АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін Goodyear компаниясы жасаған K классындағы дирижабльдер
K-class blimp
K класты әуе кемелері: АҚШ Тәуелсіздік күші үшін Goodyear компаниясы жасаған, 1938-59 жылдары құрылған, теңіз сақшылығы мен суастына қарсы күреске арналған дирижабльдер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
К класы – Goodyear Aircraft Company компаниясы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салған қатты емес дирижабльдер класы (1938-1959).
Class of non rigid airships built by the Goodyear Aircraft Company for the U. S. Navy (1938 59)
К класы дирижабльдері – Goodyear Aircraft Company компаниясы Огайо штатының Акрон қаласында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салған қатты емес дирижабльдер класы. Бұл дирижабльдер екі Pratt & Whitney Wasp тоғыз цилиндрлі, радиалды, ауамен салқындатылатын қозғалтқышпен жабдықталған. Әр қозғалтқыш екі тіреуге орнатылған, олар конверттің астына ілінген басқару кабинасының екі жағына бекітілген. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның барысында 134 К класы дирижабльдері патрульдеу және суастына қарсы күрес операциялары үшін салынды және жабдықталды. Олар Атлант және Тынық мұхиты аймақтарында Әскери-теңіз күштерінің суастына қарсы күш-жігерінде кеңінен қолданылды.
The K class blimp was a class of blimps (non rigid airship) built by the Goodyear Aircraft Company of Akron, Ohio for the United States Navy. These blimps were powered by two Pratt & Whitney Wasp nine cylinder radial air cooled engines, each mounted on twin strut outriggers, one per side of the control car that hung under the envelope. Before and during World War II, 134 K class blimps were built and configured for patrol and anti submarine warfare operations, and were extensively used in the Navy’s anti submarine efforts in the Atlantic and Pacific Ocean areas.
Даму
1937 жылы K 2 Goodyear компаниясынан L 1 (Goodyear компаниясының стандартты жарнамалық және жолаушылар дирижаблі) сатып алу шартының бөлігі ретінде тапсырыс берілді. K 2 болашақ K класты дирижабльдер үшін өндіріс прототипі болды. K 2 алғаш рет 1938 жылғы 6 желтоқсанда Огайо штатының Акрон қаласында ұшырылып, 16 желтоқсанда Нью-Джерси штатының Лейкхерст қаласындағы Әскери-теңіз күштеріне жеткізілді. K 2-нің сыйымдылығы – 404 000 куб. фут (11 440 м³) – сол кезге дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кез келген дирижаблінен ең үлкені болды. K 2 прототип ретінде кеңінен сыналып, жаңа жабдықтарды, техникаларды сынау және Екінші дүниежүзілік соғыста жауынгерлік патрульдерді қоса алғанда, қажетті барлық тапсырмаларды орындауды жалғастырды. 1940 жылғы 24 қазанда Әскери-теңіз күштері Goodyear компаниясына алты дирижабль (K 3-тен K 8-ге дейін) сатып алуға келісімшарт жасады. Бұл дирижабльдер патрульдік және сүйемелдеу міндеттері үшін арналған және 1941 жылдың соңы мен 1942 жылдың басында Әскери-теңіз күштеріне жеткізілді. K 3-тен K 8-ге дейінгі дирижабльдер K 2 конструкциясына ұсақ өзгерістер енгізілді, жалғыз маңызды өзгеріс – қозғалтқыштар Pratt & Whitney R 1340 16s-тен Wright R 975 28s-ке ауыстырылды. Wright қозғалтқышы мен винт комбинациясы тым шулы болды және кейінірек K дирижабльдерінде сәл өңделген Pratt & Whitney қозғалтқыштарымен ауыстырылды. K 3-тің құны 325 000 долларға бағаланды. Содан кейін K класты дирижабльдерге қосымша тапсырыстар жасалды. 