Екінші дүниежүзілік соғыстағы Америка театр операциялары

Екінші дүниежүзілік соғыс: Америка театры – Солтүстік және Оңтүстік Америкадағы операциялар, шабуылдар, тыңшылық және теңіз шайқастары туралы ақпарат.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: American theater (World War II) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыстың операциялар аймағы, соның ішінде Солтүстік және Оңтүстік Америка.

Америка театры – Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі операциялар театры, ол барлық континенттік Америка аумағын және мұхитқа дейінгі бөлігін қамтыды. Солтүстік және Оңтүстік Американың Еуропа, Жерорта теңізі, Таяу Шығыс және Тынық мұхитындағы негізгі соғыс ошақтарынан географиялық жағынан алшақтығына байланысты, Орталық Америка Құрама Штаттарына немесе Американың басқа аймақтарына басып кіру қаупі аз болды, сондықтан бұл театр салыстырмалы түрде аз қақтығыстарды көрді. Әскери қақтығыстарға Плата өзені шайқасы, Шығыс жағалауындағы суасты қайықтарының шабуылдары, Алеут аралдары жорығы, Сент-Лоуренс шайқасы және Ньюфаундлендке жасалған шабуылдар кіреді. Тыңшылық жұмыстарының ішінде "Боливар" операциясы болды.

Плата өзенінің шайқасы

Соғыстың алғашқы теңіз шайқасы 1939 жылғы 13 желтоқсанда Оңтүстік Американың Атлантикалық жағалауында өтті. Неміс "қалталық" крейсері Admiral Graf Spee (саудалық рейдер ретінде әрекет ете отырып) оны іздеген британдық әскери-теңіз күштерінің бірімен кездесті. Патшалық теңіз флотының үш крейсерінен – , , және – тұратын күш Аргентина мен Уругвайдың Рио-де-ла-Плата өзенінің сағасында күзетте болды. Қанды шайқаста Admiral Graf Spee британдықтардың шабуылдарын сәтті тойтарды. Капитан Ханс Лангсдорф бұзылған кемесін бейтарап Уругвайға жөндеуге апарды. Бірақ британдық барлау қызметі Лангсдорфты оны күтіп тұрған, әлдеқайда күшті британдық күштердің басымдығына сендіріп алдады. Ол экипажының өмірін сақтап қалу үшін Монтевидеода кемесін батырып, содан кейін өз-өзіне қол жұмсады. Неміс әскерінен 96 адам қаза тапты немесе жараланды, ал британдық теңізшілерден 72-сі қаза тауып, 28-і жараланды. Екі Корольдік теңіз флотының крейсері ауыр зақымдалды.

Су асты кемелері

1940 жылдың күзінде осы аймақта (Бразилия мен Батыс Африка арасындағы Атлантикалық тарлықта) U-боттардың операциялары басталды. Бразилияның сыртқы істер министрі Освальдо Аранхамен келіссөздер жүргізгеннен кейін (диктатор Гетулио Варгас атынан) АҚШ 1941 жылдың екінші жартысында Бразилия жағалауында әуе күштерін орналастырды. Германия мен Италия кейіннен су асты кемелерінің шабуылдарын Бразилия кемелерін қамтуға дейін кеңейтті, ал 1942 жылдың сәуірінен бастап Бразилия суларында кездесті. 1942 жылдың 22 мамырында Бразилия әуе күштері итальяндық "Барбариго" су асты кемесіне алғашқы (сәтті болмаған) шабуыл жасады. U 507 Бразилия жағалауындағы сауда кемелеріне шабуылдар жасағаннан кейін, Бразилия 1942 жылдың 22 тамызында ресми түрде соғысқа кіріп, Оңтүстік Атлантикадағы одақтастардың стратегиялық позициясына маңызды үлес қосты. Бразилияның теңіз күштері шағын болғанымен, оның жағалау конвойларын сүйемелдеуге және теңіздік патрульдеуге жарамды, жаңа мина тастағыштары және ұшақтары болды, оларға теңіздік патрульдеуге лайықты болу үшін аз өзгерістер қажет болды. Соғыстың үш жылында, негізінен Кариб теңізінде және Оңтүстік Атлантикада, жеке және АҚШ-пен бірлесіп, Бразилия 614 конвойде 3167 кемені сүйемелдеді, олардың жалпы тоннажы 16,5 миллион тоннаға жетті, шығын 0,1% құрады. Бразилияның үш әскери кемесі батып, 486 адамы қаза тапты (оның 332-сі "Баия" крейсерінде); жаудың су асты кемелері шабуылдаған 32 бразилиялық сауда кемесінде 972 теңізші мен азаматтық жолаушы да қаза тапты. Американдық және бразилиялық әуе және теңіз күштері шайқастың соңына дейін тығыз жұмыс істеді. Мысалы, 1943 жылдың шілдесінде бразилиялық және американдық ұшақтарының үйлестірілген әрекетімен U 199 басылды. Тек бразилиялық суларда 1943 жылдың қаңтар және қыркүйек аралығында басқа он бір жауынгерлік су асты кемесінің батқаны белгілі болды: итальяндық "Архимед" және он неміс су асты кемесі: U 128 (1941 ж. құрылған), U 161 (1941 ж. құрылған), U 164 (1941 ж. құрылған), U 507, U 513 (3=2 ж. құрылған), U 590 (3=2 ж. құрылған), U 591 (3=2 ж. құрылған), U 598 (3=2 ж. құрылған), U 604 (3=2 ж. құрылған) және U 662 (3=2 ж. құрылған). 1943 жылдың соңында Оңтүстік Атлантикада одақтас кемелердің жоғалуының азаюы сол аймақтағы жауынгерлік су асты кемелерінің жойылуымен сәйкес келді. Содан бері немістер үшін аймақтағы шайқас жоғалды, тіпті аймақта қалған су асты кемелерінің көпшілігі келесі жылдың тамызында ғана кері қайту туралы ресми бұйрық алды, ал (Барон Джедбург) 1945 жылдың 10 наурызында U 532 су асты кемесімен батырылған соңғы одақтас сауда кемесі болды.

