Тау пакасы: Сипаттамасы, таралуы және таксономиялық даулар
Mountain paca
Тау пакасы – Оңтүстік Американың таулы орманды аймақтарында тіршілік ететін, жеміс-дәнді жейтін, түнде белсенді болатын шағын кеміргіш. Жануарлар әлемі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кеміргіштердің түрі
Species of rodent
Таулық пака (Cuniculus taczanowskii) – Оңтүстік Американың жоғары биіктіктегі ормандарында тіршілік ететін, жер қазбасында қоныстанушы шағын кеміргіш. Пакалар түнгі, жайлы және жалғыз өмір сүретін, аумақтық мінез-қалпы бар жануарлар. Олар негізінен жемістер мен тұқымдармен қоректенеді. Таулық пака негізінен Венесуэла, Колумбия, Эквадор, Перу және Боливиядағы Анд тауларының жоғары орманды аймақтарында таралған. Бұл паканың денесінің жоғарғы бөлігі қою қоңырдан қараға дейін, ал астыңғы бөлігі ақ немесе сары түсті болады. Оның қабырғаларында қара сұр түсті фонға қарсы үш-бес қатар ақ дақтары болады. Оның қалың, мықты аяқтары бар, алдыңғы аяқтарында төрт, артқы аяқтарында бес саусағы бар (бірінші және бесінші саусақтары жетілмеген); тырнақтары тік тұяқтар сияқты қызмет етеді. Құйрығы қысқа және түксіз. Зигоматикалық доға бүйірлік және дорсальды жағынан кеңейтілген және сүтқоректілер арасындағы ерекшелік – резонанстық камера ретінде қолданылады. Таулық паканың еті үшін аң аулауға түседі, ол жоғары калориялы және әсіресе ауылдық аймақтарда деликатес саналады. Жылдам өсуіне байланысты, оны коммерциялық мақсатта қолдан өсіруге болады. Алайда, оның өнімділігі төмен және соңғы жылдары аң аулау мен ортаның жойылуы салдарынан саны айтарлықтай азайды. Ол қорғалатын аумақтарда жеткілікті мөлшерде кездеседі.
The mountain paca (Cuniculus taczanowskii) is a small burrow dwelling rodent whose habitats are high altitude South American forests. Pacas are nocturnal, sedentary, and solitary animals with territorial tendencies. It eats mostly fruits and seeds. The mountain paca primarily inhabits higher Andean montane forest regions in Venezuela, Colombia, Ecuador, Peru and Bolivia. This paca has coarse fur without underfur, dark brown to black on the upper body and white or yellowish on the underbelly. It usually has three to five rows of white spots along its sides, against a dark grey background. It has thick strong legs, with four digits in the forefeet and five in the hind feet (the first and fifth are reduced); the nails function as hooves. The tail is short and hairless. The zygomatic arch is expanded laterally and dorsally and is used as a resonating chamber a unique feature among mammals. The mountain paca is hunted for its meat, which is high in calories and is considered a delicacy particularly in rural communities. Due to its quick growth, it may be bred in captivity for commercial use. However, it has a low reproductive capacity and its numbers have been significantly reduced in recent years due to hunting and habitat destruction. It is fairly abundant in protected areas.
Кунникулус гернандези
Cuniculus hernandezi Castro, López & Becerra, 2010 – Колумбиядағы Орталық Андтарда эндемик ретінде сипатталған паканың ұсынылатын түрі үшін жасалған атау, және осы күнге дейін осылай анықталған жалғыз жер. Жеке тұлғалардың салмағы жоғары болуы мүмкін, бұл C. hernandezi-ді ірі кеміргіш жасайды. Авторлар жануардың сипаттамасын бермеген, бірақ ол тау пакасына, C. taczanowskii-ге өте ұқсас деп есептеледі, одан бұл таксон бөлінген. Авторлардың сөзіне сүйенсек, митохондриялық ДНК және кариотипін талдау оның ерекше түр болуы мүмкін екенін көрсетті. Бұл атау колумбиялық биолог, доктор Хорхе Эрнандес Камачоның құрметіне берілген. 2014 жылы Héctor Ramírez Chaves және Sergio Solari, таксонның нақты анықтамасының және типтік үлгісінің болмауына байланысты, қазіргі Халықаралық Зоологиялық Номенклатура Кодексінің (ICZN) ережелеріне сәйкес, бұл түрдің қолданыстағы атауы (nomen nudum) емес екенін дәлелдеді. Таксономия ғана емес, бастапқы зерттеулер де генеалогиялық ағаштарын алу үшін шектеулі деректермен кемшілік әдістеме қолданды, олардың қорытындыларын растайтын (немесе жоққа шығаратын) маңызды нәтижелерді жариялауды ұмытты, аймақта табылған пакалар үшін бұрын ұсынылған атаулардың болуын зерттеуді елемеді (ескі синонимдер; мысалы, Колумбия мен Венесуэладағы C. serriae), және таксонды анықтауға қабілетті ешқандай дәлел ұсынбады (суреттерде де идентификация жоқ). Авторлар таксонды интерпариеталь сүйектің мөлшері бойынша оңай ажыратуға болатынын мәлімдесе де, морфологиялық өлшемдер таксонды ажырата алмайтынын және бұл мәлімдемені қолдайтын ешқандай дәлел ұсынбайды. Сонымен қатар, таксонды орталық Кордильерамен шектейтін ешқандай дәлел ұсынылмаған.
Cuniculus hernandezi Castro, López & Becerra, 2010 is a name coined for a proposed species of paca described as an endemic to the Central Andes in Colombia, the only place it has been identified as such to date. Individuals may weigh over , making C. hernandezi a rather large rodent. The authors omitted a description of the animal, but it is thought to be very similar to the mountain paca, C. taczanowskii, from which this taxon was split. According to the authors, analysis of its mitochondrial DNA and karyotypy indicated that it may be a distinct species. The specific epithet honours Colombian biologist Dr. Jorge Hernández Camacho. Héctor Ramírez Chaves and Sergio Solari, in 2014, argued that the species is not an available name (nomen nudum) according to the rules of the current International Code of Zoological Nomenclature (ICZN), due to imprecise definition of the taxon and lack of a type specimen. Not only is the taxonomy blundered; the original research also used a faulty methodology with limited data to obtain their genetic tree, omitted to publish important results validating (or not) their conclusions, neglected a study of the availability of previously proposed names for pacas found in the region (old synonyms; i. e. C. serriae in Colombia and Venezuela), and presented no evidence with which to identify the taxon (even the illustrations lack identifications). Although the authors claim that the taxon is easily differentiated by the size of the interparietal bone, they then mention that morphological measurements cannot distinguish the taxon, nor do they provide any evidence to back these assertions. Furthermore, no evidence was presented restricting the taxon to the central Cordilleras.