1942 жылғы 14 қазанда тағы 21 дирижабль (K 9-ден K 30-ға дейін) тапсырылды. 1943 жылғы 9 қаңтарда тағы 21 дирижабль (K 31-ден K 50-ге дейін) тапсырылды. K 9-ден K 13-ке дейінгі дирижабльдердің сыйымдылығы 416 000 куб. фут (11 780 м³) дейін ұлғайтылды, ал одан кейін жеткізілгендер 425 000 куб. фут (12 035 м³) сыйымдылығы бар дирижабльдерді пайдаланды. K класты дирижабльдерге соңғы тапсырыс 1943 жылдың ортасында 89 дирижабльге жасалды. Бұл тапсырыстағы төрт дирижабль кейіннен тоқтатылды. Қалған жеткізілімдерге K 51-ден K 136-ға дейін нөмірлер берілді. Бірақ K 136 нөмірі нақты дирижабльге тағайындалмады, өйткені K 136 үшін тағайындалған басқару пульті K 113 дирижаблінің пультін ауыстыру үшін пайдаланылды. K 113 дирижаблінің бастапқы пульті өртте жойылды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің тропикалық аймақтардағы K дирижабльдерін сынау нәтижесінде, жоғары температура салдарынан көтеру қабілетін жоғалтуды өтеу үшін K класынан гөрі үлкен көлемді дирижабль қажет екені анықталды. Goodyear бұл мәселені M класты дирижабльдің жаңа дизайнымен шешті, ол K класынан 50% үлкен болды.
In 1937, K 2 was ordered from Goodyear as part of a contract that also bought the L 1, (Goodyear’s standard advertising and passenger blimp). K 2 was the production prototype for future K class airship purchases. K 2 flew for the first time at Akron, Ohio on December 6, 1938 and was delivered to the Navy at NAS Lakehurst, New Jersey on December 16. The envelope capacity of the K 2—404,000 ft³ (11,440 m³)—was the largest for any USN blimp up to that time. K 2 was flown extensively as a prototype, and continued to operate testing new equipment, techniques, and performing whatever tasks were needed, including combat patrols in World War II. On October 24, 1940, the Navy awarded a contract to Goodyear for six airships (K 3 through K 8) that were assigned the designation Goodyear ZNP K. These blimps were designed for patrol and escort duties and were delivered to the Navy in late 1941 and early 1942. K 3 through K 8 had only minor modifications to K 2s design, the only major change was in engines from Pratt & Whitney R 1340 16s to Wright R 975 28s. The Wright engine/propeller combination proved excessively noisy and was replaced in later K ships with slightly modified Pratt & Whitney engines. The K 3 cost $325,000. A series of orders for more K class blimps followed. Twenty one additional blimps (K 9 through K 30) were ordered on 14 October 1942. On 9 January 1943, 21 more blimps (K 31 through K 50) were ordered. The envelope size of K 9 through K 13 was increased to 416,000 ft³ (11,780 m³) and those delivered thereafter used an envelope of 425,000 ft³ (12,035 m³). The final contract for the K class blimp were awarded in mid 1943 for 89 airships. Four blimps from this order were later canceled. The remaining deliveries were assigned numbers K 51 through K 136. But, the number K 136 was not assigned to a specific airship as the control car assigned for K 136 was used to replace the car for K 113. The original car for K 113 was destroyed in a fire. The US Navy's experiences with K ships in tropical regions showed a need for a blimp with greater volume than the K class to offset the loss of lift due to high ambient temperatures. Goodyear addressed these concerns with a follow on design, the M class blimp, which was 50% larger.