U boat operations in the region (centered in the Atlantic Narrows between Brazil and West Africa) began in autumn 1940. After negotiations with Brazilian Foreign Minister Osvaldo Aranha (on behalf of dictator Getúlio Vargas), the U. S. introduced its Air Force along Brazil's coast in the second half of 1941. Germany and Italy subsequently extended their submarine attacks to include Brazilian ships wherever they were, and from April 1942 were found in Brazilian waters. On 22 May 1942, the first Brazilian attack (although unsuccessful) was carried out by Brazilian Air Force aircraft on the Italian submarine Barbarigo. After a series of attacks on merchant vessels off the Brazilian coast by U 507 was launched in ., Brazil officially entered the war on 22 August 1942, offering an important addition to the Allied strategic position in the South Atlantic. Although the Brazilian Navy was small, it had modern minelayers suitable for coastal convoy escort and aircraft which needed only small modifications to become suitable for maritime patrol. During its three years of war, mainly in Caribbean and South Atlantic, alone and in conjunction with the U. S., Brazil escorted 3,167 ships in 614 convoys, totalling 16,500,000 tons, with losses of 0.1%. Brazil saw three of its warships sunk and 486 men killed in action (332 in the cruiser Bahia); 972 seamen and civilian passengers were also lost aboard the 32 Brazilian merchant vessels attacked by enemy submarines. American and Brazilian air and naval forces worked closely together until the end of the Battle. One example was the sinking of U 199 was launched in in July 1943, by a coordinated action of Brazilian and American aircraft. Only in Brazilian waters, eleven other Axis submarines were known sunk between January and September 1943—the Italian Italian submarine Archimede and ten German boats: U 128 was launched in 1941., U 161 was launched in 1941., U 164 was launched in 1941., U 507, U 513 was launched in 3=2., U 590 was launched in 3=2., U 591 was launched in 3=2., U 598 was launched in 3=2., U 604 was launched in 3=2., and U 662 was launched in 3=2

By late 1943, the decreasing number of Allied shipping losses in South Atlantic coincided with the increasing elimination of Axis submarines operating there. From then, the battle in the region was lost for Germans, even with the most of remaining submarines in the region receiving official order of withdrawal only in August of the following year, and with (Baron Jedburgh) the last Allied merchant ship sunk by a U boat (U 532) there, on 10 March 1945.

Дюкен шпиондық шағамы

Соғысқа дейін АҚШ-та ірі нацистер шпиондық желісінің жұмыс істеп жатқаны анықталды. 2023 жылға дейін Дукейн шпиондық тобы АҚШ тарихындағы ең ірі шпиондық іс болып табылады, ол сотталумен аяқталды. Дукейн шпиондық желісін құраған 33 неміс агенті АҚШ-тағы маңызды лауазымдарға орналастырылды, соғыс жағдайында қолданылатын ақпаратты алу және саботаж жасау үшін. Бір адам мейрамхана ашып, клиенттерінен ақпарат алу үшін өзінің қызметін пайдаланды; екіншісі әуе компаниясында жұмыс істеді, осылай Атлант мұхитын кесіп өтетін одақтас кемелер туралы хабарлады; ал желідегі басқалары құпия хабарларды қалыпты хабарлармен бірге жеткізу үшін курьерлер болып жұмыс істеді. Бұл топты капитан Фриц Жуберт Дукесне басқарды, ол екі дүниежүзілік соғыста Германия үшін тыңшылық жасаған Оңтүстік Африкалық буер, және 1916 жылы саботаж жасап, суға батырғандығы үшін Темір крестпен марапатталғаннан кейін «Китченерді өлтірген адам» деп танылды. АҚШ-тың қос тыңшысы Уильям Г. Себольд ФБР-дің бұл істі табысты аяқтауына үлкен үлес қосты. Шамамен екі жыл бойы Себольд Нью-Йорктегі құпия радиостансаны басқарды. Себольд ФБР-ге Германияның АҚШ-тағы тыңшыларына қандай ақпарат жіберіп жатқаны туралы мәлімет берді, сонымен қатар Германияға жіберілетін ақпаратты бақылауға ФБР-ге мүмкіндік берді. 1941 жылдың 29 маусымында, АҚШ соғыс жариялауға алты ай қалғанда, ФБР әрекетке көшті. Барлық 33 тыңшы қамауға алынып, кінәлі деп танылды және 300 жылдан астам түрме жазасына кесілді.

