Кіріспе
Неміс әуе кемесі 1936–1937 жж. LZ 129 Hindenburg (Luftschiff Zeppelin #129; тіркеу нөмірі: D LZ 129) – неміс коммерциялық жолаушылар тасымалдайтын қатаң корпусты әуе кемесі, Hindenburg класының бас кемесі, ұшқыш машиналардың ең ұзын класы және конверт көлемі бойынша ең ірі әуе кемесі. Компоненттерді жасау 1931 жылы басталды, бірақ Hindenburg құрылысы 1932 жылдың наурызына дейін кешікті. Бұл кешігудің басты себебі Daimler Benz компаниясының LOF 6 дизельдік қозғалтқыштарын салмағын азайту және Zeppelin компаниясы белгілеген қуат талаптарын орындау мақсатында жобалау және жетілдіру қажеттігі болды. Hindenburg ішкі жиһаздары Фриц Август Брейхауспен жобаланды, оның тәжірибесіне Pullman вагондары, мұхиттық лайнерлер және неміс әскери-теңіз күштерінің соғыс кемелері кірді. Жоғарғы "А" палубасында орталықта орналасқан үлкен орталық бөлмелермен шектескен 25 кішкентай екі орындық кабиналар болды: сол жақтағы асхана және оң жақтағы лаунж және жазу бөлмесі. Асхана қабырғаларындағы суреттер Граф Цеппелиннің Оңтүстік Америкаға жасаған саяхаттарын бейнелейді. Лаунж қабырғасын стильделген әлем картасы жапқан. Екі палубаның бойымен ұзын көлбеу терезелер созылып жатты. Жолаушылардың көп бөлігін тар кабиналарда емес, орталық бөлмелерде өткізуі күтілді. Төменгі "Б" палубасында жуынатын бөлмелер, экипажға арналған асхана және темекі шегу лаунжысы орналасқан. Goodyear Zeppelin компаниясының американдық өкілі Гарольд Г. Дик былай деп еске алды: "Темекі шегу залына кірудің жалғыз жолы, кез келген сутек ағып шығуына жол бермес үшін қысыммен жабдықталған, айналмалы ауа құлыпты есігі бар бар болды, және барлық кететін жолаушылар барменші тарапынан тексеріліп, олардың тұтанған темекі немесе құрылысы бар екеніне көз жеткізілді."
LZ 129 Hindenburg (Luftschiff Zeppelin #129; Registration: D LZ 129) was a German commercial passenger carrying rigid airship, the lead ship of the Hindenburg class, the longest class of flying machine and the largest airship by envelope volume. Manufacturing of components began in 1931, but construction of the Hindenburg did not commence until March 1932. The delay was largely due to Daimler Benz designing and refining the LOF 6 diesel engines to reduce weight while fulfilling the output requirements set by the Zeppelin Company. Hindenburgs interior furnishings were designed by Fritz August Breuhaus, whose design experience included Pullman coaches, ocean liners, and warships of the German Navy. The upper "A" Deck contained 25 small two passenger cabins in the middle flanked by large public rooms: a dining room to port and a lounge and writing room to starboard. Paintings on the dining room walls portrayed the Graf Zeppelins trips to South America. A stylized world map covered the wall of the lounge. Long slanted windows ran the length of both decks. The passengers were expected to spend most of their time in the public areas, rather than their cramped cabins. The lower "B" Deck contained washrooms, a mess hall for the crew, and a smoking lounge. Harold G. Dick, an American representative from the Goodyear Zeppelin Company, recalled "The only entrance to the smoking room, which was pressurized to prevent the admission of any leaking hydrogen, was via the bar, which had a swiveling air lock door, and all departing passengers were scrutinized by the bar steward to make sure they were not carrying out a lit cigarette or pipe."
