Лорд Шепард 26 шілде 1967 ж. Сыртқы істер кеңсесімен біріктірілді Достастық істері министрінің орынбасары Лорд Тейлор 20 қазан 1964 ж. Сонымен қатар Колониялар орынбасары Лорд Бесуик 11 қазан 1965 ж. Сонымен қатар Колониялар орынбасары 1 тамыз 1966 ж. дейін Достастық істері министрінің орынбасары Лорд Бесуик 1 тамыз 1966 ж. Уильям Уитлок 26 шілде 1967 ж. Сыртқы істер кеңсесімен біріктірілді Қорғаныс министрі Денис Хили 16 қазан 1964 ж. Армия министрінің мемлекеттік министрі Фредерик Малли 19 қазан 1964 ж. Сонымен қатар мемлекеттік хатшы Джеральд Рейнольдс 24 желтоқсан 1965 ж. Армия министрінің орынбасары Джеральд Рейнольдс 20 қазан 1964 ж. Мерлин Рис 24 желтоқсан 1965 ж. Дэвид Энналс 6 сәуір 1966 ж. Джеймс Бойден 7 қаңтар 1967 ж. Ивор Ричард 13 қазан 1969 ж. Әскери-теңіз күштері министрінің мемлекеттік министрі Кристофер Мейхью 19 қазан 1964 ж. Джозеф Маллалиу 19 ақпан 1966 ж. Лауазым жойылды 7 қаңтар 1967 ж. Әскери-теңіз күштері министрінің орынбасары Джозеф Маллалиу 21 қазан 1964 ж. Лорд Винтерботтом 6 сәуір 1966 ж. Морис Фоули 7 қаңтар 1967 ж. Дэвид Оуэн 3 шілде 1968 ж. Министр...

Members of the Cabinet are in bold face. OfficeNameDatesNotesPrime Minister, First Lord of the Treasuryand Minister for the Civil ServiceHarold Wilson16 October 1964 – 19 June 1970 First Secretary of StateGeorge Brown16 October 1964Office linked to Department of Economic Affairs until 29 August 1967Michael Stewart11 August 1966 – 18 March 1968 Barbara Castle6 April 1968Office linked to Ministry of EmploymentLord High Chancellor of Great Britain The Lord Gardiner16 October 1964 Leader of the House of CommonsLord President of the Council Herbert Bowden16 October 1964Richard Crossman11 August 1966 Fred Peart18 October 1968 Lord Keeper of the Privy SealThe Earl of Longford18 October 1964also Leader of the House of LordsSir Frank Soskice23 December 1965 The Earl of Longford6 April 1966also Leader of the House of LordsThe Lord Shackleton16 January 1968also Leader of the House of LordsFred Peart6 April 1968 The Lord Shackleton18 October 1968also Leader of the House of LordsChancellor of the ExchequerJames Callaghan16 October 1964 Roy Jenkins30 November 1967 Chief Secretary to the TreasuryJohn Diamond20 October 1964Office in Cabinet from 1 November 1968Minister of State for TreasuryDick Taverne6 April 1968 Bill Rodgers13 October 1969 Parliamentary Secretary to the TreasuryEdward Short18 October 1964 John Silkin4 July 1966 Robert Mellish30 April 1969 office vacant31 May 1970 Financial Secretary to the TreasuryNiall MacDermot21 October 1964 Harold Lever29 August 1967 Dick Taverne13 October 1969 Economic Secretary to the TreasuryAnthony Crosland19 October 1964de facto Minister of State for Economic Affairs. Office abolished 22 December 1964Secretary of State for Economic AffairsGeorge Brown16 October 1964 Michael Stewart11 August 1966 Peter Shore29 August 1967Office abolished 6 October 1969Minister of State for Economic AffairsAnthony Crosland20 October 1964Nominally Economic Secretary to the Treasury until 22 December 1964Austen Albu27 January 1965 – 7 January 1967 Thomas Urwin6 April 1968 – 6 October 1969 Under Secretary of State for Economic AffairsMaurice Foley21 October 1964 – 6 April 1966 Bill Rodgers21 October 1964 – 7 January 1967 Harold Lever7 January 1967 – 29 August 1967 Peter Shore7 January 1967 – 29 August 1967 Alan Williams29 August 1967 – 6 October 1969 Edmund Dell29 August 1967 – 6 April 1968 Lords of the TreasuryGeorge Rogers21 October 1964 – 11 January 1966 George Lawson21 October 1964 – 1 April 1967 Jack McCann21 October 1964 – 11 April 1966 and 