Пасториус операциясы

Перл-Харборға шабуылдан кейін АҚШ-қа соғыс жариялағаннан кейін Адольф Гитлер қалған неміс саботажшыларына Американы бүлдіруді бұйырды. Бұл міндетті орындау жауапкершілігі Германияның барлау қызметіне (Абвер) жүктелді. 1942 жылдың көктемінде тоғыз агент тартылып (біреуі кейіннен бас тартты) және екі командаға бөлінді. Бірінші команданы Джордж Джон Даш басқарды, оған Эрнст Питер Бургер, Генрих Генк және Ричард Куирин кірді; екінші команданы Эдвард Керлинг басқарды, оған Герман Нойбауэр, Вернер Тиль және Герберт Хаупт кірді. 1942 жылдың 12 маусымында Даш командасы жарылғыш заттар мен жоспарлармен Нью-Йорк штатының Амагансетт қаласына қонды. Олардың міндеті – Ниагара шарлауындағы электр стансаларын және Иллинойс, Теннесси және Нью-Йорктегі «Америка алюминий компаниясының» (ALCOA) үш зауытын жою еді. Алайда, Даш ФБР-ге өзі тапсырып, команда мүшелерінің толық тізімін және жоспарланған миссиялар туралы мәлімет берді, бұл олардың тұтқындалуына әкелді. 17 маусымда Керлинг командасы U-584 қайығымен Флорида штатының Джексонвилл қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 40 шақырым жердегі Понте-Ведра жағасына қонды. Оларға төрт нысанда миналар орнату тапсырылды: Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласындағы Пенсильвания темір жолы, Сент-Луис (Миссури) және Цинциннати (Огайо) қалаларындағы канал шлюздері, сондай-ақ Нью-Йорк қаласының сумен жабдықтау құбырлары. Команда мүшелері Цинциннатиге жетіп, содан кейін екеуі Чикагоға (Иллинойс), ал қалғандары Нью-Йоркке бет бұрды. Даштің көрсетуі салдарынан барлық адамдар 10 шілдеге дейін тұтқындалды. Неміс агенттері азаматтық киімде ұсталғандықтан (бірақ олар униформада қонған болса да), олар Вашингтондағы әскери трибуналда сотталды, ал алтауы тыңшылық жасағаны үшін өлім жазасына кесілді. Президент Франклин Рузвельт үкімді бекітті. Әскери трибуналдардың конституциялықтығы 31 шілдеде АҚШ Жоғарғы Сотында «Ex parte Quirin» ісі бойынша расталды, ал алтау 8 тамызда DC түрмесінде электр тогымен өлім жазасына кесілді. Даш пен Бургерге ФБР-ге өзі тапсырып, басқалар туралы ақпарат бергені үшін отыз жылға бас бостандығынан айыру жазасы берілді. Екеуі де 1948 жылы босатылып, Германияға қуылды. Соғысқа дейін көп жылдар бойы Америкада тұрған Даш (Джордж Дэвис), АҚШ-тан кеткеннен кейін Германияда қиын өмір сүрді, өйткені ол жолдастарын АҚШ билігіне сатқан еді. Ол көптеген жылдар бойы көрнекті американдық шенеуніктерге (Дж. Эдгар Гувер, президент Эйзенхауэр және т.б.) АҚШ-қа оралуға рұқсат сұрап хаттар жазды, бірақ депортация шарты бойынша оған рұқсат берілмеді. Соңында ол Швейцарияға көшіп, «Америкаға қарсы сегіз тыңшы» атты кітап жазды.

After declaring war on the United States following the attack on Pearl Harbor, Adolf Hitler ordered the remaining German saboteurs to wreak havoc on America. The responsibility for carrying this out was given to German Intelligence (Abwehr). In the spring of 1942, nine agents were recruited (one eventually dropping out) and divided into two teams. The first, commanded by George John Dasch, included Ernst Peter Burger, Heinrich Heinck, and Richard Quirin; the second, under command of Edward Kerling, included Hermann Neubauer, Werner Thiel, and Herbert Haupt. On June 12, 1942, the landed Dasch's team with explosives and plans at Amagansett, New York. Their mission was to destroy power plants at Niagara Falls and three Aluminum Company of America (ALCOA) factories in Illinois, Tennessee, and New York. However, Dasch instead turned himself in to the FBI, providing them with a complete list of his team members and an account of the planned missions, which led to their arrests. On June 17, Kerling's team landed from U 584 at Ponte Vedra Beach, 25 mile (40 km) south east of Jacksonville, Florida. They were ordered to place mines in four areas: the Pennsylvania Railroad in Newark, New Jersey; canal sluices in both St. Louis, Missouri, and Cincinnati, Ohio; and New York City's water supply pipes. The team members made their way to Cincinnati and then split up, two going to Chicago, Illinois, and the others to New York. Dasch's confession led to the arrest of all of the men by July 10. Because the German agents were captured in civilian clothes (though they had landed in uniforms), they were tried by a military tribunal in Washington D. C., with six of them sentenced to death for spying. President Franklin D. Roosevelt approved the sentences. The constitutionality of military tribunals was upheld by the U. S. Supreme Court in Ex parte Quirin on July 31, and the six men were executed by electrocution at the D. C. jail on August 8. Dasch and Burger were given thirty year prison sentences because they had turned themselves in to the FBI and provided information about the others. Both were released in 1948 and deported to Germany. Dasch (aka George Davis), who had been a longtime American resident before the war, suffered a difficult life in Germany after his return from U. S. custody because he had betrayed his comrades to the U. S. authorities. As a condition of his deportation, he was not permitted to return to the United States, even though he spent many years writing letters to prominent American authorities (J. Edgar Hoover, President Eisenhower, etc.) seeking permission to return. He eventually moved to Switzerland and wrote a book, titled Eight Spies Against America.

" Қалқа " операциясы

1944 жылы тағы бір тыңғырым салу әрекеті жасалды, ол "Эльстер" операциясы ("Сарғанақ") деп аталды. "Эльстер" операциясына Эрих Гимпель мен неміс-американдық дезертир Уильям Коулпау қатысты. Олардың міндеті – әртүрлі әскери салалар бойынша ақпарат жинап, Гимпель құрастыратын радиоарқылы Германияға жіберу болатын. Олар Кильден U 1230 қайығымен шығып, 1944 жылғы 29 қарашада Мэн штатының Хэнкок Пойнт аймағына қонды. Екеуі де содан кейін Нью-Йоркке бағыт алды, бірақ операция тез арада сәтсіз аяқталды. Коулпау 26 желтоқсанда ФБР-ге өзінің құрылтайшылық құжатын тапсырып, жоспардың бәрін мойындап, Гимпельдің есімін атады. Гимпель төрт күннен кейін Нью-Йоркте тұтқындалды. Екеуіне де өлім жазасы берілді, бірақ кейіннен жазалары жеңілдетілді. Гимпель 10 жыл түрмеде отырды, ал Коулпау 1960 жылы босатылып, Флоридаға зейнеткерлікке шыққанға дейін Пенсильвания штатының Пруссия королі қаласында бизнеспен айналысты.

Сент-Мартинс, Нью-Брансуик

Даш операциясына бір ай бұрын (1942 жылғы 14 мамырда) Abwehr агенті Мариус А. Лангбейн U қайығымен (U 213 кемесі іске қосылды) Канаданың Нью-Брансуик провинциясындағы Сент-Мартинс маңына түсірілді. Оның миссиясы, агенттің әйелінің құрметіне "Грете" операциясы деп аталды, Монреаль және Новая Шотландиядағы Галифакс қалаларында (Солтүстік Атлантика конвойлерінің басты порты) кемелердің қозғалысын бақылап, туралы мәлімет беру болды. Соғысқа дейін Канадада тұрған Лангбейн ойын өзгертіп, Оттаваға көшіп, 1944 жылдың желтоқсан айында Канада билігіне бағынуға дейін Abwehr қаражатымен өмір сүрді. Қазылар алқасы Лангбейнді тыңшылық жасады деп танымады, себебі ол соғыс кезінде Канадаға қарсы ешқандай жаулық әрекет жасаған жоқ.