Пайдалану тарихы
K кемелері Атлант және Тынық мұхиттарында, сондай-ақ Жерорта теңізінде су астына қарсы күрес (ASW) міндеттерін орындау үшін қолданылды. Барлық жабдық 12 метрлік басқару вагонында тасымалданды. Орнатылған байланыс және құрал-жабдықтар түнгі ұшуға мүмкіндік берді. Блимперлер 90 миль (145 км) анықтау қашықтығына ие ASG радарымен, сонобуйлермен және магниттік аномалияны анықтау (MAD) жабдықтарымен жабдықталған. K кемелері төрт тереңдік бомбасын тасыды, екеуі бомба бөлімінде, екеуі сыртқы жағында, ал басқару вагонының алдыңғы бөлігінде пулемет орнатылған. K кемелерін әдетте 10 адамнан тұратын экипаж басқарды: командир-ұшқыш, екі орынбасар ұшқыш, навигатор/ұшқыш, дирижабль құрастырушысы, қару-жарақ шебері, екі механик және екі радист. 1944 жылдың 1 маусымында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің 14-ші (ZP 14) әуе кемелері патрульдік эскадрильясының екі K класты дирижаблі тұңғыш рет қатаң емес әуе кемелерімен Атлант мұхитын кесіп өтті. K 123 және K 130 1944 жылдың 28 мамырында Массачусетс штатының Оңтүстік Веймут қаласынан шығып, Ньюфаундленд штатының Аргентия әскери-теңіз базасына шамамен 16 сағатта жетті. Аргентиядан дирижабльдер Азор аралдарындағы Терсейра аралындағы Лажес әуежайына шамамен 22 сағат ұшты. Бірінші Атланттық өткелдің соңғы бөлігі Азор аралдарынан Француз Мароккосының Порт-Ляуте (Кенитра) қаласындағы Кроу-Филдке дейін 20 сағаттық ұшу болды. K кемелерінің алғашқы екеуіне K 109 және K 134, содан кейін K 112 және K 101 қосылды, олар 1944 жылдың 11 және 27 маусымында Оңтүстік Веймуттан ұшып кетті. Бұл алты дирижабль бастапқыда FAW 15 ұшақтарымен (PBY және B 24) күндізгі миссияларды толықтыру үшін түнгі уақытта су астына қарсы операциялар жүргізді, Гибралтар бұғазының салыстырмалы түрде ағыс суларында U қайықтарын табу үшін магниттік аномалияны анықтауды пайдаланды. Кейіннен ZP 14 K кемелері Жерорта теңізінің маңызды порттарында миналарды іздеу және жою операцияларын, сондай-ақ 1945 жылдың басында Франклин Рузвельт пен Уинстон Черчилльді Ялта конференциясына жеткізген конвойды сүйемелдеу сияқты эскорт міндеттерін орындады. 1945 жылдың сәуір айының соңында K 89 және K 114 Солтүстік Каролинадағы Вексвилл NAS-тен шығып, Оңтүстік Атланттық маршрутпен NAS Бермудаға, Азор аралдарына және Порт Ляутеге ұшты, олар 1945 жылдың 1 мамырында Blimp Squadron ZP 14-тің орнына келді. K кемелерінің төмен биіктікте және баяу жылдамдықпен жұмыс істеу қабілеті көптеген жау субмариналарын анықтауға және іздеу-құтқару операцияларына көмектесуге мүмкіндік берді. K кемелерінің 24 сағаттан астам ұшуға қабілеті ASW тактикасын қолдануда маңызды фактор болды. K кемесі үшін сүйрейтін жүйе 42 фут (13 м) биіктіктегі үшбұрышты сүйрейтін мачта болды, оны трактор сүйрейтін. Мачтаны жылжыту қажет болмаған алдыңғы базаларда әдеттегі тік мачта қолданылды. Дирижабльдерді қондыру және мачтаға бекіту үшін үлкен жер экипажы қажет болды. Соғыс кезінде бір K кемесі – K 74 – 1943 жылдың 18 шілдесінде Флорида бұғазында U 134 кемесінен атылып түсірілді. Экипаж сегіз сағаттан кейін құтқарылды, бірақ бір адам акула шауып, құтқарудан бірнеше минут бұрын суға батып кетті. Бес аптадан кейін U 134 британ фрегатымен Бискай шығанағында Германияға қайтып бара жатқанда батып кетті. 1947 жылы Goodyear бұрынғы Navy K 28 сатып алып, оны коммерциялық жарнамалық дирижабль паркінің бір бөлігі ретінде пайдаланды. K кемесі "Пуритан" деп аталды және ол Goodyear дирижаблінің ең үлкені болды. Дирижабль конвертке бекітілген Trans Lux жарықтандырылған жарнамалық тақталарымен тәжірибе жүргізу үшін Әскери-теңіз күштерінен сатып алынды. Қымбатқа түсетін операциялар мен күтімге байланысты "Пуритан" 1948 жылдың сәуір айында, бір жыл жұмыс істегеннен кейін Goodyear паркінен шығарылды. Дирижабль ауасы шығарылып, Огайо штатының Суффилд қаласындағы Уингфут көліндегі Goodyear базасында сақтауға қойылды, кейін Әскери-теңіз күштеріне қайта сатылды. 1959 жылдың наурыз айында соңғы операциялық Navy "K Ship" – K 43 қызметтен шығарылды.
