Кристиан Рануччи: Соңғы өлім жазасы талқылауы мен күмәнді сот ісі

Кіріспе

Француз қылмыскері (1954–1976)

Кристиан Рануччи (; 6 сәуір 1954 – 28 шілде 1976) – 1974 жылы Ақпан күні сегіз жасар қызды ұрлап, өлтіргені үшін сотталған француз азаматы. 1976 жылғы 10 наурызда бас кесу арқылы өлім жазасына кесілген Рануччи Францияда өлім жазасына кесілген үшінші соңғы адам болды, және осы істің көп танылуы мен медиадағы қызу пікірталас салдарынан көбінесе соңғы адам ретінде еске алынады. Рануччи ісі Францияда бұрынғы заңгер және журналист Жиль Перроның 1978 жылы жарық көрген «Le Pull over rouge» кітабынан кейін өлім жазасы туралы пікірталасқа зор ықпал етті. Кітап Рануччидің кінәсін күмәндікке түсірді және миллионнан астам данасы сатылып, қоғамдық пікірге елеулі әсер етті.

Ерте өмір

Кристиан Рануччи 1954 жылғы 6 сәуірде Авиньон қаласында Жан Рануччидің (1921–1988), тақта суретшісі және Индокитай соғысының қатысушысы, мен Хелоиза Матонның (1922–2013), күтушінің отбасында дүниеге келді. Төрт жасында ол әкесінің анасын, кейін Рануччи өлтiруге қолданған пышақ сияқты пышақпен бетін кескенiне куә болды. Олар көп ұзамай қашып, Хелоиза Матон бұрынғы күйеуінің екеуін де өлтірер деп қорқығандықтан, үйлерін бірнеше рет ауыстырды. Осы оқиғаның салдарынан ол өте қорғаншы анаға айналды. Көп жылдар өткен соң, Рамбланы өлтіргені үшін айыпталған Рануччи тергеу судьясына балалық шағында әкесінің оны тауып өлтірер деген қорқынышта өмір сүргенін мойындады, анасы оны зорлық-зомбылық көрсететін адам ретінде сипаттаған. Оқу жылдарында Рануччи орташа оқушы болып есептелді, бір жылды қайталады, бірақ 17 жасында Ұлттық дипломды (BEPC) алды. Ол мектептегі достарына жиі зорлық көрсетті, жас кезінде де жартылай жетілмеген және жабық мінезді болды. Осы уақытта ол анасына тиесілі Le Rio Bravo барында официант болып жұмыс істеді, ол Voiron (Isère) маңындағы Сен-Жан-де-Моиран қаласында орналасқан және анасы болмағанда оны басқарды. Ол әскерилікке қарсы болды. Басшылығына бағынбай, оның арқасында түрлі жұмыстардан және ұзақ сапарлардан құтыла алды. Рануччи әскери қызметін аяқтау үшін 1973 жылдың сәуір айында Рейнланд-Пфальц (Батыс Германия) штатындағы Витлихке барды. 1973 жылдың шілде айында оған сержант шені берілді.