Нью-Карлайл, Квебек

1942 жылдың қарашасында U 518 кемесі екі темір кен тасымалдайтын кемені батырып, тағы біреуін зақымдады. Бұл кеме, 9 қарашада сағат 05:00 шамасында Нью-Карлайл қаласынан 6,5 шақырым жерде, Гаспе түбегіне бағыт алғанда, Канада Корольдік Әуе Күштерінің ұшағынан шабуылға ұшыраса да, Вернер фон Яновски атты тыңшыны 9 қарашада сағат 05:00 шамасында Нью-Карлайл қаласынан төрт миль (6,5 км) қашықтықта сәтті түсірді. Фон Яновски 06:30-да Нью-Карлайл қонақ үйіне келіп, Вильям Брентон деген лақап атымен тіркелді. Қонақ үй иесінің ұлы, Эрл Аннет кіші, неміс тыңшысының айтқандарындағы қайшылықтарға байланысты оған күдікпен қарады. Ол шотты төлегенде қолданыстан шығарылған канадалық банкнота қолданды және ол пойыз стансасында күтуге кеткенде, қонақ үй иесінің күдікті ұлы оның соңынан ерді. Стансада Аннет күдігі күшейіп, Квебек провинциялық полициясының қызметкері Альфонс Дюшньоға хабарлады. Дюшньо пойыз кетісімен бірге вагондарға кіріп, бейтаныс адамды іздеуге кірісті. Дюшньо фон Яновскиді тауып алды, ол Торонтодан радио сатушы екенін айтты. Полиция қызметкері оның сөмкелерін тексеруді сұрағанша, ол бұл әңгімесін жалғастырды; содан кейін бейтаныс адам: "Тексерудің қажеті жоқ. Мен сіздей елге қызмет ететін неміс офицерімін". Оны ұстаған кезде фон Яновскидің жеке заттарын тексеру кезінде, оның ішінде қуатты радио хабар тарату құрылғысы бар екені анықталды. Фон Яновски келесі жылды қос агент ретінде өткізді, оған Одақтастар WATCHDOG, ал Abwehr – Bobbi деген кодовые есімдер берді. Ол RCMP және MI5 бірлескен бақылауымен Германияға жалған хабарламалар жіберді, ал шпион-басшы Сирил Миллс осы «қос ойын» жобасына көмектесу үшін Канадаға жіберілді. Оның «өзгерісінің» тиімділігі мен адалдығы күмәнді. Мысалы, Джон Сесил Мастерман «Двойной крест» атты кітабында былай деп жазды: «Қараша айында WATCHDOG радиостанциясымен және кең көлемді сауалнамамен бірге U-кемеден Канадаға түсірілді. Немістердің бұл әрекеті біздің қызметімізді әлемнің басқа бөліктеріне тарату қаупін тудырды, бірақ іс жүзінде жағдай қанағаттанарлықтай дамыған жоқ. WATCHDOG 1943 жылғы жазда жабылды».

In November 1942, U 518 was launched in sank two iron ore freighters and damaged another off Bell Island in Conception Bay, Newfoundland, en route to the Gaspé Peninsula where, despite an attack by a Royal Canadian Air Force aircraft, it successfully landed a spy, Werner von Janowski, four miles (6.5 km) from New Carlisle, Quebec, at around 5am on November 9, 1942. Von Janowski showed up at the New Carlisle Hotel at 06:30 and checked in under the alias of William Brenton. The son of the hotel owner, Earle Annett Jr., grew suspicious of him, because of inconsistencies with the German spy's story. He used an out of circulation Canadian note when paying his bill to the owner's son and when he left to wait at the train station the suspicious son of the hotelier followed him. There Annett grew more suspicious and he alerted a Quebec Provincial Police constable, Alfonse Duchesneau, who quickly boarded the train as it pulled away from the station and began searching for the stranger. Duchesneau located von Janowski, who said he was a radio salesman from Toronto. He stuck with this story until the policeman asked to search his bags; the stranger then confessed: "That will not be necessary. I am a German officer who serves his country as you do yourself." Inspection of von Janowski's personal effects upon his arrest revealed that he was carrying a powerful radio transmitter, among other things. Von Janowski spent the next year as a double agent, codenamed WATCHDOG by the Allies and Bobbi by the Abwehr, sending false messages to Germany under the joint control of the RCMP and MI5, with spymaster Cyril Mills having been seconded to Canada to assist in the double cross initiative. The effectiveness and honesty of his "turn" is a matter of some dispute. For example, John Cecil Masterman wrote in The Double Cross System: "In November, WATCHDOG was landed from a U boat in Canada together with a wireless set and an extensive questionnaire. This move on the part of the Germans threatened an extension of our activities to other parts of the world, but in fact the case did not develop very satisfactorily WATCHDOG was closed down in the summer [of 1943]."