29 July 1967 – 13 October 1969 Ifor Davies21 October 1964 – 6 April 1966 Harriet Slater21 October 1964 – 6 April 1966 John Silkin11 January 1966 – 11 April 1966 Alan Fitch16 April 1966 – 13 October 1969 Joseph Harper16 April 1966 – 19 June 1970 William Whitlock11 April 1966 – 7 July 1966 and 1 April 1967 – 28 July 1967 William Howie16 April 1966 – 1 April 1967 Harry Gourlay7 July 1966 – 1 April 1967 Brian O'Malley1 April 1967 – 13 October 1969 Walter Harrison29 October 1968 – 19 June 1970 Neil McBride13 October 1969 – 19 June 1970 Ernest Perry13 October 1969 – 19 June 1970 Ernest Armstrong13 October 1969 – 19 June 1970 Secretary of State for Foreign AffairsPatrick Gordon Walker 16 October 1964 Michael Stewart22 January 1965 George Brown11 August 1966ResignedMichael Stewart16 March 1968Merged with Commonwealth Office 17 October 1968Secretary of State for Foreign and Commonwealth AffairsMichael Stewart17 October 1968 Minister of State for Foreign AffairsThe Lord Caradon16 October 1964 – 19 June 1970 George Thomson19 June 1964 – 6 April 1966 and 7 January 1967 – 29 August 1967 Walter Padley19 October 1964 – 7 January 1967 The Lord Chalfont23 October 1964 – 19 June 1970 Eirene White11 April 1966 – 7 January 1967 Frederick Mulley7 January 1967 – 17 October 1968Merged with Commonwealth Office 17 October 1968Goronwy Roberts29 August 1967 – 17 October 1968Merged with Commonwealth Office 17 October 1968Minister of State for Foreign and Commonwealth AffairsFrederick Mulley17 October 1968 – 6 October 1969 Goronwy Roberts17 October 1968 – 13 October 1969 The Lord Shepherd17 October 1968 – 19 June 1970 Parliamentary Under Secretary of State for Foreign AffairsThe Lord Walston20 October 1964 Bill Rodgers7 January 1967 Maurice Foley3 July 1968Merged with Commonwealth Office 17 October 1968Under Secretary of State for Foreign and Commonwealth AffairsMaurice Foley17 October 1968 – 19 June 1970 William Whitlock17 October 1968 – 13 October 1969 Evan Luard13 October 1969 – 19 June 1970 Secretary of State for the Home DepartmentSir Frank Soskice18 October 1964 Roy Jenkins23 December 1965 James Callaghan30 November 1967 Minister of State for Home AffairsAlice Bacon19 October 1964 The Lord Stonham29 August 1967 Shirley Williams13 October 1969 Under Secretary of State for the Home DepartmentThe Lord Stonham20 October 1964 – 29 August 1967 George Thomas20 October 1964 – 6 April 1966 Maurice Foley6 April 1966 – 7 January 1967 Dick Taverne6 April 1966 – 6 April 1968 David Ennals7 January 1967 – 1 November 1968 Elystan Morgan6 April 1968 – 19 June 1970 Merlyn Rees1 November 1968 – 19 June 1970 Minister of Agriculture, Fisheries and FoodFred Peart18 October 1964 Cledwyn Hughes6 April 1968 Parliamentary Secretary to the Ministry of Agriculture, Fisheries and FoodJohn Mackie20 October 1964 – 19 June 1970 James Hutchison Hoy21 October 1964 – 19 June 1970 Minister of State for AviationRoy Jenkins18 October 1964 Frederick Mulley23 December 1965 John Stonehouse7 January 1967Office abolished 15 February 1967Parliamentary Secretary for AviationJohn Stonehouse20 October 1964 Julian Snow6 April 1966Office abolished 7 January 1967Secretary of State for the ColoniesAnthony Greenwood18 October 1964 The Earl of Longford23 December 1965also Leader of the House of LordsFrederick Lee6 April 1966Under Secretary of State for Commonwealth Affairs from 1 August 1966. Office abolished 7 January 1967Under Secretary of State for the ColoniesEirene White20 October 1964 – 11 October 1965 The Lord Taylor20 October 1964 – 11 April 1966Also Under Secretary at Commonwealth RelationsThe Lord