Қылмыс

Апасы онымен бірге Пятидесятница мерекесіне сапарға барудан бас тартқаннан кейін, Рануччи 1974 жылғы 2 маусымда Ниццадан жалғыз кетті. Аймақты аралап көрген соң, 1974 жылғы 3 маусым күні таңертең Марсельге келді. Бұрынғы әскери қызметтес досының үйін іздеп, 4-ші округтегі Cité Sainte Agnès тұрғын үй кешенінде тоқтады. Сағат 10:30 шамасында бір топ бала ойнап жатқанын көріп, сегіз жасар Мари Долорес Рамбла, оның алты жарым жасар інісі Жан Батист және тағы екі бала жергілікті көп қабатты гараждың тұрақ орнындағы ғимараттың артында ойнап отырғанын байқады. Ол оларды отыз-қырық бес минут бойы бақылап, Мари Долоресті ұрлау алдында айналасында адам азайғанша күтуді жоспарлады. Рамбла балалары жалғыз қалғанда, шамамен сағат 11:00-де аналарына гүлдер сыйлады. Анасы Мария Рамбла оларды түскі асқа үйге шақырды, сосын Мари Долорес тағы бір сәт қалуға рұқсат сұрады. Сағат 11:10-11:15 шамасында Рануччи көлігін балалар тұрған деңгейдегі тұраққа қойды. Оларға "ірі қара иті жоғалғанын" айтып, оны іздеуге көмектесулерін сұрады. Кішкентай ұлды жоқ ит іздеуге жіберіп, Мари Долореспен бірнеше минут сөйлесіп, оны машинасына отыруға көндірді. Кейін мойындағанынша, қыз бастапқыда онымен бірге баруға тартынған, сондықтан ол ұсынысын қайталап айтты; ол ақырында оның үйіне түскі асқа қайтаруға уәде беріп, сенімін жеңіп алды. Бір сағаттан кейін, жол тоғысқан жерге келгенде, тоқтау белгісін елемей өтіп, екінші көлікке соқтығысып, екеуіне де зақым келтірді. Содан кейін ол кері бұрылып, Марсель бағытына қашып, бірнеше жүз метр жүріп, төбешіктің ішкі жағында тоқтады. Жас қызбен бірге көліктен шығып, оның сол қолын ұстап, бұталардың арасына көтерілді. Мари Долорес айқайлап жылағанын естіп, ол оң аяқ киімін жоғалтқандықтан, өсімдіктер арасында жалаң аяқпен жүруге мәжбүр болды. Оның мойнынан ұстап, басын жерге итеріп жіберді. Басын тастармен ұрып, содан кейін қынап пышағымен мойнына тықты; шамамен 15 рет пышақталды. Рамбла оң қолын көтеріп қарсылық көрсетуге тырысты, бірақ Рануччи көп ұзамай оның қолының үстіңгі жағын пышақтады.

When his mother refused to accompany him on a Pentecost weekend trip, Ranucci left Nice alone on 2 June 1974. After visiting the region, he arrived in Marseille on the morning of 3 June 1974. Looking for the home of a former military service comrade, he stopped in the Cité Sainte Agnès housing estate in the 4th arrondissement. Noticing a group of children playing around 10:30am, he came across eight year old Marie Dolorès Rambla and her six and a half year old brother Jean Baptiste, along with two other children, playing behind a building in the car park of a local multistorey garage. He watched them for thirty to forty five minutes, intending to wait until there were fewer around before kidnapping Marie Dolorès. When the Rambla children were alone, around 11:00am, they picked flowers for their mother. Maria Rambla, their mother, asked them to go home for lunch, then Marie Dolorès asked to stay for a moment more. Around 11:10 11:15am, Ranucci moved his car to the car park on the same level where the children were. Telling them he had lost a "big black dog", he asked for their help in searching for it. Sending the little boy off to track down the non existent dog, he stayed with Marie Dolorès, chatting for a few minutes, then persuaded her to get into his car. According to his later confession, the girl was initially reluctant to go with him, making him repeat his offer; he eventually gained her trust by promising to return her home for lunch time. An hour later, arriving at a crossroads, he went through a stop sign and collided with another car, damaging both vehicles. He then turned around and fled in the direction of Marseille, drove a few hundred metres before he stopped at the bottom of a hill, exited from his car with the young girl, and climbed up into underbrush holding her left arm. Hearing Marie Dolorès screaming and crying, as she had just lost her right shoe and had to walk barefoot over the vegetation, he grabbed her by the neck and pushed her temple to the ground. He hit her head with stones then stabbed her in the throat with his flick knife; she reportedly received about 15 blows. Rambla tried to resist by raising her right hand, but Ranucci soon stabbed the dorsal side of her hand.