Курт метеорологиялық станциясы, Мартин шығанағы

Теңіз соғысында ауа райы туралы дәл мәліметтер маңызды болды. 1943 жылдың 18 қыркүйегінде U 537 кемесі профессор Курт Сомермейер басқаратын метеорологиялық топпен бірге Норвегияның Берген қаласы арқылы Кильден теңізге шықты. Олар 1943 жылдың 22 қазанында Лабрадордың солтүстік ұшына жақын орналасқан Мартин шығанағына қонды және одақтас әуе патрульдерінің үнемі қаупіне қарамастан, автоматты ауа райы стансасын ("Weather Station Kurt" немесе "Wetter Funkgerät Land 26") сәтті орнатты. Станцияны үш айға дейін қуаттануы тиіс батареялармен жабдықталды. 1944 жылдың шілде айының басында U 867 кемесі жабдықты алмастыру үшін Бергеннен шықты, бірақ жолда батып кетті. Бұл науқанның жалпы әсері ауыр болды; соғыс кезіндегі кемелердің суға бату жағдайларының төрттен бірі – 3,1 миллион тонна. Мұның бірнеше себебі болды. Американдық әскери-теңіз күштерінің адмиралы Эрнест Кинг, ағылшын тіліне деген ықыласы жоқ болғандықтан, британдықтардың конвойларды енгізу туралы ұсыныстарын қабылдауға қарсы болды, АҚШ жағалау күзеті мен әскери-теңіз күштерінің патрульдері болжамды болды және U- қайықтары олардан оңай қашып шығуға болатын, ведомствоаралық ынтымақтастық нашар болды, сондай-ақ АҚШ әскери-теңіз күштерінде жеткілікті эскорттық кемелер болмады (британдық және канадалық соғыс кемелері АҚШ-тың шығыс жағалауына ауыстырылды).

АҚШ шығыс жағалауы

Бірнеше кеме Нью-Йорк және Бостон сияқты Шығыс жағалау қалаларының көрінетін жерінде торпедаланды. Екінші дүниежүзілік соғыста Жаңа Англия жағалауына жақын жерде U-кемесінің батқандығы туралы жалғыз құжатталған дерек 1945 жылғы 5 мамырдағы оқиға болды, онда U-кемесі Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласынан Black Point көмір тасымалдау кемесін торпедалап батырды. Black Point торпедаланған кезде, АҚШ Әскери-теңіз күштері дереу оны қуа бастап, тереңдік зарядтарын тастады. Соңғы жылдары U 853 дайвингке танымал орынға айналды. Ашық люктары бар, зақымдалмаған корпусы Род-Айленд штатының Блок аралының жағалауынан 40 метр тереңдікте орналасқан. 1991 жылы Нью-Джерси жағалауында табылған кеме қирауы 1997 жылы U 869 кемесі екені анықталды. Бұрын U 869 Марокконың Рабат қаласының жанында батқан деп есептелген.

АҚШ Мексика шығанағы

Атлантикада конвойлер мен әуе қорғанысы енгізілгеннен кейін, суға батқан кемелердің саны азайды және U- қайықтары Мексика шығанағындағы кемелерге шабуыл жасауға көшті. 1942 және 1943 жылдары Мексика шығанағында 20-дан астам U- қайықтары жұмыс істеді. Олар Техас және Луизиана порттарынан мұнай тасымалдаған танкерлерге шабуыл жасап, 56 кемені батырды. 1943 жылдың соңында сауда кемелері қарулы конвойлермен жүзе бастағандықтан, U- қайықтарының шабуылдары азайды. 1942 жылдың 12 мамырында Миссисипи өзенінің сағасында U 507 неміс су асты қайығы «Виргиния» танкерін торпедамен ұрып, 26 экипаж мүшесі қаза тапты. 14 адам аман қалды. Тағы да, қорғаныс шаралары енгізілген кезде кемелердің батуы азайды. U 166 1941 жылы суға жіберілді және соғыс кезінде Мексика шығанағында батып кеткен жалғыз U- қайық болды. 1942 жылдың 1 тамызында АҚШ жағалау күзетінің J4F амфибиялық ұшағынан тасталған торпедадан батып кеткен деп есептелген U 166, екі күн бұрын жолаушылар кемесінің, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ПК 566 су асты қайығының теңіз күзетінен шыққан тереңдік зарядтарынан батқан деп саналады. J4F ұшағы сол уақытта сол аймақта жұмыс істеп тұрған U 171 неміс су асты қайығын байқап, оған шабуыл жасаған болуы мүмкін. U 166 соңғы құрбаны Роберт Лиден бір шақырым (1600 метр) қашықтықта, 1524 метр тереңдікте жатыр. Жаңафаундленд және Лабрадор айналасындағы суларда Канадалық патрульдердің қиратып салған жарты ондаған U- қайықтарының қалдықтары жатыр.

Кариб теңізі

Неміс субмаринасы 1942 жылғы 16 ақпанда Сан-Николас портындағы американдық Standard Oil мұнай өңдеу зауытын, Аруба аралында (голландиялық колония) орналасқан Оранжестад портының жанындағы "Аренд"/"Eagle" Maatschappij (голландиялық/британдық Shell Co.) компаниясын және Маракайбо көліне кіреберістегі бірнеше кемені атқылады. Үш танкер, оның ішінде венесуэлалық "Монагас" батып кетті. Венесуэланың "Генерал Урданета" канонерлік қайығы экипаждарды құтқаруға көмектесті. 2 наурызда неміс субмаринасы Мона аралын атқылады, ол Пуэрто-Рико аралынан шамалы қашықтықта орналасқан.

Орталық Америка

1941 жылға дейін Орталық Америка елдері нацистік Германиямен және Жапон империясымен әртүрлі дипломатиялық байланыстар орнатқан. Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін олар Оскін елдеріне соғыс жариялады. Орталық Америка елдері одақтастар тарапына қосылып, Оскін мемлекеттерімен дипломатиялық қатынастарды үзіп, неміс және итальян иммигранттарын қуғындауды бастады. Соғыс барысында Кариб теңізінде неміс суасты қайықтары бірнеше сауда кемелерін батырды, мысалы, 1942 жылы U 504 суасты қайығы Гондурас жүк кемесі "Тела" кемесін батырды. Бұл елді неміс суасты қайықтарының жақындауынан немесе Германиядан шабуыл болатын қорқыныштан жағалауда үздіксіз әуе патрульдерін жүргізуге мәжбүр етті. Орталық Америкаға тиесілі тағы бірнеше жүк кемелері батырылды, олардың ішінде Гондурас пен Никарагуадан шыққан "Оланчо", "Комаягуа" және "Блюфилдс" кемелері бар. Орталық Америкалық еріктілер АҚШ армиясының құрамында Еуропа және Азия-Тынық мұхиты театрларында да қатысты.