Beswick11 October 1965 – 1 August 1966Also Under Secretary at Commonwealth RelationsSecretary of State for Commonwealth RelationsArthur Bottomley18 October 1964Merged into Secretary of State for Commonwealth AffairsSecretary of State for Commonwealth AffairsHerbert Bowden11 August 1966 George Thomson29 August 1967Merged with Foreign Office 17 October 1968Minister of State for Commonwealth RelationsCledwyn Hughes19 October 1964 – 6 April 1966Merged into Minister of State for Commonwealth AffairsMinister of State for Commonwealth AffairsJudith Hart6 April 1966 – 26 July 1967 George Thomas7 January 1967 – 6 April 1968 The Lord Shepherd26 July 1967Merged with Foreign Office 17 October 1968Under Secretary of State for Commonwealth RelationsThe Lord Taylor20 October 1964Also Under Secretary for the ColoniesThe Lord Beswick11 October 1965Also Under Secretary for the Colonies until 1 August 1966Under Secretary of State for Commonwealth AffairsLord Beswick1 August 1966 William Whitlock26 July 1967Merged with Foreign Office 17 October 1968Secretary of State for DefenceDenis Healey16 October 1964 Minister of State for the ArmyFrederick Mulley19 October 1964Also Deputy Secretary of StateGerald Reynolds24 December 1965 Under Secretary of State for the ArmyGerald Reynolds20 October 1964 Merlyn Rees24 December 1965 David Ennals6 April 1966 James Boyden7 January 1967 Ivor Richard13 October 1969 Minister of State for the NavyChristopher Mayhew19 October 1964 Joseph Mallalieu19 February 1966Office abolished 7 January 1967Under Secretary of State for the NavyJoseph Mallalieu21 October 1964 The Lord Winterbottom6 April 1966 Maurice Foley7 January 1967 David Owen3 July 1968 Minister of State for the Air ForceThe Lord Shackleton19 October 1964Office abolished 7 January 1967Under Secretary of State for the Air ForceBruce Millan20 October 1964 Merlyn Rees16 April 1966 The Lord Winterbottom1 November 1968 Minister of Defence for AdministrationGerald Reynolds7 January 1967 Roy Hattersley15 July 1969 Minister of Defence for EquipmentRoy Mason7 January 1967 John Morris16 April 1968 Secretary of State for Education and ScienceMichael Stewart18 October 1964 Anthony Crosland22 January 1965 Patrick Gordon Walker29 August 1967 Edward Short6 April 1968 Minister of State for Education and ScienceThe Lord Bowden19 October 1964 – 11 October 1965Reg Prentice20 October 1964 – 6 April 1966 Edward Redhead11 October 1965 – 7 January 1967 Goronwy Roberts6 April 1966 – 29 August 1967 Shirley Williams7 January 1967 – 13 October 1969 Alice Bacon29 August 1967 – 19 June 1970 Gerald Fowler13 October 1969 – 19 June 1970 Minister of State for the ArtsJennie Lee17 February 1967 – 19 June 1970 Under Secretary of State for EducationJames Boyden20 October 1964 – 24 February 1965 Denis Howell20 October 1964 – 13 October 1969 Jennie Lee24 February 1965 – 17 February 1967ArtsJoan Lestor13 October 1969 – 19 June 1970 Secretary of State for Employment and ProductivityBarbara Castle6 April 1968 Minister of State for Employment and ProductivityEdmund Dell13 October 1969 Under Secretary of State for EmploymentErnest Fernyhough6 April 1968 – 13 October 1969 Roy Hattersley6 April 1968 – 13 October 1969 Harold Walker6 April 1968 – 13 October 1969 Minister of HealthKenneth Robinson18 October 1964Office abolished 1 November 1968Parliamentary Secretary to the Ministry of HealthSir Barnett Stross20 October 1964 Charles Loughlin24 February 1965 Julian Snow7 January 1967 Secretary of State for Social ServicesRichard Crossman1 November 1968Incl. HealthMinister of State for Social ServicesStephen Swingler1 