Тұтқындау, мойындау және профиль

Рануччи қылмыстан екі күн өткен соң, жұмыстан Ниццадағы үйіне қайтып келе жатқанда тұтқындалды. Қыздың мәйітін жандармдар біраз уақыт бұрын тауып алған. Ол баламен бірге ұшып бара жатқанда жол апатына куә болған адамдар берген тіркеу нөмірімен анықталды. Ол Мари Долорес Рамбланы ұрлап, өлтіргенін мойындады, ұрлаудың нақты эскизын тартты, содан кейін қылмыс құралын тастаған жерін көрсетті, кейіннен жандармдар оны торф өсірілген далаға көміп тастаған. Қабылданғаннан кейін оны ұрлаудың екі куәгері танымады, ал оны қылмыстың осы кезеңінде кінәлайтын жалғыз нақты дәлел - ол полиция күзетінде болған кезде жасаған сурет, ол Рамбла отбасы тұрған үйді көрсетті. Рануччидің сеанстардағы әңгімелерін тыңдаған психиатрлар оған "жетілік жағынан жетілмеген және артта қалған" деп диагноз қойды. Олардың айтуынша, бұл жағдай, сондай-ақ, балалардың да бірге болу қажеттігі балаларды бірге алып, олармен уақыт өткізуге деген құмарлыққа әкелді. Ол педофил ретінде сипатталмаған, керісінше жыныстық сәйкестігі анықталмаған адам ретінде сипатталған, бірақ психиатрлар оның балаларға "қаныққан қызығушылығын" көрсеткенін мәлімдеді. Өкінішке қарай, Рануччи қызға зиян келтіруге ниеттенбейтінін және тек онымен бірге жүруді қалайтынын айтты. Ол кісі өлтірудің себебі апаттан болған үрей мен қорқыныш екенін түсіндірді. Ұшып кетудің себебі әлі белгісіз, себебі құрбанның денесінде зорлау немесе басқа жыныстық қатынасқа түсу белгілері табылған жоқ. Бірнеше айдан кейін, Баумет түрмесінде тұтқындалғанда (Марсельдің 9-аронджиментінде), ол өзінің қыздың қан тобымен бірдей екенін білгеннен кейін (атуынан кейін жасырынған қыздың қан тобымен бірдей) және қызыл поло жейдесі немесе свитер киген жергілікті педофил туралы естігеннен кейін, ол өлімнен кейін жасырынған саңырауқұлақ фермасы жанында табылғанға ұқсас. Рануччидің адвокаты Андре Фратичелли бастапқыда клиенттің қиын балалық шағын, әкесі анасының бетін кескенін және сот алдында қорғаныс ретінде Франция бойынша көптеген қозғалыстарды атап, жеңілдететін факторларды келтіруге жоспарлаған. Фратичелли алқабилердің Рануччидің кісі өлтіру кезінде оның санасы мен санасының күйін және оның кінәсін емес, қылмысы үшін шынымен жауапты ма екендігін қарастыратынын қалады. Алайда, Рануччи өзінің мойындауын қайтарып алғандықтан, оның басқа екі адвокаты оның тілегін орындап, оның кінәсіздігін мойындады.

Ranucci was arrested two days after the murder as he was returning from work to his home in Nice. The girl's corpse had been found shortly before by a squad of gendarmes. He had been identified by his registration plate number, provided by witnesses to the car accident during his flight with the child. He confessed to the abduction and murder of Marie Dolorès Rambla, and drew an accurate sketch of the kidnapping, then indicated the place where he disposed of the murder weapon, which was later found buried in a peat field stack by gendarmes. After being arrested, he was not recognized by the two witnesses to the abduction, and the only physical evidence implicating him in this phase of the crime was the drawing he made while in police custody showing the estate where the Rambla family lived. Psychiatrists who heard Ranucci's conversation during sessions diagnosed him as having an "immature and backward sexuality". According to their report, this, coupled with a need for company, had led to the desire to take children and spend time with them. He was not profiled as a pedophile, but rather as someone whose sexual identity remained undefined, though the psychiatrists asserted he showed "keen interest" in children. While confessing, Ranucci claimed he had no intention of harming the girl and only wished to go for a ride with her. He explained the murder was a result of panic and fear due to the accident. His motive for the abduction still remains unclear, as no signs of rape or other sexual assault were found on the victim's body. Months later, while incarcerated at Baumettes prison (9th arrondissement of Marseille), he repudiated his confession after learning he was of the same blood type as the little girl (bloodstains had been found on his pants seized in his car trunk), and hearing about a local pedophile who wore a red polo shirt or sweater — according to testimonies — similar to the one discovered near the mushroom farm where he had hidden after the murder. André Fraticelli, Ranucci's lawyer, originally planned to plead mitigating factors, citing his client's difficult childhood, the sight of his father slashing his mother's face, and the numerous moves made across France as a defence in court. Fraticelli wanted the jury to consider Ranucci's state of mind and consciousness while committing murder and whether he was really accountable for the crime, rather than his guilt. However, as Ranucci had retracted his confession, his other two lawyers conformed to his wishes, and chose to plead his innocence.

