Рамон Касас: Каталон суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Ramon Casas
Рамон Касас: каталон суретшісі (1866-1932). Барселона элитасының портреттері, көше шұғылалары, "El garrot" суреті және модернизмінің дизайні туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каталон суретшісі (1866–1932)
Catalan artist (1866–1932)
Рамон Касас и Карбо (; 4 қаңтар 1866 – 29 ақпан 1932) – каталон суретшісі. Туған қаласы Барселонаның тарихындағы даулы кезеңді бастан өткерген ол портретші ретінде танымал болды, Барселона, Париж, Мадрид және одан әрі жерлердегі зиялы, экономикалық және саяси элитаның суреттерін салған және сызбаларын жасаған. Ол бұқа күресі көрермендерінен бастап, атқылауға жиналған халыққа дейін, тіпті Барселона көшелеріндегі көтерілісшілерге дейін (Эль-гаро) көпшілік көріністерін бейнелеуімен де белгілі болды. Сонымен қатар, графикалық дизайнер ретінде, оның плакаттары мен бейнехаттары каталон өнер қозғалысы – модернизмінің қалыптасуына үлкен үлес қосты.
Ramon Casas i Carbó (; 4 January 1866 – 29 February 1932) was a Catalan artist. Living through a turbulent time in the history of his native Barcelona, he was known as a portraitist, sketching and painting the intellectual, economic, and political elite of Barcelona, Paris, Madrid, and beyond. He was also known for his paintings of crowd scenes ranging from the audience at a bullfight to the assembly for an execution to rioters in the Barcelona streets (El garrot). Also a graphic designer, his posters and postcards helped to define the Catalan art movement known as modernisme.
Барселона мен Париж
Касас Барселонада дүниеге келді. Оның әкесі Кубаның Матансас қаласында қор жинаған; анасы жақсы отбасынан шыққан каталондық әйел болған. 1877 жылы ол мектептегі қалыпты оқудан бас тартып, Жоан Висенстің шеберханасында сурет өнерін үйренді. 1881 жылы, әлі жасөспірім кезінде, ол L'Avenç журналын құруға бірге қатысты; 1881 жылдың 9 қазанындағы санында Багестегі Сант-Бенет монастырының эскизі жарияланды. Сол айда, туысы Микель Карбо и Карбомен бірге, медицина студенті, ол Париждегі алғашқы сапарын бастады, онда сол қыста Каролус Дюран академиясында, кейін Гервекс академиясында оқыды және L'Avenç журналының париждік тілшісі болды. Келесі жылы Барселонадағы Сала Парес залында оның бір туындысы қойылды, ал 1883 жылы Париждегі Салон де Шамп-Элизеде фламенко бишісі киімін киген өзінің портреті көрсетілді; бұл туынды оған Француз суретшілер қоғамының салонына мүше болып қабылдануға мүмкіндік берді. Келесі бірнеше жыл бойы ол сурет салуды және саяхаттауды жалғастырды, көбінесе күз бен қыс айларын Парижде, ал жылдың қалған уақытын Испанияда, көбінесе Барселонада, сондай-ақ Мадрид пен Гранадада өткізді. Оның 1886 жылғы Мадридтегі бұқа күресі аренасындағы халық суреті көпшілік туралы салған көптеген егжей-тегжейлі суреттерінің біріншісі болды. Сол жылы ол туберкулезден айығып, Барселонада қыс бойы емделді. Өмірінің осы кезеңінде ол Лауреа Баррау, Сантьяго Русиньоль, Эжен Карьер, Пьер Пувис де Шаванн және Игнасио Зулоага сияқты суретшілермен танысты, олар оның өнеріне әсер етті. Касас пен Русиньоль 1889 жылы Каталонияны аралап, Русиньольдің мәтінімен және Касастың суреттерімен «Por Cataluña (desde mi carro)» атты кішкентай кітап жазды. Парижге бірге оралғаннан кейін олар Монмартрдағы Мулен де ла Галеттеде суретші және сыншы Микель Утрилломен және эскизші Рамон Канудаспен бірге тұрды. Русиньоль «La Vanguardia» газетінде «Desde el Molino» («Дегенмен») атты мақалалар сериясында осы кездерді баяндады; Касас суреттермен көмектесті. Касас Француз суретшілер қоғамының мүшесі болды, бұл оған қазылар алдынан өтіп, жыл сайынғы көрмелерінде екі жұмысын көрсетуге мүмкіндік берді. 