Гелийдің орнына сутегінің қолданылуы
Гелий бастапқыда көтеру газы ретінде таңдалды, себебі ол дирижабльдерде қолдану үшін ең қауіпсіз болды, өйткені тұтанғыш емес. Гелийді үнемдеудің бір жолы – 16 газ камерасының 14-і үшін қос камералар жасау болды: ішкі сутек камерасы гелиймен толтырылған сыртқы камерамен қоршалды, ал ішкі сутек камераларын бөлек толтыру және желдету үшін конверттің жоғарғы бөлігіне тік арналар орналастырылды. Алайда, сол кезде гелий салыстырмалы түрде сирек және өте қымбат болды, себебі газ тек АҚШ-тағы белгілі бір мұнай өндіріс орындарындағы дистилляциялық зауыттардан ғана өнеркәсіптік көлемде қолжетімді болды. Сутек, керісінше, кез келген дамыған елде арзанға өндірілуі мүмкін болды және гелийден жеңіл болғандықтан, көтеру күші де жоғары болды. Қымбаттылығы мен сирек кездесуіне байланысты, гелийді пайдаланған американдық қатаң дирижабльдер газды барлық жағдайда үнемдеуге мәжбүр болды, бұл олардың жұмысын қиындатты. 1927 жылғы Гелийді бақылау заңына сәйкес АҚШ гелий экспортына тыйым салған болатын, бірақ немістер АҚШ үкіметін экспортқа лицензия беруге көндіруге болатынына сеніп, газды пайдалануға арналған дирижабльді жобалады. Бірақ, Ұлттық оқ-дәрілерді бақылау кеңесі экспорттық тыйымды алып тастаудан бас тартқаннан кейін, олар «Хинденбургті» жанғыш сутек газын пайдалануға қайта жабдықтауға мәжбүр болды, ол ауадан жеңіл және жеткілікті көтеру күшін қамтамасыз ететін жалғыз балама болды. Гарольд Г. Дик – «Люфтшиффбау» өкілі емес, жалғыз адам еді. «Хинденбург» атауын Эккенер бір жыл бұрын таңдағанмен, сынақ рейстері кезінде дирижабльдің корпусында тек ресми тіркеу нөмірі (D LZ129) және бес Олимпиада сақинасы (тамызда Берлинде өтетін 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарын насихаттау үшін) ғана көрсетілді. Келесі күні түстен кейін, дирижабль Мюнхен қаласының үстінен екінші сынақ рейсін жасап өткен кезде, қаланың бургомистрі Карл Филер радио арқылы Эккенерден LZ129 атауын сұрады, ол «Хинденбург» деп жауап берді. 23 наурызда «Хинденбург» 80 тілшіні Фридрихсхафеннен Лёвенталға алып, алғашқы жолаушылар және пошта рейсін жасады. Кеме Граф Цеппелинмен бірге Констанц көлінің үстінен ұшып өтті. Берлиндегі жарнамашы Георг Вагнер жасаған жоғары қызыл Fraktur шрифтімен жазылған «Hindenburg» атауы үш аптадан кейін, 26 наурызда Deutschlandfahrt рейсінен бұрын корпусына қосылды. Дирижабльдің ресми атылу рәсімі өткізілген жоқ. Дирижабльді Deutsche Zeppelin Reederei (DZR) GmbH коммерциялық түрде пайдаланды, ол 1935 жылдың наурыз айында Герман Геринг дирижабльдерге нацистік идеологияның ықпалын арттыру үшін құрған болатын. DZR Luftschiffbau Zeppelin (дирижабльді құрастырушы), Reichsluftfahrtministerium (Германияның әуе министрлігі) және Deutsche Lufthansa A. G. (Германияның сол кездегі ұлттық әуе компаниясы) бірлесіп иеленді, сонымен қатар 1935 жылдан 1937 жылға дейін Оңтүстік Америкаға коммерциялық рейстерді жүзеге асырған LZ 127 Graf Zeppelin дирижаблін де басқарды. «Хинденбург» және оның бауырласы LZ 130 Graf Zeppelin II (1938 жылдың қыркүйегінде іске қосылды) – тұрақты коммерциялық трансатлантикалық жолаушылар рейстері үшін арнайы салынған жалғыз екі дирижабль болды, бірақ соңғысы 1940 жылы жарамсыз деп танылды және жолаушылар тасымалына енген жоқ. Zeppelin кемежайларынан үш апта ішінде жасалған алты рейстен кейін, «Хинденбург» Хьюго Эккенердің ресми түрде Германия бойынша нацистік партияның үгіт-насихат рейсінде (Die Deutschlandfahrt) дебют жасады, ол 26-29 наурыз аралығында Graf Zeppelin-мен бірлесіп жүзеге асырылды. Одан кейін, 31 наурызда жақын маңдағы Лёвентальдегі Фридрихсхафен әуежайынан Рио-де-Жанейроға төрт күндік трансатлантикалық рейсі басталады. 1936 жылы Солтүстік Америкаға он рет сапар жасағаннан кейін, 6 мамырда Лёвентальдан шыққаннан бастап, «Хинденбургтің» Солтүстік және Оңтүстік Америкаға барлық трансатлантикалық рейстері Франкфурт-на-Майн әуежайынан басталды.