The K ships were used for anti submarine warfare (ASW) duties in the Atlantic and Pacific Oceans as well as the Mediterranean Sea. All equipment was carried in a forty foot long control car. The installed communications and instrumentation equipment allowed night flying. The blimps were equipped with the ASG radar, that had a detection range of 90 mile (145 km), sonobuoys, and magnetic anomaly detection (MAD) equipment. The K ships carried four depth bombs, two in a bomb bay and two externally, and were equipped with a machine gun in the forward part of the control car. An aircrew of 10 normally operated the K ships, consisting of a command pilot, two co pilots, a navigator/pilot, airship rigger, an ordnanceman, two mechanics, and two radiomen. On 1 June 1944, two K class blimps of United States Navy (USN) Airship Patrol Squadron 14 (ZP 14) completed the first transatlantic crossing by non rigid airships. K 123 and K 130 left South Weymouth, MA on 28 May 1944 and flew approximately 16 hours to Naval Station Argentia, Newfoundland. From Argentia, the blimps flew approximately 22 hours to Lajes Field on Terceira Island in the Azores. The final leg of the first transatlantic crossing was about a 20 hour flight from the Azores to Craw Field in Port Lyautey (Kenitra), French Morocco. The first pair of K ships were followed by K 109 & K 134 and K 112 & K 101 which left South Weymouth on 11 and 27 June 1944, respectively. These six blimps initially conducted nighttime anti submarine warfare operations to complement the daytime missions flown by FAW 15 aircraft (PBYs and B 24s) using magnetic anomaly detection to locate U boats in the relatively shallow waters around the Straits of Gibraltar. Later, ZP 14 K ships conducted minespotting and minesweeping operations in key Mediterranean ports and various escort missions including that of the convoy carrying Franklin Roosevelt and Winston Churchill to the Yalta Conference in early 1945. In late April 1945, K 89 and K 114 left Weeksville NAS in North Carolina and flew a southern transatlantic route to NAS Bermuda, the Azores, and Port Lyautey where they arrived on 1 May 1945 as replacements for Blimp Squadron ZP 14. The ability of the K ships to hover and operate at low altitudes and slow speeds resulted in detection of numerous enemy submarines as well as assisting in search and rescue missions. The K ships had an endurance capability of over 24 hours which was an important factor in the employment of ASW tactics. The mooring system for the K ship was a 42 feet (13 m) high triangular mooring mast that was capable of being towed by a tractor. For advance bases where moving the mooring mast was not needed, a conventional stick mast was used. A large ground crew was needed to land the blimps and moor them to the mast. During the war, one K ship—K 74—was lost to enemy action when it was shot down by U 134 was launched in 1941. in the Straits of Florida on 18 July 1943. The crew was rescued eight hours later, except for one man who was attacked by a shark and drowned only minutes before the rescue. Five weeks later, U 134 was sunk by a British frigate in the Bay of Biscay on its return voyage to Germany. In 1947, Goodyear acquired the former Navy K 28 and operated it as part of its commercial advertising blimp fleet. The K ship was named Puritan and was the largest ever Goodyear blimp. The airship was purchased from the Navy primarily to experiment with Trans Lux illuminated running copy advertising signs attached to the envelope. Costly to operate and maintain, The Puritan was retired from the Goodyear fleet in April, 1948 after only one year of operation. The blimp was deflated and placed in storage at Goodyear's base at Wingfoot Lake in Suffield, Ohio and was later sold back to the Navy. K 43, the last operational Navy "K Ship", was retired from service in March, 1959.