Алеут аралдарына қарсы іс-қимыл

МИ операциясы жүзеге асырылмас бұрын, жапондықтар Алеут аралдарын басып алуды шешті. 1942 жылдың 3-4 маусымында, Жапонияның екі жеңіл авианосецінен – «Рюджо» және «Дзюнъё» – ұшқан жапондық ұшақтар Аляска штатындағы Уналаска қаласына, Алеут аралдарындағы Голланд портына (Dutch Harbor) қарсы шабуыл жасады. Алғашқы жоспар бойынша, жапондықтар Голланд портына Мидуэйге жасалған шабуылмен бірдей уақытта шабуылдауды көздеген, бірақ Мидуэйге жасалған шабуыл бір күнге кешіктірілді. Голланд портына жасалған шабуыл орташа зиян келтірді, нәтижесінде 43 америкалық қаза тауып, 50-і жараланды. 6 маусымда, Голланд портына бомба тасталғаннан кейін екі күн өткен соң, 500 жапондық теңізшісі Алясканың Алеут аралдарындағы Кискаға десант түсірді. Олар құрлыққа қонғаннан кейін екі адамды өлтіріп, сегіз американдық теңізшісін тұтқынға алды, соның арқасында алғаш рет американдық жерді басып алды. Келесі күні, жалпы саны 1140 жапондық жаяу әскері Хольц шығанағы арқылы Аттуға десант түсіріп, ақырында Массакр шығанағы мен Чичагоф портына жетті. Сол кезде Аттуда 45 алеут және екі ақ американдық тұрды: 60 жастағы радиооператор және метеоролог Чарльз Фостер Джонс және оның 62 жастағы әйелі Этта, мұғалім және медбике. Жапондықтар Чарльз Джонсты сұраққа алып, содан кейін өлтірді, ал Этта Джонс пен алеуттарды Жапонияға жіберді. Жапонияда 16 алеут қайтыс болды, ал Этта соғыстан аман қалды. Жапонияның Киска мен Аттуды басып алғанынан бір жыл өткен соң, 1943 жылдың 11 мамырында американдық әскерлер Аттуға десант түсіріп, үш апталық шайқастан кейін аралды қайтарып алды. Шайқаста 2351 жапондық жауынгері қаза тауып, 28-і тұтқынға алынды, ал американдықтар 549 адамды жоғалтты. Үш айдан кейін, 15 тамызда, американдық және канадтық әскерлер Атту сияқты қарсылық күтіп, Кискага десант түсірді. Бірақ арал толығымен бос болды, өйткені жапондық әскерлердің көп бөлігі десанттан бірнеше апта бұрын құпия түрде эвакуацияланды. Аралда жау болмауына қарамастан, автокөлік апаттары, тұзақтар, миналар және өзіне-өзі оқ жаратылу салдарынан 313 одақтас әскерінен жарақат алды, нәтижесінде екі тарап арасындағы атыс кезінде 28 американдық және 4 канадтық қаза тапты.

Before Operation MI could be carried out, the Japanese decided to take the Aleutian Islands. On June 3–4, 1942, Japanese planes from two light carriers Japanese aircraft carrier Ryūjō and Japanese aircraft carrier Jun'yō struck the U. S. against the city of Unalaska, Alaska, at Dutch Harbor in the Aleutian Islands. Originally, the Japanese planned to attack Dutch Harbor simultaneously with its attack on Midway, but the Midway attack was delayed by one day. The attack only did moderate damage on Dutch Harbor, but 43 Americans were killed and 50 others wounded in the attack. On June 6, two days after the bombing of Dutch Harbor, 500 Japanese marines landed on Kiska, one of the Aleutian Islands of Alaska. Upon landing, they killed two and captured eight United States Navy officers, then seized control of American soil for the first time. The next day, a total of 1,140 Japanese infantrymen landed on Attu via Holtz Bay, eventually reaching Massacre Bay and Chichagof Harbor. Attu's population at the time consisted of 45 Alaska Native Aleuts, and two white Americans – Charles Foster Jones, a 60 year old ham radio operator and weather observer, and his 62 year old wife Etta, a teacher and nurse. The Japanese killed Charles Jones after interrogating him, while Etta Jones and the Aleut population were sent to Japan, where 16 of the Aleuts died and Etta survived the war. A year after Japan's occupation of Kiska and Attu, U. S. troops invaded Attu on May 11, 1943 and successfully retook the island after three weeks of fighting, killing 2,351 Japanese combatants and taking only 28 as prisoners of war at the cost of 549 lives. Three months later on August 15, U. S. and Canadian forces landed on Kiska expecting the same resistance like Attu; they later found the entire island empty, as most of the Japanese forces secretly evacuated weeks before the landing. In spite of enemy absence on the island, over 313 Allied casualties were sustained nonetheless through car accidents, booby traps, landmines, and friendly fire, in which 28 Americans and four Canadians were killed in the exchange of fire between the two forces.

Су асты кемелерімен жұмыс істеу

Бірнеше кеме Калифорнияның Лос-Анджелес, Санта-Барбара, Сан-Диего және Санта-Моника сияқты Батыс жағалау қалаларының көз алдында торпедаланды. 1941 және 1942 жылдары Батыс жағалау мен Баха-Калифорния аймағында 10-нан астам жапондық су асты кемесі белсенді болды. Олар американдық, канадалық және мексикалық кемелерге шабуыл жасап, 10-нан астам кемені, соның ішінде 1942 жылдың 11 қазанында Совет теңіз флотының L 16 су асты кемесін сүңгітіп жіберді.

Элвудты бомбалау

Құрама Штаттардың континенттік бөлігі алғаш рет 1942 жылғы 23 ақпанда Осістік державалармен атқыланды, олар Калифорния штатының Санта-Барбара қаласының жанындағы Голетаның батысында орналасқан Элвуд мұнай аланына шабуыл жасады. Мұнай ұңғымаларының біреуіндегі сорғы станциясы мен платформа ғана зақымданса да, 17-ші капитан Нишино Козо радио арқылы Токиоға Санта-Барбара өртеніп кеткенін хабарлады. Зардап шеккендер туралы хабарлама болған жоқ және келтірілген залалдың жалпы сомасы ресми түрде шамамен 500-1000 долларға бағаланды. Оқ жаудыру туралы жаңалық Батыс жағалауында басып алу аласырды.

