Желкендер түрі: "foresail" - кеменің алдыңғы мастындағы желкен. Тарихы мыңдаған жылдарға созылады, алғашқы суреттері б.з.д. 475-450 ж. кезде табылды. Теңіз саяхаты, желкендік спорт.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Желкен түрі
Type of sail
Фо́рсаль – теңіз кемесінің ең алдыңғы мачтасында (бас мачта) орналасқан бірнеше түрлі желкеннің бірі:
A foresail is one of a few different types of sail set on the foremost mast (foremast) of a sailing vessel:
Скунер немесе осыған ұқсас кемелердің бас мачтасында орналасқан бау-бағдарлы желкен. Толық жабдықталған кеме немесе басқа да тікбұрышты желкені бар кеменің бас мачтасындағы ең төменгі тікбұрышты желкен. Бас мачтаның алдында орналасқан желкендер, мысалы, jib және staysail, кейде форсаль деп аталады, бірақ «бас желкендер» термині көбірек қолданылады. Бас желкен мачта басына тікелей бекітілген орманды желкенге де қатысты болуы мүмкін.
A fore and aft sail set on the foremast of a schooner or similar vessel. The lowest square sail on the foremast of a full rigged ship or other vessel which is square rigged. Sails set forward of the mainmast, such as jibs and staysails, are sometimes referred to as foresails, although "headsails" is a more common term, headsail can also specifically refer to the sail on a forestay that connects directly to the head of the mast.
Тарих
Кеме ортасы мен мұртының арасындағы мачталарға орнатылған алдыңғы желкендер – классикалық антикалық дәуірге дейін мыңдаған жылдар бойы теңіз кемелерінде жалғыз стандартты жабдық болған бас желкеннен кейін пайда болған алғашқы желкен түрі. Біздің заманымызға дейінгі 475-450 жылдар аралығында этрус қабірінде суреттелген екі мачталы сауда кемесінде, аздап еңкейтілген алдыңғы мачтаға едәуір үлкен алдыңғы желкен орнатылған. Артемон (грекше – алдыңғы желкен) галереяның бас желкенімен шамалас мөлшерде, біздің заманымызға дейінгі 6 ғасырдың соңында Коринф кратерінде кездеседі, бірақ одан басқа біздің заманымызға дейінгі 8-5 ғасырлардағы грек соғыс кемелерінде ол көрінбейді. Алдыңғы желкен римдік соғыс галереяларында кеңінен таралды. Оның көлемі кішірейіп, қазір тік орнатылған алдыңғы мачта оны мұрттық желкенге ұқсатады. Артемон, бас және топ желкендермен бірге, империялық дәуірде теңіз кемелерінің стандартты жабдығына айналды, ал ең ірі жүк кемелерінде миззен (қалдық желкен) қосылды. Антикалық дәуірде алдыңғы желкен мен миззеннің ауданы бас желкенге қарағанда кішірек болды, бірақ олардың толыққанды жұмыс істеуі үшін жеткілікті болды. Византия теңіз флотының латин желкенді және ескекпен жүретін биремесінде, әлдебір үлкен алдыңғы желкен және біреуі кеме ортасында болды. Оның алдыңғы мачтасының ұзындығы шамамен 12 метрге жетеді, бұл сол кездегі сицилиялық соғыс галереяларынан сәл кішірек. Көп мачталы желкенді кемелер Кейінгі Орта ғасырда Жерорта теңізіне қайта оралды. Ірі кемелердің пайда болуымен және олардың сыйымдылығының артуымен кемелерді тиімді басқару үшін қосымша желкендер қажет болды. Ежелгі заманнан айырмашылығы, орта ғасырлық екі мачталы кемелерде алдыңғы желкен миззеннен кейін қолданылды, оның дәлелі 14 ғасырдың ортасына жатады. Желкендік жабдықты теңгерту үшін келесі логикалық қадам – 1409 жылғы каталондық кемеде алғаш рет пайда болған бас мачтаның алдына мачта қосу болды. Үш мачталы кеме құрылысы қалыптасқаннан кейін, тік және латин желкендерімен қозғалатын және шүмек рульмен басқарылатын, 15 ғасырдың басында Ашылу дәуірінің ұлы трансокеандық саяхаттарына қажетті барлық жетілдірілген кеме құрылысы технологиясы дайын болды.
Foresails set on foremasts between midships and bow were the first type of sail to appear after the mainsail which had been the sole standard rig on sailing vessels for millennia, down to classical antiquity. A two masted merchant vessel with a sizable foresail rigged on a slightly inclined foremast is depicted in an Etruscan tomb painting from 475 to 450 BC. An artemon (Greek for foresail) almost the same size as the galley's mainsail can be found on a Corinthian krater as early as the late 6th century BC, but apart from that Greek longships of the 8th–5th century BC are uniformly shown without it. The foresail became fairly common on Roman war galleys, Its size was reduced and the now strongly raked foremast made it more appear like a bowsprit sail. Artemon, along with mainsail and topsail, developed into the standard rig of seagoing vessels in imperial times, complemented by a mizzen on the largest freighters. Throughout antiquity, both foresail and mizzen remained secondary in terms of canvas size, but still large enough to require full running rigging. The dromon, the lateen rigged and oared bireme of the Byzantine navy, almost certainly had two sails, a larger foresail and one midships. The length of its foremast has been estimated at about 12 m, somewhat smaller than that of the Sicilian war galleys of the time. Multiple masted sailing ships were reintroduced into the Mediterranean by the Late Middle Ages. Large vessels were coming more and more into use and the need for additional sails to control these ships adequately grew with the increase in tonnage. Unlike in antiquity, the foresail was adopted on medieval two masters after the mizzen, evidence for which dates to the mid 14th century. To balance out the sail plan the next obvious step was to add a mast fore of the main mast, which first appears on a Catalan vessel from 1409. With the three masted ship established, propelled by square rig and lateen, and guided by the pintle and gudgeon rudder, all advanced ship design technology necessary for the Age of Discovery's great transoceanic voyages was in place by the early 15th century.