Ядролық қарудың әсерін тексеру
Невада сынақ полигонында (NTS) 1957 жылы «Пламббоб» операциясы барысында ядролық қарудың әсерін зерттеу үшін бірнеше К кластың дирижабльдері пайдаланылды. K 40, K 46, K 77 және K 92, 5.2 жобасының аясында, «Франклин» (Fissile) және «Стоукс» (19 кт, XW 30 құрылғысы) оқиғаларында жойылды. Сынақтардың мақсаты – «дирижабль арнайы суға қарсы қару-жарақ жеткізгеннен кейін қауіпсіз қашықтықты анықтау үшін, ядролық жарылысқа ұшыраған кезде ZSG 3 үлгісіндегі әуе кемесінің реакциялық қасиеттерін анықтау» болды. Әскери-теңіз күштерінің мәлімдемесіне сәйкес, «дирижабльдермен жүргізілген операциялар өте қиындықтармен толы болды». Әскери-теңіз күштері дирижабльдің жоспарланған Lulu (W 34) ядролық тереңдік бомбасын жеткізуге қабілетті ұшақтардың қатарында болатынын анықтауға тырысты.
Several K class blimps were used for nuclear weapon effects tests at the Nevada Test Site (NTS) during the Operation Plumbbob series of tests in 1957. K 40, K 46, K 77 and K 92 were destroyed in Project 5.2, events Franklin (Fissile) and Stokes (19 kt, XW 30 device). The tests were to "determine the response characteristics of the model ZSG 3 airship when subject to a nuclear detonation in order to establish criteria for safe escape distances after airship delivery of antisubmarine warfare special weapons." According to the Navy, the "airship operations were conducted with extreme difficulty." The Navy was trying to determine whether the airship could be among the aircraft to deliver its planned Lulu (W 34) nuclear depth charge.
Әуе кемелерінің атаулары
K класты дирижабльдің қызмет ету кезеңінде АҚШ Әскери-теңіз күштері үш түрлі белгілеу жүйесін қолданды. 1922 жылдан Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Әскери-теңіз күштері төрт таңбалы белгілеуді пайдаланды. K класты дирижабльдер ZNP K деп белгіленді, мұнда "Z" ауадан жеңіл екенін; "N" – қатаң емес екенін; "P" – патрульдік міндеттерді; ал "K" – дирижабльдің түрін немесе класын білдірді. 1947 жылғы сәуірде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Бас кеңесі дирижабльдерді белгілеу жүйесін өзгертті. Кеңес қатаң дирижабльдерге арналған кодты алып тастағандықтан, белгінің екінші таңбасы жойылды, сондықтан "N" (қатаң емес) енді қажет болмады. K класты дирижабльдердің белгісі ZPK болып өзгерді. 1954 жылғы сәуірде ауадан жеңіл әуе кемелерін белгілеу жүйесі тағы да өзгертілді, осылайша ол ауадан ауыр ұшақтарды белгілеу жүйесімен үйлесімді болды. Осы кезде ZPK дирижабльдері қызметтен шығарылған еді және тек K класының кейінгі нұсқалары ғана қолданыста болды. 1954 жылғы жүйе бойынша ZP2K дирижаблі ZSG 2, ZP3K – ZSG 3, ZP4K – ZSG 4, ал ZP5K – ZS2G 1 болып өзгерді. Жаңа белгілеу жүйесінде "Z" ауадан жеңіл екенін; "S" – суастына қарсы күрес міндеттерін білдіретін типті; сан (мысалы, "2") – модельді; ал "G" – Goodyear компаниясын, Әскери-теңіз күштерінің белгілеу жүйесіндегі өндірушінің әрпін білдірді. Соңғы сан түпкілікті үлгідегі серияны білдірді. АҚШ Әскери-теңіз күштері 1951 жылы Корея соғысы үшін жаңа типтегі дирижабль тапсырыс берді. Жаңа әуе кемесі ZP4K (кейін ZSG 4 деп аталды) деп белгіленді, ол Екінші дүниежүзілік соғыстың K типінен өзгеше дизайнға ие болды. Бірінші ZP4K 1954 жылғы маусымда жеткізілді. Барлығы 15 дана салынды. 1955 жылы ZP5K (кейін ZS2G 1 деп аталды) деп аталатын жаңартылған нұсқасы жеткізілді, барлығы 15 дана салынды. ZP5K дирижаблінің құйрығы кері Y пішіндес.
