Кіріспе
Сайлау
1990 жылғы Австралия федералды сайлауы 1990 жылдың 24 наурызында Австралияда өтті. Өкілдер палатасының 148 және 76 мүшеден тұратын Сенаттың 40 мандаты сайлауға қойылды. Боб Хоук басқарған Австралияның Лейбористік партиясы, жалпыұлттық дауыс беруде және екі партия бойынша басымдыққа ие болуды жоғалтқанына қарамастан, Эндрю Пикок басқарған Австралияның Либералдық партиясын және оның коалициялық серігі Чарльз Блант басқарған Австралияның Ұлттық партиясын жеңді. Бұл нәтиже Хоук үкіметінің төртінші рет қатарынан сайлануына әкелді. Лейбористік партияның төрт сайлаудың бәрінде де жеңіске жеткені бұл алғашқы және, қазіргі күнге дейін, жалғыз жағдай. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, бұл екі ірі партияның басшылары Жаңа Оңтүстік Уэльс штаттан тыс округтерді өкілдік еткен соңғы федералды сайлау, екі үлкен партияның басшылары Сиднейден басқа бір қаладан шыққан соңғы сайлау, алты жыл бұрынғы қайта сайлау болған соңғы сайлау және 2001 жылға дейін соңғысы болғандықтан, 20 ғасырдың соңғы сайлауы еді. 1977 жылғы сайлаудан кейін, бірдей ірі партия басшыларының қайта сайлануы бұрынғы федералды сайлаудан кейін бес жыл өткен соң болған, және екі ірі партияның басшыларының екінші дүниежүзілік соғысқа дейін туған соңғы сайлауы болды. ТОК
coalition partner, the National Party of Australia, led by Charles Blunt, despite losing the nationwide popular and two party preferred vote. The result saw the re election of the Hawke government for a fourth successive term. It was the first and, to date, only time the Labor party won four consecutive elections. as of 2023 it is the most recent federal election in which leaders of both the largest parties represented divisions outside New South Wales, the last to have both major party leaders from the same city other than Sydney, the last to have a rematch just six years earlier and until 2001, thus was the last for the 20th century, which unlike 13 years earlier in 1977 when it's the last rematch with the same major party leaders appeared consecutively after the previous federal election in the 20th century just 2 years earlier, and the last to have both major party leaders born prior to World War II. TOC
Өмірбаян
Джон Говард 1987 жылғы сайлауда Хоукке жеңілгеннен кейін, Эндрю Пикок партиялық бірлік таныту мақсатымен партия төрағасының орынбасары болып сайланды. 1989 жылдың мамыр айында Пикоктың қолдаушылары партия отырысында төңкеріс жасап, Пикокты қайтадан жетекшілікке келтірді. Хоуктің қазынашысы Китинг Пикоктың үстінен қысым көрсетіп: "Суфле екі рет көтеріле ала ма?" деп сұрады және оны "тек қауырсын, еті жоқ" деп атады. Хоуктің үкіметі жоғары пайыздық ставкалар мен Викториядағы қаржылық дағдарысқа байланысты саяси қиындыққа тап болды. Көпфункционалды полис мәселесі федералды сайлау кампаниясы барысында шиеленісті күйге жетті. Пикок болашақ коалициялық үкімет бұл жобадан бас тартатынын мәлімдеді. Ол RSL президенті Альф Гарланд және басқалардың Азиядағы "анклавтар" туралы алаңдаушылығымен бөлісті. Келесі күні "Австралия" газеті "Пикок – резиденциядағы қауіп" деген тақырыппен мақала жариялады.
Дауыс беру ниеті
Күн Бренд Алғашқы дауыс ALP L/NP DEM ОҒЫЗ 24 наурыз 1990 сайлау39.44%43.4611.26%5.83%22 наурыз 1990Newspoll41.5%39.5%14%5%4 наурыз 1990Newspoll42%39%13%6%10 желтоқсан 1989Newspoll44.5%40%9.5%6%27 наурыз 1988Newspoll38%48%9%5%23 тамыз 1987Newspoll49%41%8%2%18 шілде 1987 сайлау45.90%45.90%6.00%2.18%
Орындықтар иелерін ауыстырады
