Кіріспе

Жозеф Александр Сент-Ив, Альвейдр графы (26 наурыз 1842 – 5 ақпан 1909) – француз оккультисі, Фабр д’Оливе (1767–1825) еңбектерін өңдеген және өз кезегінде оның идеяларын Герар Энкаус, қаламақымы Папюс өңдеген. Оның "Археометр" атты еңбегі жас Рене Генонға терең әсер етті. Ол "Синархия" терминін – барлық адамдардың бір-бірімен байланысын – саяси философияға дамытты, ал осы үкімет түрі туралы идеялары саясат пен оккультизмде ықпалды болды.

Алғашқы жылдар

Парижде дүниеге келген, париждік зиялылар отбасында туған, психиатр Гийом Александр Сент-Ивтың ұлы, ол мансабын Бресттегі теңіз академиясында дәрігер болып бастады, бірақ ауырғаннан кейін оны тастап кетті. 1863 жылы ол Джерсиге көшіп, Виктор Гюгомен танысты. 1870 жылы Франция-Пруссия соғысына қатысып, жарақат алды. Содан кейін мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеді. 1877 жылы Сент-Ив Оноре де Бальзактың туысы және императрица Евгения де Монтихоның досы Мари де Ризнич Келлер графинясына үйленді, бұл оны тәуелсіз бай етті. Өмірінің қалған бөлігін зерттеуге арнады және Виктор Гюго сияқты көптеген ықпалды адамдармен байланыста болды. Кейіннен Сент-Ив Францияның танымал оккультистері Маркиз Станислас де Гуаита, Жозефин Пеладан және Освальд Виртпен танысты және бірнеше розенкрейцерлік және масондық ұйымдардың мүшесі болды. Сент-Ив француз оккультизмінің негізін қалаушыларының бірі Антуан Фабр д'Оливеттің (1762–1825) қолжазбаларын мұраға алған деп есептеледі. 1877 жылы ол "Лирикалық өсиет" атты өлеңдер жинағын және "Шығыс кілттерін" жариялады. Соңғы кітабында ол Осман империясының құлдырауынан туындаған "Шығыс мәселесіне" (яғни, яһудилер, христиандар және мұсылмандар арасындағы діни түсінікті дамытуға негізделген) шешім ұсынады, бұл Таяу және Орта Шығыста шиеленістерге әкелді. Сондай-ақ, ол теңіз өсімдіктерін өнеркәсіптік мақсатта қолдануды зерттеуді бастады ("Теңіз балдырынан алынған экстракттарды пайдалану" 1879 жылы жарияланды), бірақ жеткілікті капитал болмағандықтан операцияны жүзеге асыра алмады. 1880 жылы Сан-Марино үкіметі оған Альвейдре маркизі титулын берді. Оның "Жұдайылардың миссиясы" (1884) кітабы яһудилерге жағымды болды. Ондағы материалдар Юлиана Глинкаға жатқызылған антисемиттік трактат "Жұдайылардың құпиясы" үшін пайдаланылды.

Синархияның дамуы

Сент-Ив өзінің "La France vraie" кітабында Синархия терминін, оның ойынша, идеалды үкімет нысаны екенін сипаттау үшін қолданды. Анархистік идеологиялар мен қозғалыстардың пайда болуына жауап ретінде Сент-Ив 1882 жылдан бастап 4 кітаптан тұратын серияда консервативті саяси-теологиялық формуланы жасады, ол қоғамды ажырамас бірлік ретінде қарастыра отырып, үйлесімді қоғамға алып келеді деп сенді. Бұл идеал ортағасырлық Еуропадағы өмірге деген идеалдық көзқарасына, сондай-ақ Үндістан, Атлантида және Ежелгі Египеттегі табысты үкімет туралы ойларына негізделген. Ол әлеуметтік топтар арасындағы ынтымақтастық арқылы әлеуметтік дифференциацияны және иерархияны қорғады, сонымен қатар әлеуметтік және экономикалық топтар арасындағы қақтығыстарды басып тастады: анархияға қарсы Синархия. Атап айтқанда, Сент-Ив еуропалық қоғамды экономикалық билік, сот билігі және ғылыми қауымдастықтың өкілдерінен құралған үш кеңеспен басқарылатынын көз алдына келтірді, ал метафизикалық палата бүкіл жүйені біріктіретін болар еді. Бұл идеялар Платонның "Мемлекеті" және мартинизм сияқты еңбектердің де ықпалында болды. Олар жас Рене Генонға да әсер етті, ол өмірінің басында l'Archéomètre туралы бірнеше мақала жариялады. L'Archéomètre-ді Сент-Ив қайтыс болғаннан кейін Жерар Энкасс, қаламақы аты Папус, өңдеп, жариялады. Осы үкімет тұжырымының бір бөлігі ретінде Александр Сент-Ив д'Альвейдр құпия қоғамдарға, немесе дәлірек айтқанда, оракулдардан тұратын және үкіметтің артынан қорғайтын эзотерикалық қоғамдарға маңызды рөл берді. Ол Розенкрейцерлерді ортағасырлық Еуропада осы рөлді орындаған деп есептеді және көптеген масондар мен басқа да топтармен байланыста болды, олар өздерін Шілтенқырыштардан тараған деп мәлімдеді.