Сот және өлім жазасы

Ол 1976 жылғы 9 және 10 наурызда Оңтүстік Франциядағы Экс-ан-Прованс қаласында сотталды, Патрик Генри Трояда тағы бір бала өлтіргені үшін тұтқындалғаннан кейін үш апта өткен соң. Журналистер халық пікірін бала өлтірушілерге өлім жазасын талап етуге дейін сезімтал, тіпті истериялық деңгейде деп сипаттады. Анасының кеңесімен Рануччи сотқа үлкен кеуде айқасын тағып, дін қызметкері сияқты киініп келді, бұл қазылар алқасының көпшілігін ашуландырды және кейбір бақылаушылар оның жас екенін көрсетуі ретінде түсіндірді. Рануччи сот барысында мақтаншыл көрінді, қылмысты және өзінің кінәсін жоққа шығарды, тіпті ол мойындаған кездегі физикалық дәлелдер мен егжей-тегжейлі мәліметтерге қарамастан. 1976 жылғы 10 наурызда барлық айыптау бойынша кінәлі деп танылып, ол өлім жазасына кесілді. Соңғы сот отырысында және оның адвокатының өтінішінен кейін, қазылар алқасы мен қорғаушыларға соңғы сәтте хаттама жіберілді, бұл бұрын-соңды естімеген немесе заңсыз емес, бірақ өте сирек кездесетін процедура болды. Бұл кейінірек Кассациялық сотта аргумент ретінде пайдаланылды. Анасының кеңесімен Рануччи өлім жазасын күтіп отырғанда 74 беттік "Récapitulatif" ("Қорытынды") атты құжатты жазды, онда ол істі өз көзқарасынан баяндап, өзінің кінәсіз екенін дәлелдеуге тырысты. Осы іс туралы кітаптар жазған зейнеткер полиция қызметкері Жерар Буладу бұл құжатта мифомания белгілерін байқады және Рануччи өзін-өзі кінәсіздігіне көндіруге тырысқан деп мәлімдеді. Оның екінші сотқа шағымдануы 1976 жылғы 17 маусымда Кассациялық сот тарапынан қабылданбады. 26 шілдеде президент Валери Жискар д'Эстен Рануччиге кешірім беруден бас тартты. Ол 1976 жылғы 28 шілдеде таңғы сағат 4:13-те Марсельдегі Баумет түрмесінің ауласында гильотинамен атқыланды. Оның өлім жазасын көрген екі адвокаты оның соңғы сөзі "Réhabilitez moi !" ("Мені ақтаңыз!"), – деген екенін айтты, бірақ жазалаушы Андре Обрехт өзінің естеліктерінде сотталған адам өлер алдында ештеңе айтпағанын, оның соңғы сөзі діни қызметкерге берген "Жоқ!" деген қарсылық болғанын жазды. Оның үшінші адвокаты Андре Фратичелли Рануччидің оңалтуды сұрамағанын растады. Сондай-ақ, өлім жазасы туралы есепте Рануччи "ешқандай мәлімдеме жасаған жоқ" деп көрсетілген.

He was tried in Aix en Provence in southern France on 9 and 10 March 1976, just three weeks after Patrick Henry was arrested in Troyes for another child murder. Journalists described public opinion as sensitive to the point of hysteria, demanding death sentences for child murderers. On the advice of his mother, Ranucci came to court dressed like a clergyman sporting a large pectoral cross, which irritated most of the jury and was interpreted by a few observers as an indication of his immaturity. Ranucci appeared arrogant during the trial, denying the crime and his guilt, despite the physical evidence and the details he had provided during his confession. Found guilty on all counts on 10 March 1976, he was sentenced to death. During the last hearing, and after his advocate's plea, minutes were communicated at the last moment to the jury and the defence lawyers, which, while not unheard of or illegal, was an extremely rare procedure. This was later used as an argument before the Court of Cassation. Again on his mother's advice, Ranucci wrote a 74 page document titled "Récapitulatif" ("Summary") while on death row, in which he summed up the case from his point of view and attempted to prove he was innocent. Gérard Bouladou, a retired police officer who has written books about the case, has observed signs of mythomania in this document and argued that Ranucci was trying to persuade himself of his own innocence. His appeal for a second trial was denied by the Court of Cassation on 17 June 1976. On 26 July, President Valéry Giscard d'Estaing eventually refused a pardon for Ranucci. He was executed by guillotine in the courtyard of Baumettes prison, in Marseilles, on 28 July 1976, at 4:13am. Two of his lawyers who witnessed the execution claimed his last words were "Réhabilitez moi !" ("Clear my name! "), but executioner André Obrecht wrote in his memoirs that the condemned said nothing before dying, his last word being a "Negative!" shouted at the chaplain when he refused to receive communion. His third lawyer, André Fraticelli, confirmed that Ranucci never asked to be rehabilitated. It is also specified in the execution report that Ranucci "made no statement".

