Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Венгрия халық музыкасы (magyar népzene) Орталық Еуропаның кең ауқымды стильдерін қамтиды, соның ішінде вербункос, чардаш және нота. Ол күрделі мелодиялық үлгілермен, ырғақтық әртүрлілікпен, безендірумен және дәстүрлі аспаптардың ерекше үйлесімімен сипатталады. Венгрия халық музыкасында дәстүрлі түрде қолданылатын аспаптарға цитера, цимбалом, кобза, доромб, дуда, канаскюрт, мандолина, тарогато, домбыра, тамбура, текере және үтөгардон жатады. «Непзене» атауы венгр халық музыкасын білдіреді, ол Венгриядан және қазіргі Австрия, Чехия, Польша, Словакия, Орталық Румыния (Трансильвания) (Секели), Молдова (Чанго) және Сербияда тұратын венгр азшылықтарының дәстүрлі халық музыкасының көптеген стильдерін қамтиды. Венгрия халық музыкасының түйсіктік бастауы 19 ғасырдың басында шаруалар арасында қалыптасты, бірақ оның тамыры одан да ертерекке дейін жетеді. Алайда, оның кең танылуы негізінен венгр композиторы Франц Листке байланысты, ол 1846 жылы фортепианоға арналған 19 венгр рапсодиясын жаза бастады, олардың бесеуі кейін оркестрленді, осылайша маңызды композитордың «шаруа музыкасынан» алынған көздерді қамтыған алғашқы музыкалық шығармалары болды. Классикалық дәстүрден жаңылған бұл туындылар элита тарапынан көбінесе қабақты және өңделмеген деп қарастырылды, бірақ олар Иоганнес Брамс, кейіннен Золтан Кодалы және Бела Барток сияқтыларға терең әсер етті, тіпті американдық джазға да ықпал етті. 20 ғасырда венгр композиторлары өз ұлттық дәстүрлі музыкасының ықпалына ішкі түсті, бұл 19 ғасырдың басындағы «ұлтшыл» қозғалыстың (Бетховен) қайталануы ретінде қарастырылуы мүмкін, бірақ бұл классикалық дәстүрдің сол кездегі көптүрлі гегемониясынан құтылуға бағытталған суретшілердің ниетіне жақын. Бела Барток осы бағытты абстрактілі музыкалық әлемге алып, дәстүрлі венгр музыкасын симфониялық туындылардың негізі ретінде пайдаланды. Золтан Кодалы мен Бела Барток 300-ден астам мелодияны зерттеді және биге арналған заманауи әуендерде төртінші интервалдарда жиі секірулермен пентатоникалық бұрылыстар кездесетінін анықтады.
Hungarian folk music (magyar népzene) includes a broad array of Central European styles, including the recruitment dance verbunkos, the csárdás and nóta. It is characterised by complex melodic patterns, rhythmic diversity, ornamentalisation and the use of a distinctive blend of traditional instruments. Instruments traditionally used in Hungarian folk music include the citera, cimbalom, cobza, doromb, duda, kanászkürt, mandolin, tárogató, tambourine, tambura, tekero and ütőgardon. The name Népzene is also used for Hungarian folk music as an umbrella designation of a number of related styles of traditional folk music from Hungary and Hungarian minorities living in modern day Austria, the, Czech Republic, Poland, Slovakia, central Romania (Transylvania) (Székely), Moldova (Csángó), and Serbia. The obscure origins of Hungarian folk music formed among the peasant population in the early nineteenth century with roots dating even further back. However, its broader popularity was largely due to the Hungarian composer Franz Liszt, who in 1846 began composing 19 Hungarian Rhapsodies for piano, five of which were later orchestrated, thus being the first pieces of music by a major composer to incorporate sources from so called “peasant music”. These works, which broke free from classical tradition, were often viewed by the elite as brash and unrefined, yet they deeply influenced others, like Johannes Brahms, and later Zoltán Kodály and Béla Bartók, even having an influence on American jazz. During the 20th century, Hungarian composers were influenced by the traditional music of their nation which may be considered as a repeat of the early "nationalist" movement of the early 19th century (Beethoven) but is more accurately the artists' desire to escape the hegemony of the classical tradition manifold at that time. Béla Bartók took this departure into the abstract musical world in his appropriation of traditional Hungarian as the basis for symphonic creations. Zoltán Kodály and Béla Bartók studied over 300 melodies, and noted that more modern tunes used for dancing featured pentatonic turns with frequent leaps in fourths.