During the life of the K class airship, the U. S. Navy used three different designation systems. From 1922 through World War II, the Navy used a four character designator. The K class blimps were designated ZNP K where the "Z" signified lighter than air; "N" denoted non rigid; "P" denoted a patrol mission; and "K" denoted the type or class of airship. In April 1947, the General Board of the U. S. Navy modified the designation system for airships. The second character of the designator was dropped as the Board dropped the code for rigid airships so that the "N" for non rigid was no longer needed. The designation for the K class blimps then became ZPK. In April 1954, the designation system for lighter than air airships was further modified so that it conformed to the designation system for heavier than air aircraft. By this time the ZPK blimps had been retired from service and only the later version K Class blimps were in service. Under the 1954 system the ZP2K blimp became the ZSG 2, the ZP3K became the ZSG 3, the ZP4K became the ZSG 4, and the ZP5K became the ZS2G 1. In new designation system, the "Z" signified lighter than air; the "S" was the type denoting an anti submarine warfare mission; the numeral (i. e., "2") was the model; and the "G" was for Goodyear, the manufacturer's letter in the Navy's designation system. The final numeral denoted the series of the vehicle within the type/model. The US Navy ordered a new type of airship in 1951 for the Korean War. The new air ship was designated ZP4K (later called ZSG 4), which had a different design than WW2 K type. The first ZP4K was delivered in June 1954. A total of 15 were built. In 1955 an update version a called the ZP5K (later called ZS2G 1) was delivered, a total of 15 were built. The ZP5K has an inverted “Y” tail.
Тірі қалған әуе кемелері
K 27 және бірнеше басқа K класты дирижабльдер Metro Goldwyn Mayer фильміндегі This Man's Navy (1945) фильмінде көрінді, бұл АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дирижабль операцияларын бейнелейтін сирек фильмдердің бірі. K 28 Goodyear Puritan – Коннектикут штатының Виндзор-Локстағы Жаңа Англия әуе мұражайында статикалық экспонат ретінде бақылау кабинасы. K 47 – Флорида штатының Пенсакола қаласындағы Ұлттық Әскери-теңіз авиация мұражайында статикалық экспонат ретінде бақылау кабинасы. K 47 1956 жылы қызметтен шығарылғанға дейін ZP3K конфигурациясына жаңартылды.
K 27 and several other K class blimps were seen in the Metro Goldwyn Mayer film This Man's Navy (1945), one of the few motion pictures to depict U. S. Navy blimp operations. K 28 Goodyear Puritan – Control car on static display at the New England Air Museum in Windsor Locks, Connecticut. K 47 Control car on static display at the National Naval Aviation Museum in Pensacola, Florida. The K 47 was upgraded to the ZP3K configuration before it was retired in 1956.