Кейінгі оқиғалар: дау, саяси пікірталас және қайта қарау туралы өтініш

1978 жылы Жиль Перроның «Le Pull over rouge» (Қызыл свитер) атты романы Рануччидің қылмысқа қатысы болмағанын дәлелдеуге тырысып, жазушының оның кінәлі екендігіне күмәнданатындығын білдірді. Кітаптың атауы Ранкучидің көлік апатынан кейін жасырынған саңырауқұлақтардың арасында табылған қызыл свитерге сілтеме жасайды, ол Рамбла ұрлап өлтіруден екі күн бұрын Марсельдің басқа бір ауданында балаларды зорлаған басқа бір адамның кигеніне ұқсас болды. Дегенмен, қылмыстық іс бойынша бұл тұжырымды растайтын ешқандай дәлел табылмады; Перроның өзі негізгі айғақтарға, әсіресе Рануччи жасырған қылмыс құралының орнына ешқандай түсіндірме бермеді. Құрбанның әкесі Пьер Рамбла кітапқа және одан кейін Перроның тезистерін қолдаған науқанға қарсы шықты, бұл оның отбасына, әсіресе Мари Долоресті соңғы рет көрген үлкен ұлы Жан Батистке ауыр соққы болды. 1979 жылы Мишель Драх кітапты Серж Аведикианның Рануччи рөлінде ойнаған фильмге айналдырды. Бұл оқиға туралы «L'affaire Christian Ranucci: Le combat d'une mère» атты телефильм 2007 жылы Александр Хамиди мен Кэтрин Фроттың Кристиан Рануччи мен оның анасы рөліндегі ойнауымен көрсетілді. Дау келесіде саясатқа еніп, Францияда өлім жазасы туралы пікірталасты күшейтті, нәтижесінде қылмыстық адвокат және жаңа тағайындалған Әділет министрі Роберт Бадинтер 1981 жылдың қыркүйегінде Ұлттық ассамблеяда өлім жазасын жою туралы заң жобасын қорғады. Оған қайта қарау туралы өтініш келіп түскендіктен, ол Рануччи ісіне қатысты: «оның ісіне қатысты көптеген сұрақтар бар, және бұл сұрақтар өлім жазасын соттауға жеткілікті» деді. «Le Monde» газеті журналист Филипп Бушемен бірге Перроның тезистерін қолдады. Алайда, кейбір журналистер Перроның әділетсіздікке ұшырағандығы туралы аргументтерін қабылдамады. «Детектив» журналы үшін бұл істі жариялаған Кристиан Шардон 1978 жылдың соңында «Minute» газетінде «Жоқ! Рануччи ісі сот қателігі емес» деген мақала жариялады, онда ол істің негізгі тұстарын қайта баяндап, Рануччидің кінәлі екенін дәлелдеді. Шардон Рануччи сотта айыпталғандай азапталғанын жоққа шығарды. (Ол әсіресе тергеуді басқарған Марсель полициясының «Nord» қылмыстық бөлімінің бастығы, комиссар Жерар Алессандраны айыптады.) 1979 жылдың соңында Жан Лаборд «Париж Матч» журналында «Рануччи кінәсіз бе? Ех, жоқ!» деген мақала жариялады, сонымен қатар Перроның Рануччидің кінәсіздігі туралы мәлімдемесін жоққа шығарды. 