Эстеван нүктесіндегі маякқа бомбалау

1941 және 1942 жылдары Батыс Канадада бестен астам жапондық су асты кемелері қызмет етті. 1942 жылдың 20 маусымында Йокота Минорудың басқаруымен болған су асты кемесі Британдық Колумбиядағы Ванкувер аралындағы Эстеван Пойнт маяғына 5,5 дюймдік 25-30 снаряд атты, бірақ нысананы соқпады. Зардап шеккендер туралы хабарлама болмады, алайда сыртқы стансалардың жарығын өшіру туралы шешім жағалаудағы кемелердің қалыпты жүрісіне кедергі келтірді.

Стивенс фортын бомбалау

Екінші дүниежүзілік соғыста американдық әскери орналымға жасалған екінші шабуылда, Тагами Акиджинің басқаруымен жүзген су асты кемесі 1942 жылдың 21-22 маусым күндері Орегон штатындағы Колумбия өзенінің аузына жақын келді және Форт Стивенсқа қарай оқ-дәрі атты. Ресми тіркелген жалғыз зақым – бейсбол алаңының қоршауына тиген оқ. Көптеген телефон кабельдерін зақымдаған оқ, ең маңызды зақымды келтірді. Форт Стивенс артиллериясы су асты кемесіне қарудың орналасқан жерін және/немесе қашықтық шектеулерін білдіріп алу қаупінен оқ атуға рұқсат алмады. Оқу сапарларындағы американдық ұшақтар су асты кемесін көріп, кейіннен АҚШ бомбалаушысы оған шабуыл жасады, бірақ ол қашып кетті.

Әуе шабуылы

"Күзеттік әуе шабуылдары" 1942 жылдың 9 қыркүйегінде болды. АҚШ құрлықтық бөлігінде шетелдік державаның әуе шабуылына ұшыраған екінші орын – Орегон штатының Брукингс қаласының жанындағы Эмили тауының үстінен екі жану бомбасын тастап, орман өртін қозуға тырысқан жапониялық "Йокосука E14Y1 "Глен" су ұшағы болды. Нобуо Фуджита басқарған су ұшағы Жапонияның I-25 әуе тасымалдағыш қайығынан ұшырылған. Шабуылдан кейін, және 29 қыркүйекте қайталаған әрекеттен кейін де, ешқандай маңызды зиян туралы ресми хабарлама түспеді.

От шарымен шабуылдау

1944 жылдың қарашасы мен 1945 жылдың сәуір айлары аралығында Жапон әскери-теңіз күштері Солтүстік Америкаға 9000-нан астам отты шар жіберді. Жәй ғана жақында ашылған Тынық мұхитының қанатты ағысымен тасымалданған бұл шарлар, Тынық мұхиты арқылы Солтүстік Америкаға жетіп, жапондықтардың күтінінше, орман өрттерін және басқа да зиян келтіруі тиіс болды. Шамамен үш жүзге жуық шар Солтүстік Америкаға жеткені хабарланды, бірақ көп зиян келтірілген жоқ. Орегон штатының Блай қаласының жанында болған жарылыстан бес бала мен бір әйел қаза тауып, АҚШ-та жаудың шар бомбасынан туған жалғыз өлім дерегі тіркелді. Оқиға орны Фримонт-Винема ұлттық орман паркіндегі Митчелл демалыс аймағындағы тас ескерткішпен белгіленген. Орегон штатындағы Тилламок өртіндегі үшінші өрттің себебі ретінде де отты шар қарастырылып жатыр. 1945 жылдың 6 тамызында Орегон штатының Розбург қаласының жанындағы Умпква ұлттық орманында өртті сөндіруге келген 555-ші парашюттік жаяу әскер батальонының бір сарбазы қаза тапты. Батальонның өзге зардап шеккендерінің арасында екі сүйек сыну және 20 басқа жарақат бар.

Германия

1940 жылы Германияның Әуе министрлігі «Америка бомбардировщик» бағдарламасы үшін ірі неміс ұшақ компанияларынан жобаларды құпия сұрады. Бұл бағдарламада ұзақ қашықтықтағы стратегиялық бомбалаушы Азор аралдарынан (2200 мильден астам, 3541 км) АҚШ-тың континенттік бөлігіне шабуыл жасауы тиіс болды. 1942 жылы жоспарлау аяқталды және бағдарлама 1942 жылдың наурыз айында Герингтің RLM кеңсесіне ұсынылды. Нәтижесінде Фокке-Вульф, Хайнкель, Юнкерс және Мессершмитт (Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Мессершмитт Me 261 ұшағын құрастырған) компаниялары поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған ұшақтардың нақты жобаларын ұсынды. Бірақ 1944 жылдың ортасына қарай жоба тым қымбат болғандықтан және қорғанысқа арналған ұшақтарға қажеттілік күрт өскендіктен, тоқтатылды. Бұл, нацистік Германияның авиациялық өндіріс қуатының осы кезде тез төмендеуіне байланысты болды. Гитлер биологиялық соғыстың зерттелуін тек оған қарсы қорғану мақсатында ғана жүргізуге бұйырған еді. Вермахттың Ғылым бөлімінің бастығы Эрих Шуман Гитлерді басқаша ойға көндіруге тырысты: «Америкаға әртүрлі адам және жануарларға қатысты эпидемиялық патогендермен, сондай-ақ өсімдіктерге зиян келтіретін жәндіктермен бірдей шабуыл жасалуы керек». Алайда, бұл жоспарлар Гитлердің қарсылығына байланысты қабылданбады.

Италия

Италиялық теңіз командирі Джунио Валерио Боргезе Нью-Йорк портына шағын су асты қайықтарымен шабуыл жасау жоспарын ойлап тапты; бірақ, соғыс барысы Италияға қарсы өзгерген соң, жоспар кейінге шегерілді және соңында тоқтатылды.