November 1968 – 19 February 1969 David Ennals1 November 1968 – 19 June 1970 The Baroness Serota25 February 1969 – 19 June 1970 Under Secretary of State for Social ServicesNorman Pentland1 November 1968 – 13 October 1969 Charles Loughlin1 November 1968 – 20 November 1968 Julian Snow1 November 1968 – 13 October 1969 Brian O'Malley13 October 1969 – 19 June 1970 John Dunwoody13 October 1969 – 19 June 1970 Minister of Housing and Local GovernmentRichard Crossman18 October 1964 Anthony Greenwood11 August 1966Office not in Cabinet from 6 October 1969Robert Mellish31 May 1970 Minister of State for Housing and Local GovernmentFrederick Willey17 February 1967 Niall MacDermot29 August 1967 – 28 September 1968 Denis Howell13 October 1969 Minister for Planning and LandKenneth Robinson1 November 1968Office abolished 6 October 1969Parliamentary Secretary to the Ministry of Housing and Local GovernmentRobert Mellish18 October 1964 – 29 August 1967 James MacColl20 October 1964 – 13 October 1969 The Lord Kennet6 April 1966 – 19 June 1970 Arthur Skeffington17 February 1967 – 19 June 1970 Reginald Freeson13 October 1969 – 19 June 1970 Richard Marsh20 October 1964 – 11 October 1965 Ernest Thornton21 October 1964 – 6 April 1966 Shirley Williams6 April 1966 – 7 January 1967 Ernest Fernyhough7 January 1967 – 6 April 1968 Roy Hattersley7 January 1967 – 6 April 1968 Minister of LabourRay Gunter18 October 1964Reorganised as Secretary of State for Employment and Productivity 6 April 1968Chancellor of the Duchy of LancasterDouglas Houghton18 October 1964 George Thomson6 April 1966Office not in CabinetFrederick Lee7 January 1967 George Thomson6 October 1969Office in CabinetSecretary of State for Local Government and Regional PlanningAnthony Crosland6 October 1969 Minister of State for Local Government and Regional PlanningThomas Urwin6 October 1969 Minister for Land and Natural ResourcesFrederick Willey18 October 1964Office wound up 17 February 1967Parliamentary Secretary for Land and Natural ResourcesThe Lord MitchisonOctober 1964 – 6 April 1966 Arthur Skeffington21 October 1964 – 17 February 1967 Minister of Overseas DevelopmentBarbara Castle18 October 1964 Anthony Greenwood23 December 1965 Arthur Bottomley11 August 1966 Reginald Prentice29 August 1967Office no longer in CabinetJudith Hart6 October 1969 Parliamentary Secretary to the Ministry of Overseas DevelopmentAlbert Oram21 October 1964 Ben Whitaker13 October 1969 Paymaster GeneralGeorge Wigg19 October 1964 – 12 November 1967 office vacant12 November 1967 The Lord Shackleton6 April 1968also Leader of the House of LordsJudith Hart1 November 1968 Harold Lever6 October 1969 Minister of Pensions and National InsuranceMargaret Herbison18 October 1964Minister of Social Security from 6 August 1966Parliamentary Secretary to the Ministry of PensionsHarold Davies20 October 1964 – 6 August 1966 Norman Pentland21 October 1964 – 6 August 1966 Minister without PortfolioSir Eric Fletcher19 October 1964 – 6 April 1966 The Lord Champion21 October 1964 – 7 January 1967 Douglas Houghton6 April 1966 – 7 January 1967In CabinetThe Lord Shackleton7 January 1967 – 16 January 1968 Patrick Gordon Walker7 January 1967 – 21 August 1967 George Thomson17 October 1968 – 6 October 1969 Peter Shore6 October 1969 – 19 June 1970 Postmaster GeneralTony Benn19 October 1964 Edward Short4 July 1966 Roy Mason6 April 1968 John Stonehouse1 July 1968Post Office became public corporation 1 October 1969Assistant Postmaster GeneralJoseph Slater20 October 1964 Minister for Posts and TelecommunicationsJohn Stonehouse1 October 1969 Parliamentary Secretary