1989 жылы 1985 жылы «28 шілде 1976: Кристиан Рануччини кім өлтірді?» атты телебағдарламада тергеумен айналысқан полиция қызметкерлерін «өкілеттілікті теріс пайдалануда» деп айыптағаннан кейін Жиль Перро, сондай-ақ жүргізуші, жала жабу үшін кінәлі деп танылды және бес полиция қызметкерінің әрқайсысына 30 000 франк айыппұл төледі, бұл үкім апелляциялық және кассациялық шағымдарда әр талапкерге 70 000 франкқа дейін көтерілді. Онда тергеушілердің «бейжай және жақтасқандықпен» әрекет еткені айтылды. Перро әр полицейдің атына жала жапқан үшін 5000 евро, ал оның баспаханасы да сондай-ақ сома төледі, бұл шешім бекітілді және 2009 жылы шағымдалған төрт полицейдің әрқайсысына 10 000 евроға дейін арттырылды. «Le Pull over rouge» кітабы жарық көргеннен бастап, содан кейін «Comité national pour la révision du procès Ranucci» құрылғаннан бері Рануччи ісі бойынша үш қайта қарау өтініші келіп түсті, олардың барлығы ақыр соңында қабылданбады, Әділет министрі және кейіннен Кассациялық соттың қылмыстық жазаларды қайта қарау комиссиясы әр жолы жаңа фактілер Рануччидің кінәсіздігін дәлелдемеді, тіпті оның кінәсін күмәнге ұшыратпады деп мәлімдеді. Сотта Әділет министрлігі мен Кассациялық соттың алдында ұсынылған аргументтер қылмыстық іс жүргізу кезінде қорғаныс тарапынан бұрыннан айтылғанын атап өтті. 2002 жылы төрт париждік студент «Рануччи ісі: неге қайта қарау керек?» атты қауымдастықты құрғанмен, 1991 жылдан бері қайта қарау туралы өтініштер келіп түскен жоқ – соңғы өтінішті қабылдамау күні. 2006 жылы Марсель аймағында 1974 жылы сериялық кісі өлтіруші Мишель Фурнирет болғаны және оның Рануччи сотына қатысқаны туралы әңгімелер тарады, бірақ Фурнирет өзі бала кезінде Марсель аймағына барып, қылмыс болған кезде Парижде жұмыс істегенін айтып, бұл ақпаратты жоққа шығарды. Сонымен қатар, антропометриялық зерттеулер 1976 жылы Рануччи сотында түсірілген және алғашқы қарапайым көзқарас бойынша Фурниретке ұқсайтын адамның суреттері, сол кездегі нақты Фурниреттің суреттерімен сәйкес келмеді. Республиканың бұрынғы президенті Жискар д’Эстенг интервьюлерінде осы істегі рөліне қатысты өкініш сезінбейтінін бірнеше рет айтты; ол 2010 жылы журналист Лоран Делаусқа Рануччиге кешірім беру туралы шешіміне өкініш білдірмейтінін, оның кінәлі екенін және «жазаланғанын» айтты. Элоиз Матон 2013 жылдың наурыз айында қайтыс болды. Ол Авиньондағы Сен-Веран зиратында ұлының күлін қоса жерленді, оның күлін Марсельдегі Сен-Пьер зиратынан Сен-Веран зиратына оның өлімінен кейін әкелген.

