Кіріспе
Ллангуриг – Уэльстің Монтгомеришир, Поуис облысындағы ауыл және қауым. 2011 жылғы Ұлыбритания халық санағы бойынша халық саны 723 адамды құрады. Қауымға Кумбелан шағын ауылы кіреді. Ллангуриг арқылы Уай өзені, А470 және А44 тас жолдары өтеді, сондай-ақ Ұлттық велосипед жолы №8 және Уай аңғарымен жүру маршруты да өтеді. Ауылда орналасқан 15 ғасырлық шіркеу, оның негізін қалаушы деп есептелетін Кирик қасиеттісіне арналған, және ІІ* санаттағы ескерткіш болып табылады. Сондай-ақ, екі кішкентай капелла бар. Ауылда ондаған жылдар бойы қолөнер дүкені, екі паб, бірнеше қонақ үйлер, шағын ауылдық дүкен және почта бөлімі бар. Клочфаен Холл сарайын өнер және қолөнер қозғалысының дизайнері Уильям Артур Смит Бенсон жобалаған. Ол сондай-ақ жол мен ауылдың жасыл алаңының арасындағы су ішетін фонтанды да жобалады, оның орнатылуы ауылды құбырлы сумен қамтамасыз етуді аяқтауды еске салады, бұл жоба полковник Джеральд Хоуп Ллойд Верни бастаған, және фонтан сондай-ақ оның ескерткіші болып табылады. Ллангурикте бұрын кішкентай бастауыш мектеп болған. 2003 жылдың қаңтар айында мектепте бар болғаны 19 оқушы оқыды. 2006 жылы жергілікті кеңес жабылуына қарсы сәтті науқан жүргізді. Алайда, мектеп 2008 оқу жылының соңында жабылды. Ауыл тамыз айында жыл сайынғы ауыл шаруашылығы көрмесін және қойшы иті сынақтарын өткізеді.
"Бұл ешқашан болмаған темір жол"
Виктория дәуірінде Ллангуригте темір жол желісі салынуға жақын болды. Ллангуриг тармағы Ұлыбританиядағы ең аз уақыт жұмыс істеген темір жол желісі ретінде танымал, ол тек бір пойызды қабылдады. Уэльстің темір жол желісі көптеген шағын компаниялармен кезең-кезеңмен салынды, және Парламент қателікпен Ланнидлосты Аберистуитке байланыстыратын бір аумаққа екі жолға рұқсат берді: біреуі Манчестер және Милфорд темір жолы үшін, екіншісі Орта Уэльс темір жолы үшін. Манчестер және Милфорд темір жолы (M&MR) екі елді мекенді Уэльс арқылы өтетін бағытпен байланыстырып, индустриалды Солтүстік-Батыстың Милфорд-Хейвен теңіз портына (Батыс Уэльс) қол жеткізуін қамтамасыз етуді жоспарлады. Орта Уэльс темір жолы (MWR) 1859 жылы парламент актісімен желісін салуға уәкілеттік алды. M&M 1860 жылы да уәкілеттік алды. Желі Лланнидлостен Ллангуриг арқылы Пант Маврға дейін батысқа қарай, туннель арқылы өтіп, Ysbyty Ystwyth және Tregaron қалаларына оңтүстікке бұрылуы тиіс еді, соңында Пенкадерде Кармартен және Кардиган темір жолымен қосылатын еді. Ланнидлоске қол жеткізудегі қиындықтарды Ланнидлостың және Ньютауның бірлескен темір жолын құру арқылы шешкеннен кейін, желі 1,5 мильге (2 км) екі жолмен оңтүстікке қарай Пэнпонтбренге дейін созылатын еді, онда MWR және M&MR желілері екіге бөлінетін еді. M&MR және MWR құрылыс және күтімге кеткен шығындар үшін жылдық табыстан 5% төлеуге міндетті болды. Сонымен қатар, үш компания Ланнидлостағы жаңа станцияға жұмсалған шығындардың пайызы мен операциялық шығындарын тең бөлісуге келісті. Бұл төлемдер M&MR үшін қиындық туғызды. Ллангуриг тармағы толықтай салынды және оның бойымен бір жүк пойзы өтті, содан кейін L&NR M&MR-ден Ланнидлостағы бірлескен станцияның құны үшін есеп-фактура жолдады. Тармақ қызметі бірден тоқтатылды, себебі ол транзиттік қозғалыссыз пайдасыз болды. M&MR оларға қол жеткізе алмаған бірлескен станцияның құнын төлеуді жалғастырды. 1864 жылы M&MR Пумлумон тауларынан өту жоспарларын өзгертті, сондықтан Ллангуригтің батысындағы барлық жұмыстар тоқтатылды. 1866 жыл қиын болды, оның ішінде Лондон банкі Оверенд, Гурни және компаниясының банкротқа ілігуі көптеген өнеркәсіптік жобалардың қаржылық қиындықтарға тап болуына әкелді. 1876 жылға қарай MWR әлі де жаңа бағытты салуға қол жеткізе алмады, және парламент актісі жобаны тоқтатуға рұқсат берді. 1882 жылы M&MHR Ллангуриг тармағын бөлшектеуге кірісті, басқа жерде күтімге жұмсау үшін 1,5 миль (2 км) іс жүзінде пайдаланылмаған рельстерді алып тастады. Ллангуригтен шығысқа қарайғы маршруттың үлкен бөлігі қазіргі OS карталарында «бөлшектелген темір жол» деп белгіленген, ал Нант Гвинвид арқылы A470 тас жолына жақын орналасқан көптеген бөліктері анық көрінеді. Ллангуригтен батысқа қарайғы бастапқы M&MR жобасынан кейбір жер жұмыстары мен туннельге қазбалар сақталған, сондай-ақ Ллангуриг станциясының орны да сақталған.
finally connecting with the Carmarthen & Cardigan Railway at Pencader. After resolving difficulties of accessing Llanidloes through the creation of the joint Llanidloes and Newtown Railway, it would extend 1.5 mile (2 km) of double track southwards to Penpontbren, where the MWR and M&MR would diverge. The M&MR and MWR were to pay 5% per annum on construction costs and maintenance. Also the three companies were to pay equal shares of interest and running costs for the new station at Llanidloes. These charges were eventually to prove crippling for the M&MR. The Llangurig branch was fully built, and a single goods train ran along its length, at which point the L&NR invoiced the M&MR for the cost of the joint station at Llanidloes. The branch service was immediately terminated, being wholly unprofitable without through traffic. The M&MR continued to pay for the cost of the joint station they could not reach. By 1864 the M&MR had changed its plans for crossing the Pumlumon range, and hence stopped all work west of Llangurig. 1866 was a difficult year, including the collapse of the London Bank Overend, Gurney and Company, causing many industrial projects to encounter financial hardship. By 1876 MWR had still failed to build the new route, with an act of parliament permitting abandonment of the scheme. In 1882 the M&MHR started to dismantle the Llangurig branch, lifting 1.5 mile (2 km) of the essentially unused track for maintenance purposes elsewhere. A large part of the route east of Llangurig is marked on current OS maps as 'dismantled railway', much of the course close to the A470 road through Nant Gwynwydd being clearly visible. Some earthworks and tunnel approach excavations survive from the original M&MR scheme west of Llangurig, as does Llangurig station site.