Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық солдат және тарихшы (1789–1858)
British soldier and historian (1789–1858)
Джеймс Грант Дафф (8 шілде 1789 – 23 қыркүйек 1858) – Шотландиядан шыққан британдық солдат және тарихшы, Британдық Үндістанда қызмет еткен.
James Grant Duff (8 July 1789 – 23 September 1858) was a British soldier and historian from Scotland, who was active in British India.
Ерте өмір
Джеймс Грант Дафф Кинкардин О’Нилдің Джон Грант мен Еденнің Маргарет Милн Даффтың үлкен ұлы болды, ол 1824 жылғы 20 тамызда қайтыс болды. Әкесі шамамен 1799 жылы қайтыс болғаннан кейін анасы Абердинге көшіп, ол онда мектепке оқыды, сосын Маришаль колледжіне түсті.
Born James Grant Duff was the eldest son of John Grant of Kincardine O'Neil and Margaret Miln Duff of Eden, who died 20 August 1824. When his father died about 1799, his mother moved to Aberdeen, where he went to school, and then onto the Marischal College.
Әскери мансап
Грант Дафф Шығыс Үндістан компаниясының мемлекеттік қызметкері болуға тиіс еді, бірақ лауазым алудағы кешігу перспективасына шыдамсыздықтан 1805 жылы кадеттікке қабылданып, Бомбейге сапарлады. Бомбейдегі кадеттік оқуын аяқтағаннан кейін ол Бомбей гранадерлеріне қосылды. 1808 жылы Дафф Малияның қамалға шабуылына қатысты, ол еркін қарақшылардың бекітілген бекінісі болды, онда ол батылдық көрсетті. Өте ерте жасында ол полкінің адъютанты және парсы тілінің аудармашысы болды, тіпті осы лауазымнан да ықпалды болды. Лейтенант болғанда ол Пунадағы Компания резиденці Маунтстуарт Эльфинстонның назарын аударды және Генри Поттингермен бірге оның көмекшісі мен адал досы болды. Ол жергілікті мінезді түсінуде және тым жылдам реформалар мен жергілікті прежудистерге және жайсыздыққа тым көп құрмет көрсету арасындағы орташа жолды табуда ерекше табысқа жетті. Пешва Баджирао II-ге қарсы ұзақ операциялар кезінде, оның құлауымен аяқталғанда, Грант Дафф азаматтық және әскери салаларда маңызды рөл атқарды және өз полкінде капитан шеніне жетті. Елді бекітуден кейін 1818 жылы Сатара мемлекетінің резиденці болып тағайындалды. Оның нұсқаулары Эльфинстонның 1818 жылғы 8 сәуірдегі хатында қамтылған, ал оның жалақысы айына 2000 рупия, ал жәрдемақысы айына 1500 рупия болды, бұл кеңсеге қосымша қаражат еді. Мұнда, соғысқа бейім провинцияның, Маратха конфедерациясының орталығында, бір ғана еуропалық серігі және туған жерлік жаяу әскерімен ол жау ортасында өзін сақтап қалуға қол жеткізді. 1818 жылғы 11 сәуірдегі жарлық бойынша Эльфинстон Сатараның мемлекеттік істерін реттеу үшін Грантке толық өкілеттік берді. Раджа Пратап Сингх 1819 жылғы ақпандағы Аште шайқасынан кейін Маратха Пешвасының тұтқындығынан құтқарылып, Грант Даффтың қамқорлығымен таққа отырғызылды. 1819 жылғы 25 қыркүйектегі келісім бойынша Грант Дафф 1822 жылға дейін Раджа атынан елді басқаруға, содан кейін оны өзіне және оның офицерлеріне тапсыруға міндетті болды, егер олар міндетті орындауға лайықты екенін дәлелдесе. Ол үлкен сақтықпен раджаға келісімде көзделгеннен басқа әміршілермен кез келген қарым-қатынас жасаса, оның аумағы аннексияланатынын ескертті. Ол оны бизнестің әдеттеріне оқуда осылай сәтті оқытты, оның қамқорлығында үлкен жетістіктерге жеткен Пратап Сингх 1822 жылы Сатараның тікелей билеушісі болды; бірақ Гранттың ізбасары генерал Бриггс кезінде оның мінез-құлқы қанағаттандырмайтын болды. Осы уақыт аралығында Грант Сатара жагирдерімен келісімдер жасады, атап айтқанда, 1820 жылғы 22 сәуірде Пант Сачив, Пант Пратинидхи, Дуфлайкур және Фалтанның Дешмухы, ал 1820 жылғы 3 шілдеде Ақкалкоттың Раджасы және Шейх Ваэкур. Ол Дурбардың әдептілігі және кірістерді басқару үшін белгілеген ережелері көптеген жылдар бойы сақталды.
Grant Duff was to become a civil servant of the East India Company, but being impatient at the prospect of delay in obtaining a post he accepted a cadetship in 1805 and sailed for Bombay. After completing the cadet training in Bombay, he joined the Bombay Grenadiers. In 1808 Duff participated as an ensign in the storming of Maliah, a fortified stronghold of freebooters, where he displayed bravery. At an unusually early age he became adjutant to his regiment and Persian interpreter, and was even more influential in it than this position indicated. While still a lieutenant he attracted the attention of Mountstuart Elphinstone, then Company resident of Poona, and became, along with Henry Pottinger, his assistant and devoted friend. He was particularly successful in understanding the native character, and in discovering the mean between too rapid reform and too great deference to native prejudice and immobility. During the long operations against the Peshwa Bajirao II, terminating in his overthrow, Grant Duff took a considerable part, both in a civil and in a military capacity, attaining the rank of captain in his regiment. Upon the settlement of the country he was appointed in 1818 to the important office of resident of Satara State. His instructions are contained in a letter of Elphinstone's, dated 8 April 1818, and his remuneration was fixed at 2000 rupees per month, with allowances of 1500 rupees per month, which was in addition to an office establishment. Here, in the heart of a warlike province, the centre of the Mahratta confederacy, with but one European companion and a body of native infantry, he succeeded in maintaining himself in a hostile environment. By proclamation dated 11 April 1818, Elphinstone made full powers over to Grant for the arrangement of Satara's affairs of state. Pratap Singh the Rajah was rescued from his captivity by the Maratha Peshwa, after the Battle of Ashteh in February 1819, and restored to the throne under Grant Duff's tutelage. By a treaty of 25 September 1819, Grant Duff was to administer the country in the Rajah's name until 1822, and then transfer it to himself and his officers when they should prove fit for the task. Taking great care, he impressed upon the rajah that any intercourse with other princes, except such as the treaty provided for, would be punished with annexation of his territory. He trained him so successfully in the habits of business that Pratap Singh, having improved greatly under his care, was made direct ruler of Satara in 1822; but under Grant's successor, General Briggs, his behaviour was unsatisfactory. During this time, Grant concluded the treaties with the Satara jagirdars, viz. 22 April 1820, the Pant Sachiv, the Pant Pratinidhi, the Duflaykur, and the Deshmukh of Phaltan, and 3 July 1820, the Raja of Akkalkot and the Sheikh Waekur. The arrangements which he prescribed both for the etiquette of the Durbar and for the management of the revenue remained, as he had left them for many years.
Шотландияға оралу
Бес жылдан кейін алаңдаушылық пен қажырлы еңбек оның денсаулығын құлатты, ол Шотландияға көшіп, онда Маратталар тарихы кітабын аяқтаумен шұғылданды. Бұл кітапқа материалдарды ол ұзақ жылдар бойы зор ынтамен және ерекше жағдайларда жинаған, мемлекеттік құжаттарға, отбасылық және храм мұрағаттарына қол жеткізіп, сондай-ақ Маратта басшыларымен жеке танысқан болатын. Кітап 1826 жылы жарық көрді және Батыс Үндістанның негізгі тілдеріне аударылды, Британдық үстемдік кезінде үнді студенттері үшін міндетті оқу құралы болды. 1825 жылы ол Эдендегі мүлікті мұраға алды және Дафф деген қосымша тегін алып, сол жерде қоныстанды, мүлікті жақсартты. 1850 жылы оның әйелі Джейн Кэтрин Эйнсли (Сэр Уайтлоу Эйнслидің жалғыз қызы, көрнекті дәрігер және Materia Medica Indica еңбегінің авторы), 1825 жылы үйленген, анасының туған туыстарына тиесілі Фифтегі мүлікке ие болды, осыған байланысты ол одан әрі Кунингем тегін қабылдады.
After five years the anxiety and toil broke down his health, and he retired to Scotland, where he occupied himself in completing A History of the Mahrattas, the materials for which he had long been collecting with great diligence and under peculiarly favorable opportunities, through his access to state papers, family and temple archives, and his personal acquaintance with the Mahratta chiefs. It was published in 1826 and was translated into the major languages of Western India, becoming required reading for Indian students during the British Raj. About 1825 he succeeded to the estate at Eden, and taking the additional name of Duff settled there, improving the property. In 1850 his wife Jane Catharine Ainslie (only daughter of Sir Whitelaw Ainslie, an eminent physician and author of the Materia Medica Indica), whom he married in 1825, succeeded to an estate in Fife belonging to her mother's family, whereupon he took the further name of Cuninghame.
Отбасы
Дафф 1858 жылдың 23 қыркүйегінде қайтыс болды, ол бір қыз бен екі ұл қалдырды. Олардың үлкені Маунтстуарт Элфинстон Грант Дафф, Эльгин округтерінің парламент депутаты, 1868-1874 жылдары Үндістан хатшысының орынбасары, 1880-1881 жылдары Отарлар хатшысының орынбасары және 1881-1886 жылдары Мадрас президенттігінің губернаторы болды.
Duff died on 23 September 1858, leaving a daughter and two sons, of whom the elder, Mountstuart Elphinstone Grant Duff, M. P. for the Elgin Burghs, Under Secretary for India 1868–1874, and Under Secretary for the Colonies 1880–1881, and Governor of Madras Presidency 1881–1886.
Шығармалары
Толық мәтін онлайн: ibiblio.org (Барлық үш том HTML түрінде, толық, тарау бойынша, барлық түсіндірмелермен және біріктірілген көрсеткішпен) Мараттар тарихы, 3 томдық. Лондон, Лонгманс, Рис, Орме, Браун және Грин (1826); сондай-ақ, жаңадан шыққан басылымдар, ; 2-томдық ғана желіде. Сондай-ақ, қайта қараған басылымы, С. М. Эдвардс, Лондон және басқалар, Оксфорд университетінің баспасы (1921) 2-томдық ғана желіде.
Full text online at ibiblio. org (All three volumes in HTML form, complete, chapter by chapter, with all footnotes and a combined index)
A History of the Mahrattas, 3 vols. London, Longmans, Rees, Orme, Brown, and Green (1826); also more recent editions, ; vol. II only on line. Also, revised ed., S. M. Edwardes, London, etc., Oxford University Press (1921) Vol. II only on line.