Германияға сапар
Коммерциялық трансатлантикалық жолаушылар, әуе жүгі және почта қызметі үшін жобаланып, салынған болса да, Рейхтің Халықты ағарту және пропаганда министрлігінің (Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda немесе Propagandaministerium) бұйрығымен, Гинденбург алғаш рет Әуе министрлігі (оның DLZ серіктесі) тарапынан нацистік пропаганданы жеткізу үшін пайдаланылды. 1936 жылдың 7 наурызында Германияның қарулы күштері Рейнландқа еніп, оны басып алды. Бұл Франциямен шектес аймақ, 1919 жылғы Версаль келісімінде Германия мен осы көрші ел арасындағы буферлік аймақ ретінде белгіленген, демилитаризацияланған аймақ болатын. 1925 жылғы Локарно шартының бұзылуы болып табылатын ремилитаризацияны ақтау үшін Гитлер наурыздың 29-ына пост-фактум референдум шақырып, «неміс халқынан» Рейнландты неміс әскерінің басып алуын ратификациялау және жаңа Рейхстагқа тек нацистік кандидаттардан тұратын бір партиялық тізімді бекітуді сұрады. Гинденбург пен Граф Цеппелин үкімет тарапынан осы процестің маңызды бөлігі ретінде тағайындалды. Халықпен қарым-қатынас құралы ретінде Пропаганда министрі Жозеф Геббельс «Цеппелин» компаниясынан екі дирижабльді Германия бойынша тур жасауға талап етті (Deutschlandfahrt). Олар наурыздың 26-сы таңында Лёвентальдан бірге ұшып, дауыс беруге дейінгі төрт күн бойы Германия айналасында «бірге» ұшуы керек еді. «Цеппелин» компаниясының төрағасы доктор Хьюго Эккенер өзінің дирижабльдерін осылай пропагандалық мақсатта пайдалануға қарсы болды. Американ журналисі Уильям Л. Ширердің айтуынша, «Бразилияға алғашқы рейсіне Гинденбургті дайындап жатқан Хьюго Эккенер оны осы демалыс күндері толық сынақтан өтпегендіктен, ұшыруға қарсы болды, бірақ доктор Геббельс талап етті. Режимге адал емес Эккенер оны өзі ұшырудан бас тартты, бірақ капитан [Эрнст] Леманға рұқсат берді. [Геббельс] ашуланып, Эккенерді ұстауға бекінді». Наурыздың 26-сы таңындағы күшті жел жағдайы жаңа дирижабльді қауіпсіз ұшыруға қауіп төндіргенімен, Гинденбургтің командирі капитан Эрнст Леман әуежайдағы саясаткерлерге, нацистік партияның шенеуніктерге және баспасөз өкілдеріне «уақытында» аттанғанын көрсетуге ниеттенді. Сондықтан ол жағдайларға қарамастан, ұшыруға кірісті. Үлкен дирижабль толық қуатпен көтеріле бастағанда, ол 35 градусқа соққан көлденең желдің әсерінен ауысып, төменгі тік қанатты жерге соқтығып, сүйреп әкетті, нәтижесінде қанаттың төменгі бөлігі мен оған бекітілген рульге елеулі зақым келді. Хьюго Эккенер ашуланып, Леманды сөккен. Граф Цеппелин, Гинденбургтің қосылуын күтіп, әуежайдың үстінде айналып тұрған, LZ 129 ангарына қайтып, үгіт-насихат миссиясын жалғыз бастауға мәжбүр болды. Бірнеше сағаттан кейін кіші дирижабльмен қосылғанға дейін оның құйрық бөлігіне уақытша жөндеу жұмыстары жүргізілді. Миллиондаған неміс азаматтары төменнен қарап тұрғанда, екі алып дирижабль төрт күн, үш түн бойы Германияның үстінен ұшып, үгіт-насихат парақшаларын тастап, үлкен динамиктерден әскери музыка мен ұрандарды ойнатып, Гинденбургтегі импровизацияланған радиостудиядан саяси сөздерді таратып берді. Наурыздың 29-ы күні, неміс азаматтары Рейнландты қайта басып алуды мақұлдағанда, Гинденбург Берлиннің үстінде ұшып жүрді. Кейін Хьюго Эккенер достарына: «Гинденбургте қырық адам болды. Қырық екі «иә» дауысы саналды», - деп әжуалады. Уильям Ширер: «Геббельс баспасөзге Эккенердің есімін атауға тыйым салды», - деп жазды.