to the Ministry of Posts and TelecommunicationsJoseph Slater1 October 1969 Norman Pentland13 October 1969 Minister of PowerFrederick Lee18 October 1964 Richard Marsh6 April 1966 Ray Gunter6 April 1968 Roy Mason1 July 1968Office abolished 6 October 1969Parliamentary Secretary to the Ministry of PowerJohn Morris21 October 1964 The Lord Lindgren10 January 1966 Jeremy Bray6 April 1966 Reginald Freeson7 January 1967 – 6 October 1969 Minister of Public Building and WorksCharles Pannell19 October 1964 Reginald Prentice6 April 1966 Robert Mellish29 August 1967 John Silkin30 April 1969 Parliamentary Secretary to the Ministry of Public Building and WorksJennie Lee20 October 1964ArtsJames Boyden24 February 1965 The Lord Winterbottom7 January 1967 Charles Loughlin20 November 1968 Secretary of State for ScotlandWillie Ross18 October 1964 Minister of State for ScotlandGeorge Willis20 October 1964 – 7 January 1967 Dickson Mabon7 January 1967 – 19 June 1970 The Lord Hughes13 October 1969 – 19 June 1970 Under Secretary of State for ScotlandThe Lord Hughes21 October 1964 – 13 October 1969 Judith Hart20 October 1964 – 6 April 1966 Dickson Mabon21 October 1964 – 7 January 1967 Bruce Millan6 April 1966 – 19 June 1970 Norman Buchan7 January 1967 – 19 June 1970 Minister of Social SecurityMargaret Herbison6 August 1966 Judith Hart26 July 1967Office abolished 1 November 1968 – thereafter Health & Social SecurityParliamentary Secretary to the Ministry of Social SecurityHarold Davies6 August 1966 – 7 January 1967 Norman Pentland6 August 1966 – 1 November 1968 Charles Loughlin7 January 1967 – 1 November 1968 Minister of TechnologyFrank Cousins18 October 1964 Tony Benn4 July 1966 Minister of State for TechnologyJohn Stonehouse15 February 1967 – 1 July 1968 Joseph Mallalieu1 July 1968 – 13 October 1969 Reg Prentice6 October 1969 – 10 October 1969 The Lord Delacourt Smith13 October 1969 – 19 June 1970 Eric Varley13 October 1969 – 19 June 1970 Parliamentary Secretary, Ministry of TechnologyJulian Snow19 October 1964 – 6 April 1966 Richard Marsh11 October 1965 – 6 April 1966 Peter Shore6 April 1966 – 7 January 1967 Edmund Dell6 April 1966 – 29 August 1967 Jeremy Bray7 January 1967 – 24 September 1969 Gerald Fowler29 August 1967 – 13 October 1969 Alan Williams6 October 1969 – 19 June 1970 Neil Carmichael13 October 1969 – 19 June 1970 Ernest Davies13 October 1969 – 19 June 1970 President of the Board of TradeDouglas Jay18 October 1964 Anthony Crosland29 August 1967 Roy Mason6 October 1969 Minister of State for TradeGeorge Darling20 October 1964 – 6 April 1968 Edward Redhead20 October 1964 – 11 October 1965 Roy Mason20 October 1964 – 7 January 1967 The Lord Brown11 October 1965 – 19 June 1970 Joseph Mallalieu7 January 1967 – 1 July 1968 Edmund Dell6 April 1968 – 13 October 1969 William Rodgers1 July 1968 – 13 October 1969 Goronwy Roberts13 October 1969 – 19 June 1970 Parliamentary Secretary to the Board of TradeThe Lord Rhodes20 October 1964 The Lord Walston7 January 1967 Gwyneth Dunwoody29 August 1967 Minister of TransportThomas Fraser18 October 1964 Barbara Castle23 December 1965 Richard Marsh6 April 1968 Frederick Mulley6 October 1969Office no longer in CabinetMinister of State for TransportStephen Swingler29 August 1967Office vacant 1 November 1968Parliamentary Secretary to the Ministry of TransportThe Lord Lindgren20 October 1964 – 10 January 1966 Stephen Swingler20 October 1964 – 29 August 1967 John Morris10 January 1966 – 6 April 1968 Neil George Carmichael29 August 1967 – 13 October 1969 Robert Brown6 April 1968 – 19 June 1970 Albert Murray13 October 1969 – 19 