1890 жылы Русиньольмен және мүсінші Энрик Кларасомен бірге Сала Парес залында көрме ұйымдастырды; оның осы кезеңдегі жұмыстары, мысалы, «Plen Air» және «Bal du Moulin de la Galette» академиялық стиль мен француз импрессионистерінің арасында болды. «Модернизм» деп аталатын стиль әлі толыққан толыққан жоқ, бірақ маңызды тұлғалар бір-бірін таныса бастады және сәтті каталондық суретшілер Парижбен қатар Барселонамен да байланыстарын нығайта бастады. Оның даңқы Еуропадан тысқары елдерге де тарады, өйткені ол Мадридте (1892, 1894), Берлинде (1891, 1896) және Чикагодағы Дүниежүзілік Колумбия көрмесінде (1893) сәтті көрмелер өткізді; осы арада Касас пен Русиньольді қамтитын богемалық топ Барселона мен Ситгесте өз көрмелерін жиі ұйымдастыра бастады. Каталониядағы белсенділігі артып, ол көбінесе Барселонада тұрақтады, бірақ жыл сайынғы көрмелерге қатысу үшін Парижге сапарларын жалғастырды.
Casas was born in Barcelona. His father had made a fortune in Matanzas, Cuba; his mother was from a well off Catalan family. In 1877 he abandoned the regular course of schooling to study art in the studio of Joan Vicens. In 1881, still in his teens, he was a co founder of the magazine L'Avenç; the 9 October 1881 issue included his sketch of the cloister of Sant Benet in Bages. That same month, accompanied by his cousin Miquel Carbó i Carbó, a medical student, he began his first stay in Paris, where he studied that winter at the Carolus Duran Academy and later at the Gervex Academy, and functioned as a Paris correspondent for L'Avenç. The next year he had a piece exhibited in Barcelona at the Sala Parés, and in 1883 in Paris the Salon des Champs Elysées exhibited his portrait of himself dressed as a flamenco dancer; the piece won him an invitation as a member of the salon of the Societé d'artistes françaises. The next few years he continued to paint and travel, spending most autumns and winters in Paris and the rest of the year in Spain, mostly in Barcelona but also in Madrid and Granada; his 1886 painting of the crowd at the Madrid bullfighting ring was to be the first of many highly detailed paintings of crowds. That year he survived tuberculosis, and convalesced for the winter in Barcelona. Among the artists he met in this period of his life, and who influenced him, were Laureà Barrau, Santiago Rusiñol, Eugène Carrière, Pierre Puvis de Chavannes, and Ignacio Zuloaga. Casas and Rusiñol traveled through Catalonia in 1889, and collaborated on a short book Por Cataluña (desde mi carro), with text by Rusiñol and illustrations by Casas. Returning together to Paris, they lived together at the Moulin de la Galette in Montmartre, along with painter and art critic Miquel Utrillo and the sketch artist Ramon Canudas. Rusiñol chronicled these times in as series of articles "Desde el Molino" ("From the Mill") for La Vanguardia; again Casas illustrated. Casas became an associate of the Societé d'artistes françaises, allowing him to exhibit two works annually at their salon without having to pass through jury competition. With Rusiñol and with sculptor Enric Clarasó he exhibited at Sala Parés in 1890; his work from this period, such as Plen Air and the Bal du Moulin de la Galette lies somewhere between an academic style and that of the French impressionists. The style that would become known as modernisme had not yet fully come together, but the key people were beginning to know one another, and successful Catalan artists were increasingly coming to identify themselves with Barcelona as much as with Paris. His fame continued to spread through Europe and beyond as he exhibited successfully in Madrid (1892, 1894), Berlin (1891, 1896) and at the World Columbian Exposition in Chicago (1893); meanwhile the bohemian circle that included Casas and Rusiñol began with greater frequency to organize exhibitions of their own in Barcelona and Sitges. With this increasing activity in Catalonia, he settled more in Barcelona, but continued to travel to Paris for the annual Salons.