Бірінші коммерциялық жолаушылар рейсі
Референдумда дауыс беру аяқталғаннан кейін (Германия үкіметі "Иә" дауысының 98,79% деп мәлімдеді), Гинденбург 29 наурызда Лёвенталға оралып, алғашқы коммерциялық жолаушылар рейсіне дайындық жасады – Рио-де-Жанейроға трансатлантикалық сапар, 31 наурызда сол жерден ұшуға жоспарланған. Алайда, Хьюго Эккенер бұл рейстің командирі болған жоқ, оның орнына операциялық бақылаусыз "бақылаушы" рөліне бекітілді, ал Эрнст Леманн дирижабльге басшылық етті. Эккенер Риоға келгенде Associated Press тілшісінен Гёббельстің бір ай бұрынғы уәдесін орындағанын естіді: Эккенердің есімі "неміс газеттері мен журналдарында ешқашан айтылмасын" және "оның суреттері мен мақалалары жарияланбасын". Бұл шешім Эккенердің Германия сапарында Гинденбург пен Граф Цеппелин саяси мақсаттарда қолданылуына қарсы болғаны және "Рейхстаг сайлау кампаниясы кезінде канцлер Адольф Гитлер мен оның саясатын қолдау туралы арнайы үндеу жасаудан бас тартқаны" үшін қабылданды. Гёббельс бұл тыйымды ресми түрде мойындаған жоқ, және ол бір айдан кейін жасырын түрде алынып тасталды. Риода экипаж қозғалтқыштардың бірінде, бұрынғы науқандық рейсте төмен жылдамдықта жұмыс істегендіктен, көміртегінің жинақталғанын байқады. Оңтүстік Америкадан қайта оралған кезде 3-ші газ камерасының автоматты клапаны ашылып қалды. Газ басқа камералардан инфляциялық түтік арқылы ауыстырылды. Клапанның неліктен ашылып қалғаны анықталмады, сондықтан экипаж 2 және 3-ші камералар үшін тек қолмен басқарылатын маневрлік клапандарды қолданды. Ұшып шыққаннан кейін 38 сағат өткен соң, дирижабльдің төрт Daimler Benz 16 цилиндрлі дизельдік қозғалтқыштарының бірінде (мотор вагоны №4, сол жақ алдыңғы қозғалтқыш) поршень мен цилиндрге зақым келтіретін білік сынды. Жөндеу жұмыстары дереу басталды, қозғалтқыш рейстің қалған бөлігінде он бес цилиндрмен жұмыс істеді. 4-ші қозғалтқыш істен шыққаннан кейін 4 сағат өткен соң, 2-ші қозғалтқыш (сол жақ артқы) тоқтатылды, өйткені қозғалтқыш коленвалының екі қақпақ бұрандасының бірі жұмысынан шығып, қақпақ коленвалдың ішіне түсті. Қақпақ алынып, қозғалтқыш қайта іске қосылды, бірақ дирижабль Кейп Жубиден өткен кезде екінші қақпақ та бұзылып, қозғалтқыш қайта тоқтатылды. Қосымша зақымдардың алдын алу үшін қозғалтқыш қайта іске қосылған жоқ. Үш қозғалтқыш жұмыс істеп тұрғанда және Ағылшын арнасынан соққан қарсы жел туралы хабарламалар келіп түскенде, экипаж дирижабльді көтеріп, әдетте дирижабльдің қысым биіктігінен жоғарыда кездесетін қарсы желдерді іздеді. Күтпеген жерден экипаж төменгі биіктікте осындай желді тапты, бұл оларға Франциядан Рона аңғары арқылы тікелей бағытпен ұшуға рұқсат алып, Гинденбургті Германияға қауіпсіз жеткізуге мүмкіндік берді. Тоғыз күндік сапар 203 сағат 32 минутқа созылды. Кейіннен төрт қозғалтқыштың барлығына күрделі жөндеу жүргізілді, және келесі рейстерде ешқандай мәселелер туындамады. Сәуір айының қалған бөлігінде Гинденбург ангарында болды, онда қозғалтқыштар жөнделді, ал төменгі қанат пен руль соңғы жөндеуден өтті; төменгі рульдің жерден арақашықтығы 8 градустан 14 градусқа дейін арттырылды.