Жапония

Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін, жеті жапондық су асты кемесі АҚШ-тың Батыс жағалауын патрульдеді. "Волкпак" 1941 жылғы Рождество қарсаңында немесе Рождество күні Калифорниядағы нысаналарды бомбалау жоспарын жасады. Бірақ, христиандық мерекеде шабуыл жасап, неміс және итальяндық одақтастарын ренжітпеу үшін шабуыл 27 желтоқсанға шегерілді. Ақырында, американдықтардың қарсы шараларынан сескеніп, жоспар толығымен тоқтатылды. 1946 жылы Голден Гейт көпірінің жанынан жарылмаған жапон торпедасы табылған, және ол 1941 жылғы желтоқсан айының соңында көпірге шабуыл жасалғанының куәсі ретінде қарастырылды. Жапондықтар Тынық мұхиты соғысының басында Панама каналына шабуыл жасау жоспарын жасады, бұл Панамадағы маңызды су жолы, және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде негізінен одақтастардың жабдықтауын қамтамасыз ету үшін пайдаланылды. Жапондық шабуыл ешқашан басталған жоқ, себебі Жапония АҚШ және Ұлыбританиямен қақтығыстың басында ауыр теңіздік шығындарға ұшырады (қараңыз: Aichi M6A). Жапон императорлық армиясы 1942 жылы Солтүстік Америкаға жете алатын құрлықаралық бомбалаушыны жасау үшін, нацистік Германияның "Amerikabomber" жобасына ұқсас Z жобасын (немесе Z бомбалаушылар жобасы) бастады. Z жобасы бойынша ұшақта әрқайсысы 5000 ат күшіне ие алты қозғалтқыш болуы керек еді. Nakajima Aircraft Company ұшаққа қозғалтқыштарды әзірлеуді дереу бастады және HA 44 қозғалтқыштарын (Жапониядағы ең қуатты қозғалтқыш) 36 цилиндрлі қозғалтқышқа екі есе арттыруды ұсынды. Nakajima G10N, Kawasaki Ki 91 және Nakajima G5N сияқты жобалар Жапон императорлық армиясына ұсынылды. G5N-нен басқа, ешқайсысы прототиптерден немесе жел тоннельдік модельдерден арырық дамыған жоқ. 1945 жылы Z жобасы және басқа ауыр бомбалаушы жобалары тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында Жапония "Түндегі шире гүлдері" операциясы аясында Сан-Диегода (Калифорния) АҚШ азаматтарына қарсы биологиялық қару ретінде бубондық обаны қолдануды жоспарлады. Жоспар 1945 жылдың 22 қыркүйегінде түнде іске асырылуы тиіс еді. Алайда, 1945 жылдың 15 тамызында Жапония капитуляциялағандықтан, ол кейінге шегерілді.

Just after the attack on Pearl Harbor, a force of seven Japanese submarines patrolled the United States West Coast. The Wolfpack made plans to bombard targets in California on Christmas Eve or Christmas Day of 1941. However, the attack was postponed to December 27 in order to avoid attacking during the Christian festival and offending German and Italian allies. Eventually the plan was canceled altogether for fears of American reprisal. In 1946, an unexploded Japanese torpedo was found near the Golden Gate Bridge, and it has been interpreted as evidence of an attack, potentially targeting the bridge itself, in late December of 1941. The Japanese constructed a plan early in the Pacific War to attack the Panama Canal, a vital water passage in Panama, used during World War II primarily for the Allied supply effort. The Japanese attack was never launched because Japan suffered crippling naval losses at the beginning of conflict with the United States and United Kingdom (See: Aichi M6A). The Imperial Japanese Army launched Project Z (also called the Z Bombers Project) in 1942, similar to the Nazi German Amerikabomber project, to design an intercontinental bomber capable of reaching North America. The Project Z plane was to have six engines of 5,000 horsepower each; the Nakajima Aircraft Company quickly began developing engines for the plane, and proposed doubling HA 44 engines (the most powerful engine available in Japan) into a 36 cylinder engine. Designs were presented to the Imperial Japanese Army, including the Nakajima G10N, Kawasaki Ki 91, and Nakajima G5N. None developed beyond prototypes or wind tunnel models, save for the G5N. In 1945, the Z project and other heavy bomber projects were cancelled. During the final months of World War II, Japan had planned to use bubonic plague as a biological weapon against U. S. civilians in San Diego, California, during Operation Cherry Blossoms at Night. The plan was set to launch at night on September 22, 1945. However, it was shelved because Japan surrendered on August 15, 1945.

Жалған ескертулер

Бұл жалған дабылдар көбінесе соғысқа байланысты әскери және азаматтық тәжірибесіздікке, сондай-ақ сол кездегі нашар радарларға байланысты деп есептелді. Сыншылар мұның халықты қорқытып, соғысқа дайындыққа қызығушылықты арттыру мақсатымен әскердің қасақана жасаған әрекеті болуы мүмкін деген болжам жасады.

Перл-Харбордан кейінгі ескертулер

1941 жылдың 8 желтоқсанында "жау авианосецінің жағалауға жақын екендігі туралы қауесеттер Калифорния штатының Окленд қаласындағы мектептердің жабылуына әкеп соқты", ал сол күні кешке жергілікті күзетшілер қараңғылық енгізіп, радио байланысын тоқтатты. Бастапқыда, әуе шабуылының нысаны Жапониядан келген шабуылдаушы күштер деп есептелді, бірақ Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Фрэнк Нокс, осыдан кейін өткен баспасөз мәслихатында бұл оқиғаны "алая дабыл" деп атады. Сол кездегі газеттер жау ұшақтарының нақты шабуылын жасыру үшін бірнеше сенсациялық хабарламалар мен болжамдарды жариялады. 1983 жылы оқиғаны құжаттаған АҚШ Әуе күштері тарихы басқармасы оқиғаны "соғыс салдарынан туған үрей" деп түсіндірді, бұл, әдетте, жоғалған метеошардың салдарынан және көрші батареялардан шыққан жарықшаштар мен оқ жарылыстарынан күшейген болуы мүмкін.