June 1970 Secretary of State for WalesJames Griffiths18 October 1964 Cledwyn Hughes6 April 1966 George Thomas6 April 1968 Minister of State for WalesGoronwy Roberts20 October 1964 George Thomas6 April 1966 Eirene White7 January 1967 Under Secretary of State for WalesHarold Finch21 October 1964 Ifor Davies6 April 1966 Edward Rowlands13 October 1969 Attorney GeneralSir Elwyn Jones18 October 1964 Solicitor GeneralSir Dingle Foot18 October 1964 Sir Arthur Irvine24 August 1967 Lord AdvocateGordon Stott20 October 1964Not an MPHenry Wilson26 October 1967Not an MPSolicitor General for ScotlandJames Leechman20 October 1964Not an MPHenry Wilson11 October 1965Not an MPEwan George Francis Stewart26 October 1967Not an MPTreasurer of the HouseholdSydney Irving21 October 1964 John Silkin11 April 1966 Charles Grey7 July 1966 Charles Richard Morris13 October 1969 Comptroller of the HouseholdCharles Grey21 October 1964 William Whitlock7 July 1966 William Howie1 April 1967 Ioan Evans6 February 1968 Vice Chamberlain of the HouseholdWilliam Whitlock21 October 1964 Jack McCann11 April 1966 Charles Richard Morris29 July 1967 Alan Fitch13 October 1969 Chief Whip of the House of LordsCaptain of the Honourable Corps of Gentlemen at ArmsThe Lord Shepherd21 October 1964 The Lord Beswick29 July 1967 Deputy Chief Whip of the House of Lords Captain of the Queen's Bodyguard of the Yeomen of the GuardThe Lord Bowles28 December 1964 Lords in WaitingThe Lord Hobson21 October 1964 – 17 February 1966 The Lord Beswick28 December 1964 – 11 October 1965 The Lord Sorensen28 December 1964 – 20 April 1968 The Baroness Phillips10 December 1965 – 19 June 1970 The Lord Hilton of Upton6 April 1966 – 19 June 1970 The Baroness Serota23 April 1968 – 25 February 1969 The Baroness Llewelyn Davies13 March 1969 – 19 June 1970

Сыртқы саясат

Коггинс, Ричард. "Уилсон және Родезия: БҰҰ және Британияның Африкаға қатысты саясаты". Қазіргі Британ тарихы (2006) 20#3, 363–381 бб. Колман, Джонатан. "Ерекше қарым-қатынас" ма?: Гарольд Уилсон, Линдон Б. Джонсон және англо-американдық қатынастар саммитте, 1964 ж. (Манчестер университетінің баспасы, 2004) Колман, Джонатан. "Гарольд Уилсон, Линдон Джонсон және англо-американдық «саммит дипломатиясы», 1964–1968". Трансатлантикалық зерттеулер журналы (2003) 1#2, 131–151 бб. Докрилл, Саки. "Англо-американдық жаһандық қорғаныс әріптестігін қалыптастыру: Гарольд Уилсон, Линдон Джонсон және Вашингтон саммиті, 1964 жылғы желтоқсан". Стратегиялық зерттеулер журналы (2000) 23#4, 107–129 бб. Докрилл, Саки. "Британияның күші мен ықпалы: Үш рөлмен айналысу және 1964 жылғы қарашада Чекерсте өткен Уилсон үкіметінің қорғаныс талқылауы". Дипломатия және мемлекеттік басқару (2000) 11#1, 211–240 бб. Пайн, Мелисса. Гарольд Уилсон және Еуропа: Ұлыбританияның Еуропалық қауымдастыққа мүшелігін ілгерілету (IB Tauris, 2007). Спеллинг, Алекс. "«Сақтауға лайық шараптылық репутациясы»: Гарольд Уилсон, Ричард Никсон және қайта бағаланған «Ерекше қарым-қатынас», 1969–1970". Қазіргі Британ тарихы (2013) 27#2, 192–213 бб. Стоддарт, Кристиан. "Уилсон үкіметі және британдықтардың баллистикалық зымырандарға жауаптары, 1964–1970". Қазіргі Британ тарихы 23.1 (2009): 133. Викерс, Рианнон. "Гарольд Уилсон, Ұлыбританияның Лейбористік партиясы және Вьетнам соғысы". «Қышқы соғыс зерттеулері» журналы (2008) 10#2, 41–70 бб. Уилсон, Крейг. "Риторика, шындық және наразылық: 1964–1970 жылдардағы Ұлыбританияның жұмысшы үкіметінің Вьетнам саясаты". Әлеуметтік ғылымдар журналы (1986) 23#1, 17–31 бб.

Негізгі дереккөздер

Уилсон, Гарольд. Еңбек партиясы үкіметі, 1964–70: жеке естелік. (Пингвин, 1974)