1936 жылғы трансатлантикалық маусым
1936 жылы «Гинденбург» Атлантиканы 17 рет кесіп өтті – бұл оның алғашқы және жалғыз толық қызмет көрсету жылы, он рет АҚШ-қа, жеті рет Бразилияға. Ұшулар жоспарлы емес, демонстрациялық сипатта болды. Солтүстік Атлантиканы кесіп өтетін алғашқы жолаушылар рейсі 6 мамырда Франкфурттан 56 экипаж мүшесі мен 50 жолаушысымен шықты және 9 мамырда Нью-Джерси штатының Лейкхерст қаласына жетті. Рейн-Майн әуежайының биіктігі теңіз деңгейінен жоғары болғандықтан, әуе кемесі Фридрихсхафеннен қарағанда көтерілгенде көбірек жүк көтере алды. Маусымдағы батысқа қарайғы он сапар 53-тен 78 сағатқа, ал шығысқа қарайғы сапарлар 43-тен 61 сағатқа созылды. Жылдың соңғы шығысқа қарайғы рейсі 10 қазанда Лейкхерсттен ұшты, ал 1937 жылғы алғашқы Солтүстік Атлантика рейсі «Гинденбург» апатымен аяқталды. 1936 жылдың мамыр және маусым айларында «Гинденбург» Англияға күтпеген сапар жасады. Мамыр айында ол Америкадан Германияға ұшып бара жатқанда, Батыс Йоркширдегі Кейли қаласының үстінен төмен ұшып өтті. Содан кейін бір жұмадан бір зат лақтырылып, Хай-стритке түсті. Альфред Батлер және Джек Джеррард есімді екі жігіт оны тауып, ішінде гвоздика гүлдерінің букеті, кішкентай күміс крест және 22 мамыр 1936 жұлдызды датасы бар ресми қағазға жазылған хат бар екенін анықтады. Хатта былай делінген: «Осы хатты тапқан адамға, менің жақын туысым, 1-ші гвардиялық полкідегі лейтенант Франц Шультенің зиратына осы гүлдер мен кресті қойып жіберсеңіз. Мен сіздің мейірімділігіңізге алғыс айтамын. Джон П. Шульте, алғашқы ұшқыш дін қызметкері». Тарихшы Оливер Дентонның пікірінше, маусымдағы сапардың одан да маңызды мақсаты болуы мүмкін: Солтүстік Англияның өнеркәсіптік аймақтарын бақылау. 1936 жылдың шілдесінде «Гинденбург» Франкфурт пен Лейкхерст арасындағы Атлантика мұхитын 98 сағат 28 минутта (52:49 батысқа, 45:39 шығысқа) ұшып өтті. «Гинденбургтің» жолаушыларының арасында боксшы Макс Шмелинг те болды, ол 1936 жылдың маусым айында «Янки» стадионында ауыр салмақтағы әлем чемпионы Джо Луисті жеңгеннен кейін Германияға қайтып келді. 1936 жылғы маусымда әуе кемесі 308 322 км қашықтықты ұшып, 2798 жолаушы мен 160 тонна жүк пен пошта тасымалдады, бұл «Luftschiffbau Zeppelin» компаниясын әуе кемелерінің паркін және трансатлантикалық қызметін кеңейтуді жоспарлауға итермеледі. Оның тұрақтылығы соншалық, үстелдің үстінде қалам немесе қарындаш тік тұрып, құламайтын еді. Ұшулар соншалықты жұмсақ болды, жолаушылар оларды жіберіп алушы еді, өйткені дирижабль әлі де кемеге ілінген деп ойлады. Германия мен АҚШ арасындағы бір бағытты билеттің құны 400 АҚШ доллары болды (1936 жылғы 400 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең); «Гинденбург» жолаушыларының көпшілігі бай, көбінесе әртістер, белгілі спортшылар, саяси қайраткерлер және өнеркәсіп басшылары болды. «Гинденбург» 1 тамызда Берлиндегі Олимпиада стадионының үстінен ұшып өтіп, 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының ашылу салтанатында тағы да үгіт-насихат құралы ретінде қолданылды. Адольф Гитлер Олимпиада ойындарын ашуға дайындалып тұрғанда, әуе кемесі толған стадионның үстінен төмен ұшып өтті және гондоласынан аспалы ұзын сызықпен Олимпиада туын сүйреп әкелді. 