Агарттамен байланыс

1885 жылы Сент-Ивке шығыс бастамашыларының тобы келген деген хабар бар, олардың бірі Харджий Шарифп ханзадасы еді. Сол кезде ол синархияны Агартта үңгірлерінде орналасқан «көтерілген шеберлермен» байланыстырды, олар оған телепатия арқылы хабарласқан деп есептеледі. Ол бұл құпия орналасқан жер туралы 1886 жылы жарық көрген «Үндістанның Еуропадағы миссиясы» атты еңбегінде жазды. Ол тым көп ашқанынан қаушады және шығыс байланыстарының ықпалымен, кітаптың тек екі данасын ғана қалдырып, қалғанын жойды. Олардың бірі 1910 жылы өңдеп, жариялаған Жерар Энкаусс, Папус есімімен танылған кісіге тиесілі болды. Сент-Ив ежелгі синархистік әлемдік үкімет Кали Юга дәуірінің басында, шамамен б.з.д. 3200 жылы, Жердің ішіне, Агарттаға (немесе Агартаға) көшірілді деп сенді. Сент-Ив д’Альвейдре Агарта тұжырымдамасын Батыс әлеміне енгізген адам болды. Бұл ұғымды кейіннен Зам Ботива және Франциядағы Полярлар бауырластығы, ал одан да маңыздысы Германияның ұлтшыл айналасындағы Туле қоғамы дамытты.

Соңғы жылдар

Сент-Ив қайтыс болғаннан кейін, оның қалдырған жазбаларының бір бөлігі Жирард Энкасс, қаламақымен Папус аталған, оның достары мен жақтастары тобы тарапынан «Археометр» деген атпен жинақталды. «Археометр» атауы – Сент-Ив әзірлеген, астрология, музыка, әліпби, гематрия және басқа да салалардағы элементтер арасындағы символдық сәйкестіктерді көрсететін түсті кодтаулы диаграмманың аты. Бұл кітап испан тіліне аударылды және 2007 жылы алғаш рет ағылшын тіліне аударылды (жариялану күтілуде).

Ықпал

Сент-Ивтің басты шәкірті – атақты оккультист Жерар Энкаус, сонымен қатар Папус деген атпен танымал, ол синархистік идеяларға негізделген бірнеше қоғамды құрды. Басқа да көрнекті ізбасарлары Виктор Бланшар (1878–1953), Низиер Антельме Филипп, Рене А. Швальлер де Любиц, Рене Генон және Эмиль Дантинн болды. Сент-Ивтің идеялары ХХ ғасырдың басындағы француз саясатына ықпал етті, онда олар бірқатар оңшыл топтар үшін үлгі болды, сондай-ақ Мексикада синархистік топтар маңызды саяси рөл атқарды. Синархистік топтарға қатысты теориялар да көптеген қастандық теорияларының маңызды бөлігіне айналды.

Гизадағы Ұлы сфинкстегі Сент-Ив

Сент-Ивтің қазіргі кездегі ең ықпалды теорияларының бірі оның еңбектеріндегі шағын мәселе болған. Ол Ұлы Сфинкстің египтологтар есептегеннен әлдеқайда көне екенін айтқан, ол шамамен б.з.д. 12000 жылы салынған. Ол Сфинксті Атлантиданың құлауынан аман қалғандар салғанына сендірді. Бұл пікірін ол қандай да бір физикалық дәлелдермен негіздемеді. Сент-Ивтің шәкірті Рене А. Швальлер де Любич осыдан Сфинкстің жасын зерттеуге шабыттанды, нәтижесінде ескерткіштің жасы туралы Ұлы Сфинкс дауы бірінен соң бірі жалғасуда.