" Төрт мысық "
Жаңадан пайда болған модернисттік өнер әлемі Париждегі Le Chat Noir үлгісіндегі бар Els Quatre Gats ашылуымен орталыққа ие болды. Касас негізінен Барселонаның орталығына жақын Монсио көшесіндегі архитектор Жозеп Пуиг и Кадафальх салған Каса Марти ғимаратының бірінші қабатындағы осы барды қаржыландырды; ол 1897 жылдың маусымында ашылып, алты жыл бойы жұмыс істеді (кейін 1978 жылы қайта жаңартылды). Кәсіпорында оның серіктестері – Пьер Ромеу, ол барда көбінесе қонақтарды күтіп қабылдады, сондай-ақ Русиньол мен Микель Утрилло болды. Барда тертулиялар мен кезбе көрмелер ұйымдастырылды, оның ішінде Пабло Пикассоның алғашқы жеке көрмелерінің бірі өтті. Тұрақты коллекциясының ең танымал туындысы – Касастың өзінің әзіл-қалжыңға толы портреті, онда ол Ромеумен бірге тандем велосипедін айналдырып, түтін тартады. Суреттің түпнұсқасы – немесе оның көп бөлігі: араласқан иесі кенептің шамамен үштен бірін кесіп алыпты – қазір Барселонаның Каталония Ұлттық өнер мұражайында (MNAC) сақталады; жаңартылған Els Quatre Gats-та оның сенімді көшірмесі бар. Le Chat Noir сияқты, Els Quatre Gats да өзінің әдеби және көркем журналын шығаруға тырысты, оған Касас үлкен үлес қосты. Бұл журнал қысқа ғұмырлы болды, бірақ көп ұзамай оның орнына Pèl & Ploma журналы шықты, ол бардың өзінен сәл ұзаққа созылды, ал Forma (1904–1908) журналы да жарық көрді, оған Касас та материалдар жазды. Pèl & Ploma бірнеше маңызды көрмелерге демеушілік етті, соның ішінде Касастың өзінің алғашқы жеке көрмесі (1899 жылы Сала Паресте) өтті, онда оның майлы бояулармен салынған суреттерінің ретроспективасы және Барселонаның мәдени өміріндегі маңызды тұлғалардың көмірмен салған эскиздері қойылды. Осы кезеңде суретшілігі сәтті дамығанмен, Касас бардың бір бөлігі ретінде графикалық дизайнмен белсенді айналысты, модернизмді айқындайтын арт-нуво стилін қабылдады. Ол кафе үшін плакаттар жасады, олардың көпшілігі Ромеудің сұры қалың жүзді бейнелейтін. Сонымен қатар, ол Codorniu, кава (немесе сол кездегі жарнамаларында айтылғандай, шампан) және анисетке жарнамалар жасады. Келесі он жылда ол сигарет қағазынан бастап Enciclopèdia Espasa-ға дейін, түрлі тауарларға плакат жарнамаларын жасады.
The emerging modernista art world gained a center with the opening of Els Quatre Gats, a bar modeled on Le Chat Noir in Paris. Casas largely financed this bar on the ground floor of Casa Martí, a building by Architect Josep Puig i Cadafalch in Montsió Street near the center of Barcelona; it opened in June 1897 and lasted for six years (and was later reconstructed in 1978). His partners in the enterprise were Pere Romeu, who largely played host to the bar, as well as Rusiñol and Miquel Utrillo. The bar hosted tertulias and revolving art exhibits, including one of the first one man shows by Pablo Picasso; the most prominent piece in its permanent collection was a lighthearted Casas self portrait, depicting him smoking a pipe while pedaling a tandem bicycle with Romeu as his stoker. The original of the painting—or most of it: nearly a third of the canvas was cut away by an intervening owner—is now in Barcelona's Museu Nacional d'Art de Catalunya (MNAC); a creditable reproduction resides in the revived Els Quatre Gats. Like Le Chat Noir, Els Quatre Gats attempted its own literary and artistic magazine, to which Casas was a major contributor. That was short lived, but was soon followed by Pèl & Ploma, which would slightly outlast the bar itself, and Forma (1904–1908), to which Casas also contributed. Pèl & Ploma sponsored several prominent art exhibitions, including Casas' own well received first solo show (1899 at Sala Parés), which brought together a retrospective of his oil paintings as well as a set of charcoal sketches of contemporary figures prominent in Barcelona's cultural life. While his painting career continued successfully through this period, as part owner of a bar Casas engaged heavily in graphic design, adopting the art nouveau style that would come to define modernisme. He designed posters for the café, many of which depicted Romeu's gaunt visage. He also executed a series of advertisements for Codorniu, a brand of cava (or, as its ads of the time claimed, champagne) and anisette. Over the next decade, he would design poster ads for everything from cigarette papers to the Enciclopèdia Espasa.