14 қыркүйекте кеме Нюрнбергтегі жыл сайынғы митингтің үстінен ұшып өтті. 8 қазан күні 1936 жылы «Гинденбург» 10,5 сағаттық «Миллионерлер рейсін» жасады, оның ішінде қаржыгер және болашақ АҚШ-тың Ұлыбританиядағы елшісі Уинтроп В. Олдрих, оның 28 жастағы жүрегі жақын туысы Нельсон Рокфеллер, кейін Нью-Йорк штатының губернаторы және АҚШ вице-президенті, сондай-ақ әртүрлі неміс және американдық үкімет шенеуніктері мен әскери офицерлері, авиация саласындағы Хуан Триппе, Pan American Airways компаниясының негізін қалаушы және бас директоры, және Бірінші дүниежүзілік соғыстың асыл ұшқышы, Eastern Airlines президенті Эдди Риккенбеккер болды. Кеме Бостонға түскі сағат 12-де жетіп, 5:22-де Лейкхерстке оралды, содан кейін маусымның соңғы трансатлантикалық рейсімен Франкфуртқа қайтып келді. 1936 жылы «Гинденбургке» музыкалық салонда Блютнер алюминийлі роялі орнатылды, бірақ аспап салмақты азайту үшін бірінші жылдан кейін алынып тасталды. 1936-1937 жылдардың қысында әуе кемесінің құрылымына бірнеше өзгерістер енгізілді. Көтерілгіштік күшінің артуына байланысты тоғыз жолаушылар кабинасы, сегізі екі төсекпен, ал біреуі төрт төсекпен қосылды, жолаушылар сыйымдылығы 70-ке дейін артты. Бұл терезелі кабиналар бұрын орнатылған жайлардың арт жағында орналасқан, және LZ 130-да да осы кабиналар болады деп күтілді. Сонымен қатар, 1937 жылғы маусымда кеме қаңқасындағы Олимпиада сақиналары алынып тасталды. «Гинденбургтің» АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Goodyear–Zeppelin компаниясымен бірлесіп салынған «Акрон» және «Мейкон» әуе кемелеріндегідей трапецияға ілінген экспериментальдік ұшақ ілмегі болды. Бұл кедендік қызметкерлерді «Гинденбургке» ұшырып, жолаушыларды қону алдында тексеруге және кемеден поштаны ертерек алуға мүмкіндік беруі керек еді. 11 наурыз және 27 сәуір 1937 ж. Эрнст Удет басқаруымен экспериментальдік ілмектермен ұшу және қонуға әрекеттер жасалды, бірақ ілмек трапециясының маңындағы турбуленцияға байланысты олар өте сәтті болмады. Кеменің жоғалуы одан әрі сынақтарға барлық үміттерді жойды.
Соңғы ұшуы: 1937 жылдың 3-6 мамыры
1937 жылдың наурыз айының соңында Оңтүстік Америкаға алғашқы рейсін жасағаннан кейін, 3 мамыр күні кешке «Гинденбург» Франкфурттан Лейкхерстке ұшты. Бұл сол маусымда Еуропа мен Солтүстік Америка арасындағы бірінші жоспарланған айналымдық сапар болды. Күшті қарсы желдер сапарды баяулатқанмен, үш күннен кейін қонуға дайындалғанда ұшу қалыпты жағдайда жалғасты. 6 мамырда «Гинденбургтің» келуі Лейкхерст үстінен өтетін дауылды ауыздан қашу үшін бірнеше сағатқа кешіктірілді, бірақ шамамен сағат 19:00-де әуе кемесі Әскери-теңіз әуе стансасына соңғы жақындауға рұқсат алды, оны капитан Макс Прусс басқарды. Сағат 21:21-де кеменің мұрнынан екі қону арқаны түсірілді, оларды жердегі экипаж ұстап алды. Төрт минуттан кейін, сағат 21:25-те «Гинденбург» өртеніп, жарты минуттан астам уақыт ішінде жерге құлап түсті. Борттағы 36 жолаушы мен 61 экипаж мүшесінің ішінде 13 жолаушы мен 22 экипаж мүшесі, сондай-ақ жердегі экипаждың бір мүшесі, барлығы 36 адам қаза тапты. Герберт Моррисонның оқиға туралы баяндамасы аудио тарихтың классикасына айналды. Өрттің бастапқы орны, оның тұтандыру көзі және отын көзі әлі де даулы мәселелер болып қалуда. Апаттың себебі әлі анықталған жоқ, бірақ көптеген гипотезалар