Кіріспе

Құрып кеткен сүтқоректілер туысы

Тилакосмилус – Оңтүстік Америкада Миоценнің соңғы кезеңінен Плиоцен дәуіріне дейін өмір сүрген семсер тісті метатериялық сүтқоректілердің құрып кеткен туысы. Тилакосмилус сырттан "семсер тісті мысықтарға" ұқсағанмен, Солтүстік Американың танымал Смилодоны сияқты фелид емес, марсупиалдарға жақын спарасодонттар тобына жатады және конвергенттік эволюция нәтижесінде ғана басқа семсер тісті сүтқоректілерге сырттай ұқсас. 2005 жылғы зерттеу Тилакосмилус пен Смилодонның тістеу күшінің төмен екенін көрсетті, бұл семсер тісті жануарлардың аң аулау тәсілдері қазіргі түрлерден өзгеше болғанын білдіреді. Тилакосмилустің қалдықтары негізінен Аргентинаның солтүстігіндегі Катамарка, Энтре-Риос және Ла-Пампа провинцияларында табылды.

Таксономия

1926 жылы Маршалл далалық палеонтологиялық экспедициясы Аргентинаның солтүстігіндегі Катамарка провинциясындағы Коррал Кемадоның Итузаинго формациясынан сүтқоректілердің қазбаларын жинады. Үш үлгі борхиенидтерге жақын, жаңа марсупиал түрін білдіретіні анықталды және 1928 жылы Америка палеонтологиялық қоғамына хабарланды, бірақ оларға ат қойылған жоқ. 1933 жылы американдық палеонтолог Элмер С. Риггс осы үлгілер негізінде жаңа туыстың атын атап, алдын ала сипаттады. Ол туысқа екі жаңа түрді – T. atrox және T. lentis деп атады. Туыстың атауы Thylacosmilus «қапшақты пышақ» дегенді білдірсе, atrox атауы «қатыгез» деген мағынаны береді. Риггс бұл туыстың Borhyaenidae ішінде Thylacosmilinae деген жаңа кіші туысқа бөлінуге лайық екенін анықтады және ол «барлық уақыттағы ең ерекше ет жейтін сүтқоректілердің бірі» екенін мәлімдеді. Кейіннен Thylacosmilus-тың тағы да фрагменттері табылды. Риггс және американдық палеонтолог Брайан Паттерсон 1939 жылы аргентиналық палеонтолог Лукас Краглиевичтің 1934 жылы Achlysictis немесе Stylocynus деп атаған тіс (MLP 31 XI 12 4) Thylacosmilus-қа жататынын хабарлады. 1965 жылы оң жақ жақ сүйегінің жартысы және бас сүйегінің алдыңғы жартысы (MLP 65 VI 1 29 41) жиналды. 1972 жылғы диссертациясында аргентиналық палеонтолог Хорхе Зетти T. atrox және T. lentis бір түрді білдіретінін ұсынды, ал американдық палеонтолог Ларри Г. Маршалл 1976 жылы келісіп, екеуін ажырататын белгілердің таксономиялық құндылығы күмәнді екенін және жас және жыныс арасындағы айырмашылықтарға байланысты болуы мүмкін екенін айтты. Сондай-ақ, ол бір-бірімен симпатриялық (бір уақытта бір аймақта өмір сүрген туысқан түрлер) екі түрдің мамандануының дерлік бірдей болуын түсіндіру қиын екенін атап өтті. Маршалл сонымен қатар Hyaenodonops когенерлік болуы мүмкін екенін болжады, бірақ қолда бар үлгілер бойынша оны анықтау мүмкін емес еді.

Эволюция

Тилакосмилус әдетте "сабырт тісті мысықтар" деп аталатын бірнеше жыртқыш сүтқоректілер туысының бірі болғанымен, ол фелид плаценталы емес, марсупиалдарға жақын спарассодонт тобының өкілі және конвергенттік эволюция нәтижесінде ғана басқа сабырт тісті сүтқоректілерге сырттай ұқсас. "Сабырт тіс" термині – жойылған жыртқыш синапсидтердің (сүтқоректілер және оларға жақын туыстардың) әртүрлі топтарын қамтитын, өте ұзын жоғарғы жақ тістерін және оларды пайдаланумен байланысты бас сүйегі мен қаңқаға бейімделуді дамытқан экоморфты білдіреді. Бұған Gorgonopsia, Thylacosmilidae, Machaeroidinae, Nimravidae, Barbourofelidae және Machairodontinae топтарының өкілдері кіреді. Суарес және әріптестерінің 2015 жылғы зерттеулеріне сәйкес, Тилакосмилустың Спарассодонта ішіндегі орны төмендегі кладограммада көрсетілген.

Сипаттама

Sparassodonts-тің дене массасын бағалау қиын, себебі бұл жануарлардың денелеріне шаққанда бас бөлігі салыстырмалы түрде үлкен, бұл әсіресе, локомотивтік және функционалдық бейімделулері өзгеше Carnivora тобының қазіргі өкілдерінің бас сүйектерімен немесе дене массасы одан аспайтын қазіргі жыртқыш сумкалылардың бас сүйектерімен салыстырғанда, массаны арттырып бағалауға алып келеді. Жақында қолданылатын әдістер, мысалы, Эрколи мен Превостидің (2011) дене салмағын тікелей көтеретін посткраниалды элементтерге (мысалы, тібік сүйектері, иық сүйектері және шынтақ сүйектері) қатысты сызықтық регрессиялары, Thylacosmilus-ты жойылған және қазіргі заманғы етжең және метатериялармен салыстыра отырып, оның салмағы шамамен 500-1000 кг аралығында болғандығын көрсетеді, ал бір бағалау бойынша шамамен қазіргі ягуардың мөлшерімен тең. Салмақ бағалауларындағы айырмашылықтар әр талдауда зерттелген үлгілердің жеке мөлшерінің өзгеруімен, сондай-ақ қолданылған әртүрлі үлгілер мен әдістермен байланысты болуы мүмкін. Дегенмен, салмақ бағалаулары жерде тіршілік ететін, жалпылама немесе қандай да бір деңгейде жылдамдыққа бейімделген түрлер үшін тұрақты болып табылады. Бұл, болжам бойынша, "мүйіз қабықшасы" (кератин құрылымы) болып саналады.