Оның беделін арттыру
1900 жылы Парижде өткен Дүниежүзілік көрмеге испандық комитет Касастың екі толық көлемді майлы портретін таңдады: 1891 жылы Эрик Сатидің портреті және 1895 жылы Касастың әпкесі Элисаның портреті. Оның 1894 жылы салған «Гарроте Вил» атты суреті 1901 жылы Мюнхенде маңызды жүлдеге ие болды; оның туындылары Еуропаның ірі астаналарында ғана емес, Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласына дейін көрсетілді. 1902 жылы оның он екі картинасы Барселонаның танымал опера театрымен байланысты эксклюзивті жеке клуб – Cercle de Liceu ротондасына орнатылды. 1903 жылы ол Париждегі Салон дю Шамп де Марстың толық құқықты мүшесі атанды, бұл оған жыл сайын көрмеге қатысуға мүмкіндік берді, бірақ ол тек екі жыл ғана көрмеге шықты. 1903 жылы салон үшін дайындаған туындысы бастапқыда «La Carga» (Шабуыл) деп аталды, бірақ ол оны жақында өткен жалпы ереуілге сілтеме жасай отырып «Барселона 1902» деп атады, алайда картинада Гвардия Гражданшылығы халықты таратып жатқан көрініс бейнеленген және ол ереуілден кем дегенде екі жыл бұрын салынған. 1904 жылы Мадридте өткен Бас көрмеде осы туынды бірінші орынды жеңіп алды. 1904 жылы Мадридте болған кезінде ол Мадридтің зиялыларының эскиздерін жасап, суретшілер Элисеу Мейфрен мен Хоакин Соролламен, сондай-ақ Испания үкіметінің ресми мүсіншісі Агусти Керул Субиратспен дос болды. Керулдың студиясында ол король Альфонсо XIII-нің атқа отырған портретін жасады, ол көп ұзамай американдық коллекционер Чарльз Диринг сатып алды, ол келесі бірнеше жылда Касастың бірнеше картиналарын тапсырыс берді немесе сатып алды.
For the 1900 Exposition Universelle (1900) in Paris, the Spanish committee chose two of Casas' full length oil portraits: an 1891 portrait of Erik Satie and an 1895 portrait of Casas' sister Elisa. His 1894 Garrote Vil —a portrayal of an execution— won a major prize in Munich in 1901; his work was shown not only in the major capitals of Europe, but as far away as Buenos Aires, Argentina. In 1902, twelve of his canvasses were installed permanently in the rotunda of the Cercle de Liceu, the exclusive private club associated with Barcelona's famous opera house. In 1903 he became a full Societaire of the Salon du Champ de Mars in Paris, which would have allowed him to exhibit there annually, but in fact he only exhibited there for two more years. In 1903, his piece for the salon was one that had originally been called La Carga (The Charge), which he retitled Barcelona 1902 in reference to a recent general strike, although in fact the painting, which shows Guardia Civil routing a crowd, had been executed at least two years before that strike. In 1904, the same piece won first prize at the General Exposition in Madrid. During a 1904 sojourn in Madrid, he produced a series of sketches of the Madrid intelligentsia, and befriended painters Eliseu Meifrèn and Joaquín Sorolla, as well as Agustí Querol Subirats, official sculptor to the Spanish government. In Querol's studio, he executed an equestrian portrait of the king, Alfonso XIII, which was soon purchased by the American collector Charles Deering, who, over the next few years would commission or purchase several of Casas paintings.
Жүлия Перейре
Портрет суретшісі ретінде сұранысы арта түскен ол қысқа мерзімге Барселонада қоныстанды. Содан аз уақыт өткен соң, ол өзінен 22 жас кіші Жюлия Пераир атты жас модельмен танысты. Ол оны алғаш рет 1906 жылы, 18 жасында суретке түсірді. Көп ұзамай ол оның сүйікті моделі және жарына айналды. Оның отбасы оны қабылдамады, бірақ олар соңында 1922 жылы үйленді.
Increasingly in demand as a portraitist, he settled again for a while in Barcelona. Shortly thereafter he made the acquaintance of a young artist's model named Júlia Peraire, 22 years his junior. He first painted her in 1906 when she was 18. She soon became his favorite model and his lover. His family did not approve of her; they eventually married, but not until 1922.
Қамқорлық және жұлдыздық
Касастың анасы 1907 жылы Сант-Бене де-Баг монастырын сатып алып, оны қалпына келтіру үшін Пуиг-и-Кадафальхты жалдады. Касас көп уақытын сонда өткізіп, монастырь мен оның айналасын жиі суреттеді. Бес жыл өткен соң анасы қайтыс болғаннан кейін, ол монастырды мұраға алды. 1908 жылы Касас пен оның жаңа демеушісі Диринг Каталонияны аралап шықты. Диринг Ситжестегі бұрынғы аурухананы сатып алып, оны уақыт-уақыт тұруға арналған үйге айналдырды. Микель Утрилло оны Мэрисел деп атады. Сол жылдың соңында Касас Дирингтің шақыруымен Куба мен АҚШ-қа алты айлық сапарға шықты. Осы кезеңде ол Дирингтің достары мен әріптестерінің оннан астам майлы портретін және отыздан астам көмір суретін жасады. 1909 жылдың сәуір айында Испанияға оралғаннан кейін Барселона мен Мадридте жеке көрмелер ұйымдастырды. Барселонадағы Fayanç Català галереясында ол 200 көмір эскизін көрсетті, сосын оларды Барселона мұражайына сыйлады. Мадридтегі көрмесі Туризм министрлігінде өтті, онда қаланың көрнекті тұлғаларының, тіпті корольдің де портреттері қойылды. Ол осылай өмір сүруін біраз уақытқа дейін жалғастырды. 1910 жылы Барселонаның трагикалық аптасынан кейін, өткен жылы өзіне қол жұмсаған өнер сыншысы және романист Раймон Казелластың қосылу рәсімін бейнелеген сурет салды. Сондай-ақ Диринг үшін «Ла Карга» суретінің екінші нұсқасын жасады, бұл жолы атта емес, аяқтап тұрған Guardia Civil бейнесі басты орында болды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары ол Испания мен Еуропаны кеңінен аралап, кейде жалғыз, кейде Дирингпен бірге Вена, Будапешт, Мюнхен, Париж, Нидерланды, Мадрид және Галисияға сапарлады. Испания мен Францияда маңызды көрмелерге қатысты. 1913 жылы Барселонада Сан-Герваси көшесінде (қазіргі Каролин көшесінде) орналасқан архитектуралық ерекше үйді сатып алды. 1915 жылы ол, Русиньол және Кларасо Сала Паресте бірге көрме ұйымдастырып, алғашқы бірлескен көрмелерінің 25 жылдығын тойлады.