ұсынылған. Саботаж туралы теорияларға қарамастан, жиі айтылатын гипотезалардың бірі газдың ағып шығуы мен атмосфералық статикалық жағдайлардың үйлесімін қамтиды. Сутекті шығаратын қолмен басқарылатын және автоматты клапандар дирижабльдің тік бойымен өтетін бір метрлік диаметрлі желдеткіш шахталарының бір бөлігінде орналасқан. Шахтаға қасақана немесе клапан істен шыққандықтан шығарылған сутек ауамен араласып, жарылғыш қоспа құруы мүмкін. Басқа мүмкіндік бойынша, газ ұясы құрылымдық кернеу сымының жыртылуынан жарылып, сутек пен ауаның араласуына әкелуі мүмкін. Дауылды ауа райында жиналған жоғары статикалық заряд және сыртқы қаптаманың кадрға жеткіліксіз жалғануы кез келген газ-ауа қоспасын тұтандыруы мүмкін. «Гинденбургтің» артқы бөлігінен сутек ағып жатқаны туралы гипотезаны қолдау үшін, су балласты дирижабльдің артқы жағына шығарылды және кеменің тепе-теңдігін сақтау үшін алты экипаж мүшесі мұрнына жіберілді. Таяу уақытта айтылған тағы бір теория әуе кемесінің сыртқы қаптамасын қамтиды. Күміс түсті матаның жабынында целлюлоза нитраты бар материал болған, ол өте тез тұтанады. Бұл теория даулы және басқа зерттеушілер оны қабылдамады, себебі сыртқы қаптама жалынның жылдам таралуын түсіндіру үшін тым баяу жанады. «Гинденбургтің» дюралюминий қаңқасы құтқарылып, Германияға қайтарылды. Сол жерде металл қайта өңделді және 1940 жылы «Граф Цеппелин» мен «Граф Цеппелин II» дирижабльдерінің қаңқаларымен бірге Люфтваффе үшін әскери ұшақтарды құрастыруға пайдаланылды.
The duralumin framework of Hindenburg was salvaged and shipped back to Germany. There the scrap was recycled and used in the construction of military aircraft for the Luftwaffe, as were the frames of Graf Zeppelin and Graf Zeppelin II when they were scrapped in 1940.
БАҚ-тағы көріністер
Чарли Чан 1937 жылы "Олимпиададағы Чарли Чан" фильмінде "Гинденбург" дирижаблінің жолаушысы болды. Оның өртеніп жатқан суреті Led Zeppelin тобының дебюттік альбомының мұқабасы ретінде пайдаланылды (1969). "Гинденбург" – 1975 жылы шыққан, апатқа негізделген, бірақ саботаж теориясын баяндайтын фильм. Бұл сюжеттік элементтердің кейбіреулері ұшу алдындағы нақты бомбалық қауіптерге және саботаж теориясын қолдайтындарға негізделген. Фильмдегі нақты модель қазір Вашингтондағы Ұлттық әуе және ғарыш мұражайында тұрақты түрде қойылған. "The Waltons" телесериалының 1977 жылғы "The Inferno" атты эпизодында Джон Бой Уолтон Нью-Джерсидегі қону туралы хабарлау үшін жіберіледі және оқиғаға куә болғаннан кейін қатты стресске ұшырайды. "Hindenburg: The Last Flight" – 2011 жылы шыққан неміс телесериалы, режиссері Филипп Кадельбах. 1975 жылғы фильм сияқты, бұл сериал да саботаж теориясына ден қояды; сюжет американдық саяхатына дайындалып жатқанда "Гинденбургті" жарылту жоспарын ашқан жас инженер туралы.
In The Waltons 1977 episode "The Inferno", John Boy Walton is sent by a publication to cover the New Jersey landing, and is traumatized by witnessing the event. Hindenburg: The Last Flight is a 2011 German TV miniseries directed by Philipp Kadelbach. Like the 1975 film, it also focuses on the sabotage theory; the plot is about a young engineer who uncovers a plot to blow up the Hindenburg while the German airship is preparing for its maiden voyage to America.