In 1978, a novel by Gilles Perrault, entitled Le Pull over rouge (The Red Sweater), disputed Ranucci's involvement in the crime, expressing the writer's doubts about his guilt. The title of the book refers to a red sweater found hidden in the mushroom bed where Ranucci hid after his car accident, which seemed similar to that worn by another man who sexually abused children in another Marseilles estate just two days before Rambla's kidnapping and murder. However, nothing within the penal case could corroborate this version; Perrault himself had no explanation or rebuttal to the main evidence, in particular the hiding place of the murder weapon Ranucci revealed. The victim's father, Pierre Rambla, vehemently opposed the book and the subsequent campaign that supported Perrault's theses, arguing it made his family suffer, especially his elder son Jean Baptiste who is among the last people to have seen Marie Dolorès alive. The book was made into a film by Michel Drach in 1979, starring Serge Avédikian as Ranucci. A television film about the case, L'affaire Christian Ranucci: Le combat d'une mère, starring Alexandre Hamidi and Catherine Frot as Christian Ranucci and his mother, was broadcast in 2007. The controversy next entered politics, influencing the debate on capital punishment in France, which culminated in criminal lawyer, and newly nominated Minister of Justice, Robert Badinter addressing the National Assembly in September 1981 to defend his bill to abolish capital punishment. As a request for reconsideration had been submitted to him, he claimed, with regard to the Ranucci case, that there were: "too many questions about his case, and [that] these questions were sufficient [ ] to condemn the death penalty". Le Monde widely endorsed Perrault's theses, with journalist Philippe Boucher. On the other hand, some journalists who covered the case rejected Perrault's miscarriage of justice arguments. Christian Chardon, who covered the case for Détective, wrote an article for the newspaper Minute titled "Non ! L'affaire Ranucci n'est pas une erreur judiciaire" ("No! The Ranucci case was not a miscarriage of justice") in late 1978, in which he recapped the key points of the case and argued for Ranucci's guilt. Chardon denied that Ranucci had been tortured as claimed during his trial. (In particular, he had accused Commissioner Gérard Alessandra, chief of the criminal section "Nord" in the Hôtel de Police de Marseille, who was in charge of the inquiry.) In late 1979, Jean Laborde published an article in Paris Match which he titled "Ranucci innocent ? Eh bien non !" ("Ranucci innocent? Well no! "), also rejecting Perrault's claims regarding Ranucci's innocence. In 1989, having accused the policemen in charge of the inquiry of "abuse of authority" in a 1985 TV program titled "28 juillet 1976 : Qui a tué Christian Ranucci ?" (28 July 1976: Who killed Christian Ranucci? ), Gilles Perrault, as well as the presenter, was found guilty of defamation and fined 30,000 francs to be paid to each of the five policemen, a sentence confirmed and raised on appeals and cassation to 70,000 francs for each plaintiff. in which it was stated that the investigators behaved with "casualness and partisanship". Perrault was fined 5,000 euros and his publisher an equal sum for each policeman defamed, a decision confirmed and increased to 10,000 euro for each of the four policemen on appeal in 2009. Since the publishing of Le Pull over rouge, which was followed by the creation of the "Comité national pour la révision du procès Ranucci", there have been three review requests for the Ranucci trial, all being ultimately rejected, the Minister of Justice and afterwards the Commission de révision des condamnations pénales of the Court of cassation arguing each time that no new facts had proven Ranucci's innocence nor even cast doubt upon his guilt. It was stressed that arguments presented before the ministry of Justice and the Court of Cassation had already been cited previously by the defence during the criminal trial. Despite the creation of the association "Affaire Ranucci : Pourquoi réviser ?" by four Parisian students in 2002, there have been no further attempts to seek reconsideration since 1991 – the rejection date of the last request. Although some rumors circulated in 2006 about the presence of serial killer Michel Fourniret in Marseille area in 1974 and his assumed attendance of the Ranucci trial, Fourniret himself rectified saying he went to Marseilles region as a child and was working in Paris when the crime occurred; furthermore, an anthropometric study concluded that photographs taken at Ranucci's trial in 1976 of a man who seemed at a first sight to look like Fourniret, did not match pictures of the real Fourniret at that time. On multiple occasions, former President of the Republic Giscard d'Estaing has said in interviews that he did not feel remorse regarding his role in the case; he mentioned to journalist Laurent Delahousse in 2010 that he did not regret his decision to decline clemency to Ranucci, claiming that he was indeed guilty and that "he had to be punished". Héloïse Mathon died in March 2013. She was buried in the graveyard of Saint Véran, Avignon, alongside her son's ashes which she had followed as they were transported from the graveyard Saint Pierre in Marseille to graveyard Saint Véran after his execution.

Жан-Батист Рамбланың кісі өлтіру істері

2005 жылдың ақпан айында Мари Долорес ағасы Жан Батист Рамбла, оның жұмыс берушісі Коринн Бейдльдің жоғалуына қатысты тергеу кезінде тұтқындалды. Рамбла оны жалақысы туралы қатыгез даудың салдарынан өлтірген. 2008 жылдың қазан айында ол оның қанына қаншалықты кінәлі екені анықталды және 18 жылға бас бостандығынан айырылды. Оның адвокаттарының сөзінше, оның мінез-құлқына есірткіге тәуелділігі және оның әпкесінің кісі өлтірушісінің кінәсі туралы ақпарат құралдарының кеңінен жариялануы ықпал еткен. 2015 жылдың басында мерзімінен бұрын босатылғаннан кейін, ол 2017 жылдың тамызында Тулузда 21 жастағы қызды қатыгездікпен өлтіргені үшін қайтадан айыпталды. Оның соты кейінге шегерілді және коронавирус пандемиясының салдарынан үй қамауына алынды. Рамбла 2020 жылдың желтоқсан айында Тулузда сотталып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды.