Кіріспе
Британдық портрет суретшісі және карикатурист (1851–1922), ағылшын крикетшісі Сэр Лесли Мэтью Уорд (21 қараша 1851 – 15 мамыр 1922) – британдық портрет суретшісі және карикатурист. Ол төрт онжылдық бойы «Spy» және «Drawl» псевдонимдерімен «Vanity Fair» журналында тұрақты түрде жарияланатын 1325 портреттің авторы болды. Портреттер акварельмен салынды, содан кейін журналға басу үшін хромолитографияға айналдырылды. Бұл портреттер кейін жақсы қағазға басылып, баспа түрінде сатылатын. Оның жанрдағы ықпалы соншалық, барлық «Vanity Fair» карикатуралары, суретші кім болса да, кейде «Spy карикатуралары» деп аталады. Алғашқы портреттер, көбінесе толық бойда (тек судьялардың портреттері ерекшелік құрады), күшті карикатуралық элементтерге ие болды және әдетте дене пропорцияларын бұрмалап, үлкен бас пен денесінің жоғарғы бөлігін кішкентай төменгі бөлігіне сүйеуге мәжбүр етті. Кейін, ол әлеуметтік ортасымен жақсы қарым-қатынасқа ие болғандықтан және болашақ модельдерін ренжітпеу үшін, оның стилі «ерекше портреттер» деп аталатын стильге өтті. Бұл стильде карикатурадан гөрі, нақты дене пропорцияларын қолдана отырып, модельдің шынайы портреті жасалды. Уорд мектепте оқып жүрген кезінде сыныптастары мен ұстаздарын модель ретінде пайдаланып карикатура жасауды бастады. 1867 жылы оның інісінің бюсті Лондонның Корольдік академиясында көрмеге қойылды. Уорд мектепте ерекше көзге түспеген оқушы болды, ал 1869 жылы Итоннан кейін әкесі оны сәулетші болуға ынталандырды. Уорд әкесіне суретші болғысы келетінін айтуға қорқып, отбасылық дос болған архитектор Сидни Смирктің кеңсесінде бақытсыз бір жыл өткізді. Суретші В. П. Фрит Уордтың әкесімен оның атынан сөйлесіп, ұзақ пікірлесуден кейін әкесі ұлының суретші болуына қолдау көрсетуге келісті. Уорд 1871 жылы Корольдік академия мектебіне түсті. 1873 жылы ол Томас Гибсон Боулзге өзінің бірнеше жұмыстарын жіберді, бұл «Vanity Fair» журналы құрылғаннан кейін төрт жыл өткен соң болды. Бұл оны Боулзбен туындаған даудан кейін уақытша журналдан кеткен «Ape» (Карло Пелегрини) орнына жұмысқа алуға әкелді. Өзінің псевдоним ретінде Уорд Боулзге «Spy» деген атты ұсынды, яғни «жасырын бақылау жасау немесе алыстан немесе жасырын түрде табу». Уорд әдістемелік жұмыс істеді, көбінесе жадыдан, «құрбандарын» жарыс алаңында, сотта, шіркеуде, академиялық лекция залында немесе Парламент палатасының вестибюлінде байқағаннан кейін суреттеді. Кейде олар оның студиясына киімдерімен немесе формаларымен сурет салуға келді. Уорд карикатурашының туғанын, жасалмағанын сенді. Ол былай деді: «Жақсы есте сақтау, егжей-тегжейлі қарау қабілеті және ‘тақырыптың’ барлық атмосферасын және ерекшелігін бағалай және түсіне білуге қабілетті акыл-ой, әрине, қажетті нәрселер». «Vanity Fair» журналының редакторы Оливер Армстронг Фрайдың 1897 жылы Фрэнк Банфилдке берген сұхбатында Уордтың әр портрет үшін 300-ден 400 фунт стерлингке дейін алғандығы хабарланды. Уорд – «Vanity Fair» журналының ең танымал суретшісі болды, шын мәнінде, карикатура жанры жиі «Spy карикатуралары» деп аталады. Ол «Vanity Fair» журналында қырық жылдан астам жұмыс істеді, жарияланған 2387 карикатураның жартысынан астамын жасады.
the English cricketer
Sir Leslie Matthew Ward (21 November 1851 – 15 May 1922) was a British portrait artist and caricaturist who over four decades painted 1,325 portraits which were regularly published by Vanity Fair, under the pseudonyms "Spy" and "Drawl". The portraits were produced as watercolours and turned into chromolithographs for publication in the magazine. These were then usually reproduced on better paper and sold as prints. Such was his influence in the genre that all Vanity Fair caricatures are sometimes referred to as "Spy cartoons" regardless of who the artist actually was. Early portraits, almost always full length (judges at the bench being the main exception), had a stronger element of caricature and usually distorted the proportions of the body, with a very large head and upper body supported on much smaller lower parts. Later, as he became more accepted by his social peers, and in order not to offend potential sitters, his style developed into what he called "characteristic portraits". This was less of a caricature and more of an actual portrait of the subject, using realistic body proportions. Ward started caricaturing while still at school at Eton College, using his classmates and school masters as subjects. In 1867 his bust of his brother was exhibited at the Royal Academy in London. At school Ward had been an unexceptional student, and after he left Eton in 1869 his father encouraged him to train as an architect. Ward was too afraid to tell his father that he wanted to be an artist and he spent an unhappy year in the office of the architect Sydney Smirke, who was a family friend. The artist W. P. Frith spoke to Ward's father on his behalf, and after a great deal of arguing he finally agreed to support his son's training as an artist, and Ward entered the Royal Academy Schools in 1871. In 1873 he sent some of his work to Thomas Gibson Bowles, four years after Vanity Fair was founded. This led to him being hired to replace "Ape" (Carlo Pellegrini), who had temporarily left the magazine after falling out with Bowles. As his nom de crayon, Ward suggested to Bowles that he use the name "Spy", meaning "to observe secretly, or to discover at a distance or in concealment". Ward worked methodically, often from memory, after observing his 'victims' at the racecourse, in the law courts, in church, in the academy lecture theatre, or in the lobby of the Houses of Parliament. Sometimes they came to his studio to pose in their robes or uniforms. A caricaturist, Ward believed, was born, not made. He observed, "A good memory, an eye for detail, and a mind to appreciate and grasp the whole atmosphere and peculiarity of the 'subject' are of course essentials." In an 1897 interview given by Oliver Armstrong Fry (editor of Vanity Fair) to Frank Banfield of Cassell's Magazine, it was reported that Ward received between £300 and £400 per portrait. Ward was the most famous Vanity Fair artist; indeed, the whole genre of caricatures are often referred to as "Spy cartoons". He worked for Vanity Fair for over forty years, producing more than half of the 2,387 caricatures published.
Кейінгі жылдар
Уордтың жиналған клубтарына «Артс», «Орлеан», «Филдинг», «Лотос», «Панч Боул» және «Бифстек» кірді, ол олардың алғашқы мүшелерінің бірі болды. Ол сол жерде көптеген құрбандарының эскиздерін жасады. 1899 жылы, әкесі оған оның қолына үйленуге рұқсат бермегеннен жылдар өткен соң, Уорд қоғамдық шаралар ұйымдастырушысы Джудит Мэри Топхэм Уотниге, 4-ші Королеваның жеке гусар полкінің майоры Ричард Топхэмнің жалғыз қызына үйленді. Олардың Сидни есімді бір қызы болды. Уорд: «Виктория дәуірінің тарихы толыққанды жазылғанда, сол дәуірдің өкілді тұлғалары мен рухын ең адал көрсететін нәрсе – «Vanity Fair» болады» деп болжам жасады. Жүйкелік аурудан кейін Уорд 1922 жылдың 15 мамырында Лондон қаласының Мэрилебон ауданындағы 4 Дорсет скверінде жүрек жетіспеушілігінен кенеттен қайтыс болды және 18 мамырда Лондонның Кенсал Грин зиратында жерленді. Оның «Vanity Fair» журналы үшін салған 300-ге жуық түсті суреттері Лондонның Ұлттық портрет галереясында сақтаулы.
Жарияланымдар
Лесли Уорд (1915), "Спийдің қырық жылы", Лондон: Чатто және Виндус. .