Жалпы көздер
Әуе кемелері. net LZ 129 Hindenburg
Әуе кемесімен саяхаттар оңайлатылды («Hindenburg» жолаушылары үшін 16 беттік буклет). Фридрихсхафен, Германия: Luftschiffbau Zeppelin G. m. b. H. (Deutsche Zeppelin Reederei), 1937 жыл. Архболд, Рик. Гинденбург: суреттелген тарих. Торонто: Viking Studio/Madison Press, 1994 жыл. Біршалл, Фредерик. «100 000 адам Гитлерге құрмет көрсетті; АҚШ спортшылары нацистік сәлемдесуден бас тартты». The New York Times, 1 тамыз, 1936 жыл, 1-бет. Боттинг, Дуглас. Доктор Эккенердің арман машинасы: Ұлы Цеппелин және әуе саяхатының бастауы. Нью-Йорк: Henry Holt & Co., 2001 жыл. Дэвис, Стивен. Құдайлардың балғасы: Led Zeppelin сагасы (LPC). Нью-Йорк: Berkley Boulevard Books, 1995 жыл. Дик, Гарольд Г. және Дуглас Х. Робинсон. Ұлы жолаушылар әуе кемелерінің алтын ғасыры: Граф Цеппелин және Гинденбург. Вашингтон, округ Колумбия: Smithsonian Institution Press, 1985 жыл. Дюган, Джон. LZ 129 «Гинденбург»: толық оқиға. Икенхэм, Ұлыбритания: Zeppelin Study Group, 2002 жыл. Экнер, Хьюго, Дуглас Робинсон аударған. Менің Цеппелиндерім. Лондон: Putnam & Co. Ltd., 1958 жыл. Гинденбургтің отты құпиясы (DVD). Вашингтон, округ Колумбия: National Geographic Video, 2000 жыл. Хёлинг, А. А. Гинденбургті кім құлатты? Бостон: Little, Brown and Company, 1962 жыл. Леман, Эрнст. Цеппелин: Ауадан жеңіл кемелер туралы әңгіме. Лондон: Longmans, Green and Co., 1937 жыл. Мажур, Мирель. Гинденбургтің ішінде. Бостон: Little, Brown and Company, 2000 жыл. Муни, Майкл Макдональд. Гинденбург. Нью-Йорк: Dodd, Mead & Company, 1972 жыл. Прован, Джон. LZ 127 «Граф Цеппелин»: Әуе кемесінің тарихы, 1-том және 2-том (Amazon Kindle электронды кітабы). Пуэбло, Колорадо: Luftschiff Zeppelin Collection, 2011 жыл. Толанд, Джон. Ұлы дирижабльдер: олардың жеңістері мен апаттары. Минеола, Нью-Йорк: Dover Publishers, 1972 жыл. Вет, Джозеф Гордон. Олар аспанда жүзді: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің аэростаттары және әуе кемелері бағдарламасы. Аннаполис, Мэриленд: Naval Institute Press, 2005 жыл.
Airship Voyages Made Easy (16 page booklet for "Hindenburg" passengers). Friedrichshafen, Germany: Luftschiffbau Zeppelin G. m. b. H. (Deutsche Zeppelin Reederei), 1937. Archbold, Rick. Hindenburg: An Illustrated History. Toronto: Viking Studio/Madison Press, 1994. Birchall, Frederick. "100,000 Hail Hitler; U. S. Athletes Avoid Nazi Salute to Him". The New York Times, August 1, 1936, p. 1. Botting, Douglas. Dr. Eckener's Dream Machine: The Great Zeppelin and the Dawn of Air Travel. New York: Henry Holt & Co., 2001. Davis, Stephen. Hammer of the Gods: The Led Zeppelin Saga (LPC). New York: Berkley Boulevard Books, 1995. Dick, Harold G. and Douglas H. Robinson. The Golden Age of the Great Passenger Airships Graf Zeppelin & Hindenburg. Washington, D. C.: Smithsonian Institution Press, 1985. Duggan, John. LZ 129 "Hindenburg": The Complete Story. Ickenham, UK: Zeppelin Study Group, 2002. Eckener, Hugo, translated by Douglas Robinson. My Zeppelins. London: Putnam & Co. Ltd., 1958. Hindenburg's Fiery Secret (DVD). Washington, D. C.: National Geographic Video, 2000. Hoehling, A. A. Who Destroyed The Hindenburg? Boston: Little, Brown and Company, 1962. Lehmann, Ernst. Zeppelin: The Story of Lighter than air Craft. London: Longmans, Green and Co., 1937. Majoor, Mireille. Inside the Hindenburg. Boston: Little, Brown and Company, 2000. Mooney, Michael Macdonald. The Hindenburg. New York: Dodd, Mead & Company, 1972. Provan, John. LZ 127 "Graf Zeppelin": The story of an Airship, vol. 1 & vol. 2 (Amazon Kindle ebook). Pueblo, Colorado: Luftschiff Zeppelin Collection, 2011. Toland, John. The Great Dirigibles: Their Triumphs and Disasters. Mineola, New York: Dover Publishers, 1972. Vaeth, Joseph Gordon. They Sailed the Skies: U. S. Navy Balloons and the Airship Program. Annapolis Maryland: Naval Institute Press, 2005. .