Курсивпен көрсетілген мүшелер осы сайлауда өз орындары үшін күреспеді. Аймақтар қайта бөлінген жағдайда, 1990 жылға дейінгі көрсеткіш қайта бөлінгеннен кейінгі көрсеткішті көрсетеді. Орын 1990 жылға дейінгі көрсеткіш Үлкен өзгеріс 1990 жылдан кейінгі көрсеткіш Партия Мүшесінің аты Маржасы Маржасы Мүшесі Партиясы Аделаида, SA Либерал Майк Пратт 6.5* Қ.Қ. 3.7 Боб Кэтли Лейборист Эстон, Вик Лейборист Джон Сандерсон 2.6 7.2 4.6 Питер Нагент Либерал Балларат, Вик Лейборист Джон Милдрен 2.1 4.0 1.9 Майкл Рональдсон Либерал Бендиго, Вик Лейборист Джон Брамби 4.0 5.1 1.1 Брюс Рейд Либерал Коринелла, Вик Лейборист номиналды – жаңа орын 5.3 6.0 0.7 Рассел Бродбент Либерал Данкли, Вик Лейборист Боб Чиновет 5.6 6.8 1.2 Фрэнк Форд Либерал Фэрфакс, Квинсленд Ұлттық Эван Адерманн Қ.Қ. Қ.Қ. 7.5 Алекс Сомлай Либерал Хокер, SA Лейборист Элизабет Харви 1.2 1.2 0.0 Крис Галлус Либерал Кеннеди, Квинсленд Ұлттық Боб Каттер 3.0 4.4 1.4 Роб Хуллс Лейборист Ла Троб, Вик Лейборист Питер Милтон 4.2 4.6 1.4 Боб Чарльз Либерал МакЭвен, Вик Лейборист Питер Клиланд 2.9 6.1 3.2 Фран Бейли Либерал Макмиллан, Вик Лейборист Барри Каннингем 3.0 7.4 4.4 Джон Риггалл Либерал Моретон, Квинсленд Либерал Дон Камерон 0.7 3.0 2.3 Гарри Гибсон Лейборист Солтүстік Сидней, Жаңа Оңтүстік Уэльс Либерал Джон Спендер Қ.Қ. Қ.Қ. 7.7 Тед Макк Тәуелсіз Пейдж, Жаңа Оңтүстік Уэльс Ұлттық Иан Робинсон 4.5 5.2 0.7 Гарри Вудс Лейборист Ричмонд, Жаңа Оңтүстік Уэльс Ұлттық Чарльз Блант 6.6 7.1 0.5 Невилл Ньюэлл Лейборист
Нәтиже
1990 жылғы сайлау оппозициялық Коалицияға шамалы ауысуды әкелді. Еңбек партиясы 80-жылдардың соңы мен 90-жылдардың басындағы экономикалық төңкеріске қарамастан, рекордтық төртінші рет тікелей сайлауда жеңіске жетті және Боб Хоук басшылығымен үкіметте 10 жыл болды, бұл федералдық Еңбек партиясы бұрын-соңды көрмеген саяси жетістік деңгейі. Бұл сайлау Хоук үшін премьер-министр және Еңбек партиясының жетекшісі ретіндегі соңғы сайлау болды. Ол 1991 жылдың 20 желтоқсанында Пол Китингке жол берді, ол Еңбек партиясын рекордтық бесінші рет тікелей сайлауда жеңіске жеткізіп, 1993 жылғы сайлаудан кейін үкіметте 13 жыл (күнге дейін) рекордтық мерзімде қызмет етті. Сайлауда Коалиция екі партиялық дауыс беруде шамалы көпшілікке ие болды және Еңбек партиясының үстемдігін 24 орыннан 9 орынға дейін қысқартты, оның көп бөлігі Виктория штатында болды. Дегенмен, олар екі партиялық дауыс беруде 0,9 пайыздық ауытқуға ғана қол жеткізді, бұл Коалицияға Пикокты премьер-министр етіп тағайындау үшін қажетті қосымша жеті орынды қамтамасыз етуге жеткіліксіз болды. Үш жыл бұрын Еңбек емес күштер жоғалтқан көптеген нәрсені қайтарып алғанына қарамастан, Пикок сайлаудан кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды. Бұл сайлауда Жанин Хейнс басшылығымен Австралия демократтарының танымалдылығы шарына жетті, ал Батыс Австралиядағы Жасылдар партиясының өкілі алғаш рет Австралия Сенатына өтті. Алайда, сәтті кандидат Джо Валентин бұрынғы сайлауларда Ядролық қаруды жою партиясы (1984 жылғы сайлау) және Валентин Бейбітшілік тобы (1987 жылғы сайлау) үшін де орын алған еді. 2010 жылға дейін бұл соғыстан кейінгі сайлаулардың арасында үшінші партияның (штаттық партиялар мен Ұлттық партияны қоспағанда) Австралия Өкілдер палатасына сайлауда бірінші дауыс берудің 10% -дан астамын жинаған жалғыз сайлау болды. 1918 жылғы Суан округіндегі қосымша сайлауда Еңбек партиясы күтпеген жерден ең үлкен дауыспен жеңіске жеткеннен кейін, Либерал партиясының алдағысы, Австралияның Ұлттық партиясы, келесі 1919 жылғы сайлауда федералдық төменгі палатаның дауыс беру жүйесін «бірінші орын алған» жүйеден толық преференциялық дауыс беру жүйесіне өзгертті, және ол осы уақытқа дейін сақталып келеді, бұл Коалиция партияларына бірдей округтерде қауіпсіз түрде сайысқа түсуге мүмкіндік берді. Толық преференциялық дауыс беру Хоук үкіметін қайта сайлады, бұл федералдық тарихта Еңбек партиясының преференциялық дауыс беруден алғаш рет пайда тапқан жағдайы болды. Сондай-ақ, Ұлттық партияның жетекшісі Чарльз Блант өзінің Ричмонд округінде Еңбек партиясының өкілі Невилл Ньюэллден жеңілді – бұл партия жетекшісінің өзінің округінен жеңіліске ұшыраған екінші жағдайы. Ньюэллге тәуелсіз саяхатшы және ядролық қаруға қарсы белсенді Хелен Кальдикотттың көмегі тиді. Оның дауыстары үшінші саноқта Ньюэллге басымдықпен түсті, бұл Ньюэллге бірінші дауыс беруде екінші орында болғанына қарамастан жеңіске жетуге мүмкіндік берді.