Альфред Уильям Рич: Англия суретшісі, педагог және жазушысы

Кіріспе

Альфред Уильям Рич (4 наурыз 1856 – 7 қыркүйек 1921) – ағылшын суретшісі, педагогы және жазушысы.

Өмір және жұмыс

Рич Сассекс қаласындағы Скейнес Хилл мен Линдфилд арасында дүниеге келді. Оның өнерді зерттеуі сегіз жасында басталды, ол Ұлттық галереядағы Тернер, Олд Кром және Констебл суреттерінен шабыттанған, өзіндік білім алушы студент болды. Оның кәсіби өнер жолы 1870-90 жылдары геральдикалық суретші ретінде басталды. Ол қысқа ғана уақыт Вестминстер өнер мектебінде оқыды. Бірақ 1890 жылдан бастап Слэйд көркемсурет мектебінде классикалық модельдерден және табиғаттан сурет салудың алты жылы оны пейзажға және акварельге деген сүйіспеншілікке жетеледі. Алдымен Альфонс Легрос, содан кейін профессор Фред Браунтан сабақ алды. 1898 жылдан бастап Жаңа ағылшын өнер клубының мүшесі болды. Ричтің акварель техникасына Томас Гиртин, Джон Селл Котман және Питер Де Винт әсер етті, әсіресе олардың толық бояуды жағып, оны бұзбай кептіру арқылы жасаған бай түстері. Бірақ ол бұрынғы акварельшілер мектебінің туындыларын өзінің жеке шығармалары ретінде қарастырды және олар француз импрессионизміне реакция ретінде жасалған, бірақ ерекше ағылшын стилінде болды. Рич пен оның бірнеше замандастары (соның ішінде Роджер Фрай мен Лоуренс Биньон) атап өткендей, ағылшын акварель сурет салу дәстүрі, пленэрде жылдам сурет салу импрессионизмнің бастапқы спонтандығына әсер еткен болуы мүмкін, және ағылшын өнер дәстүрі осы салада жаңашыл болып саналды. Рич сурет салуға табиғи көзқараспен қарады, суретші бір көріністі дәл көшіруге емес, тақырыптың тудырған сезімдерін бейнелеуге тырысты. Ол "көрмеге арналған жұмыстар" деп атаған нәрсеге қызығушылық танытпады, оларды тым көп жұмыс істеген деп санайтын. Ол тіпті ұлы шеберлердің кейбіреулеріне де сын көзбен қарады, олардың көбінесе көрініске алғашқы реакцияларының іздерін жылтыратып, жұмыстарын бұзған деп сенді. Ол сондай-ақ "әдемі суреттерді" ұнатпады, бұл терминді ол кейбір замандастарының жасаған әдемі туындыларына қатысты қолданды және бұл терминді Хелен Аллингхэмнің жұмысын сынау үшін пайдаланды. Ричтің алғашқы көрмелері 1896 жылы Кройдондағы студиясында өтті, содан кейін Жаңа ағылшын өнер клубында, Пикадилли Египет залында, Альпілік клубта, Гупильдің Лондон салонында, Карфакс галереясында, Лестер галереясында және Уокер галереясында көрсетілді. Ол 1904 жылдан бастап NEAC-тің іріктеу комиссиясында жұмыс істеді және 1913 жылы Халықаралық мүсіншілер, суретшілер және граверлер қоғамының кеңесіне сайланды. Оның жұмысы 1914 жылғы Венеция биенналесіне қосылды. Ол студенттер тобымен бірге сабақ беріп, саяхаттап, оларды классикалық суреттерден көшірудің орнына табиғаттан тікелей сурет салуға және бояуға шақырды (басқа оқыту мектептерінен айырмашылығы, бұл шеберлердің жұмысына баса назар аударды). Ол студияда жұмыс істеуден және мольберттерден бас тартып, лагерь креслосында отырып, тізесіне жазық тақтада бекітілген қағазбен жұмыс істеуді жөн көрді. Оның "Акварель суреті" (1918) кітабы танымал "Жаңа өнер кітапханасының" бір бөлігі ретінде жарық көрді және бұл тақырыптағы стандартты еңбек ретінде 50 жылға жуық уақыт бойы басылымда болды. Рич 1921 жылы Теуксбериде қайтыс болды. Ол қайтыс болғаннан кейін, Уокер галереясы 1923 жылы ретроспективалық көрме ұйымдастырды, ал Манчестер қалалық өнер галереясы 1928 жылы естелік көрме өткізді. 1934 жылы Слэйд мектебінде оның атында стипендия құрылды және ол әлі күнге дейін жыл сайын табысталады.

Rich was born between Scaynes Hill and Lindfield in Sussex. His study of art began at the age of eight, as a self taught student inspired by the examples of Turner, Old Crome, and Constable at the National Gallery. His professional art career began as a heraldic painter from 1870–90. He studied briefly at the Westminster School of Art. But it was his six years of drawing from classical casts and from nature at the Slade School of Fine Art, starting in 1890, which led him to his love of landscape and watercolour. He studied first under Alphonse Legros and subsequently under Professor Fred Brown. He was a member of the New English Art Club from 1898. Rich was influenced by the watercolour techniques of Thomas Girtin, John Sell Cotman and Peter De Wint, especially their use of the rich blooms produced by applying a full wash and allowing it to dry undisturbed. But whilst he referred to the earlier school of watercolourists his works are all his own and were created as much as reaction to French Impressionism but with a peculiarly English slant. As Rich and a number of his contemporaries pointed out (including Roger Fry and Lawrence Binyon) it was arguably the English watercolour tradition of painting quickly En plein air that had inspired much of the Impressionism's original spontaneity and it was an area where the English artistic tradition could claim to have been innovative. Rich was an advocate of a natural approach to painting, trying to capture the emotions which a subject provoked, rather than accurately reproducing a scene. He had little feeling towards what he termed "exhibition pieces", which he viewed as being overworked. He was critical towards even some of the greatest masters who he believed were often guilty of marring their work by polishing over the traces of their original responses to a scene. He also disliked "pretty pictures", a term which he used to refer to the quaint works produced by some of his contemporaries and used this term as a thinly veiled criticism of the work of Helen Allingham. Rich's first public exhibitions were at his studio in Croydon in 1896, followed by showings at the New English Art Club, the Piccadilly Egyptian Hall, the Alpine Club, Goupil's London Salon, the Carfax Gallery, the Leicester Galleries and Walker's Galleries. He worked on the Selecting Jury of the NEAC from 1904, and was elected to the Council of the International Society of Sculptors, Painters and Gravers in 1913. His work was included in the 1914 Venice Biennale. He taught and travelled with groups of students, always encouraging them to draw and paint directly from nature rather than copying from classic paintings (contrary to other schools of teaching which emphasized the work of the masters). He eschewed studio work and easels, preferring to work with stretched paper on a board held flat on his knees, seated in a camp chair. His book Watercolour Painting (1918) was published as part of the popular New Art Library and remained in print for nearly 50 years as a standard work on the subject. Rich died in Tewkesbury in 1921. After his death, Walker's Galleries held a retrospective in 1923 and Manchester City Art Gallery a memorial exhibition in 1928. A scholarship in his name was established at the Slade School in 1934 and this is still awarded annually.