Casas' mother purchased the monastery of Sant Benet de Bages in 1907 and hired Puig i Cadafalch to restore it. Casas would spend much time there, and would repeatedly depict the monastery and its surroundings. Five years later, when his mother died, he inherited the monastery. In 1908 Casas and his now patron Deering traveled through Catalonia. Deering purchased a former hospital in Sitges to transform it into a sometime residence. Miquel Utrillo dubbed it Marycel. Later that year, Casas began a six month journey to Cuba and the United States at Deering's invitation. During this time, he executed a dozen oil portraits and over thirty charcoal drawings of Deering's friends and associates. Returning to Spain in April 1909, he put on solo shows in both Barcelona and Madrid. At the Fayanç Català gallery in Barcelona, he displayed 200 charcoal sketches, which he then donated to the Museo de Barcelona. His show in Madrid was at the Ministry of Tourism, and featured portraits of the city's leading figures, including the king. His life continued in this vein for some time. In 1910 executed a painting of the funeral of his friend the art critic and novelist Raimon Casellas, who had committed suicide the previous year shortly after Barcelona's semana trágica and, for Deering, painted a second version of La Carga, this time with the prominent foreground figure of a Guardia Civil on foot rather than on horseback. Over the remaining years before World War I he traveled extensively in Spain and Europe, sometimes alone and sometimes with Deering, visiting Vienna, Budapest, Munich, Paris, the Netherlands, Madrid, and Galicia. He continued to have major exhibits in Spain and France. In 1913 he acquired an architecturally notable home in Barcelona, a tower on Carrer de San Gervasi (now Carrer de les Carolines) in the Sant Gervasi neighborhood; in 1915, he, Rusiñol, and Clarassó exhibited together in the Sala Parés, celebrating the 25th anniversary of their first joint exhibition there.
Тамарит және одан кейінгі
1916 жылы Касас пен Диринг Каталониядағы Тамаритке сапар жасады. Диринг бүкіл ауылды сатып алып, Касасты оны қалпына келтіру жобасын басқаруға тағайындады. Бірнеше жыл өткен соң, 1924 жылы ол Тамаритке оралып, көптеген пейзаждарды суреттеді. Сондай-ақ 1916 жылы Диринг Ситжесте Can Xicarrons (қазір мұражай) деп аталатын үйді сатып алды, ал Vell i Nou журналы Касасқа арнап бір нөмір шығарды. Осыған дейін Касас Бірінші дүниежүзілік соғыстың қақтығыстарынан қалысқан, бірақ 1918 жылы майданға барды; ол әскери плащ киіп өзінің портретін салды. Касас, Русиньол және Кларасо 1921 жылы Сала Паресте жыл сайынғы бірлескен көрмелерін қайта бастады; бұл көрмелер Русиньол 1931 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Алайда, сол жылы ол өзінің досы Утрилломен Марисел Касастың Дирингпен тығыз байланысы мәселесінде келіспеді; бұл жарыс ешқашан жөнделмеді. 1922 жылы Касас, наконец, Джулия Перайреге үйленді, ал 1924 жылы ол онымен бірге Америка Құрама Штаттарына сапар жасады, онда ол тағы да байлар мен танымал адамдардың портреттерін жасады. 1920-жылдарға қарай Касас жастық шағындағы авангардтық бағыттардан алыстап кетті. Шындығында, оның осы кезеңдегі жұмыстары 1890-жылдардағы жұмыстарына қарағанда ертеректегі академиялық суретшінің туындыларына көбірек ұқсайды. Ол пейзаждар мен портреттер, туберкулезге қарсы плакаттар және басқаларын салуын жалғастырды, бірақ 1932 жылы, Екінші испан Республикасы құрылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болған кезде, ол бұрынғыдан да көбірек өткен заманның бейнесіне айналды.
In 1916, Casas and Deering traveled to Tamarit in Catalonia. Deering purchased the entire village, and placed Casas in charge of the project of restoring it. Several years later, in 1924, he would return to Tamarit to paint numerous landscapes. Also in 1916, Deering purchased a house in Sitges, known as Can Xicarrons (now a museum), and the magazine Vell i Nou dedicated an issue to Casas. Up until this time, Casas had kept his distance from the battles of World War I, but in 1918 he visited the front; he painted a self portrait wearing a military cape. Casas, Rusiñol, and Clarasó resumed regular annual joint exhibitions at Sala Parés in 1921; these continued until Rusiñol's death in 1931. However, that year he had a falling out with his friend Utrillo over Maricel Casas's close association with Deering; the breach was never healed. In 1922, Casas finally married Júlia Peraire, and in 1924 she came along with him on a trip to the United States, during which he once again made portraits of the rich and famous. By the 1920s, Casas had fallen far away from the avant gardiste tendencies of his youth. If anything, his work from this period looks like of an academic painter of an earlier time than his work of the 1890s. He continued to paint landscapes and portraits, as well as anti tuberculosis posters and others, but by the time of his death in 1932, shortly after the emergence of the Second Spanish Republic, he was already more a figure of the past.